Ο σκηνοθέτης και κειμενογράφος της θεατρικής παράστασης «Θεός Απών»
μιλάει εφ’ όλης της ύλης στην αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό μας

 

“Θεός Απών” στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
Για 2 ακόμα παραστάσεις

 

Συνέντευξη-Παρουσίαση: Βίκη Κουτρή

Το προηγούμενο Σάββατο είχα την τύχη να παρακολουθήσω στο Θέατρο της Ημέρας, το θεατρικό έργο «Θεός Απών», σε κείμενα-σκηνοθεσία του Γιώργου Καστρουνή. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχε πέσει στην αντίληψή μου αυτή η παράσταση. Αν δεν είχε σταθεί αφορμή ένα μήνυμα -που καθυστερημένα έλαβα στο messenger- από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, μετά σιγουριάς, θα είχα χάσει μια σπουδαία βραδιά, γεμάτη ιδιαίτερες ερμηνείες και μηνύματα.
Η ιστορία του έργου αφορά ανθρώπινες ζωές που ζουν στο περιθώριο. Είναι εκείνοι οι «αόρατοι» άνθρωποι που βρίσκονται και κυκλοφορούν σαν φαντάσματα ανάμεσά μας, για τους οποίους η οικονομία, η παγκόσμια κρίση και οι λανθασμένες τους επιλογές, τους τοποθέτησαν στη σφαίρα του προσωπικού τους μηδενισμού και τους τροφοδότησαν στο να επιλέξουν την φυγή και την αποξένωση μέσα από σωρούς προσωπικών αδιέξοδων.
Οχτώ ηθοποιοί ξεδιπλώνουν τις οχτώ τσαλακωμένες ζωές τους. Μας μεταφέρουν τις συλλογικές τους εκφράσεις, ειπωμένες μέσα από τα οδοιπορικά των συναισθημάτων και των επιθυμιών τους. Μας μεταδίδουν παράλληλα με τις δυναμικές κινήσεις τους όλα όσα δεν μπορούν να μας πουν με λόγια. Οχτώ ανθρώπινοι διαφορετικοί χαρακτήρες αλληλεπιδρούν μεταξύ τους πάνω στην θεατρική σκηνή. Μέσα από τις ερμηνείες τους εκλαμβάνουμε έντονα να πηγάζει μία αστείρευτη δύναμη ψυχής και μία διάχυτη θετική ενέργεια που εν τέλει μας παρασύρει και μας κάνει πλουσιότερους ως θεατές γεμίζοντάς μας συγκινητικές εικόνες και ιδιαίτερες στιγμές.
Υποδύονται λοιπόν ανθρώπους ψυχικά κουρασμένους, σωματικά πεινασμένους, σχεδόν ισχαιμικούς, διαθέτοντας  ελάχιστες πραμάτειες στην κατοχή τους, γεμάτους όμως από τις αναμνήσεις της ψυχής τους. Δεν καταριούνται θεούς και δαίμονες. Ζουν μέσα στο δικό του σήμερα, στο τώρα τους, εξοικειωμένοι στα «λίγα» και στο «τίποτα». Βιώνουν τις στάχτες τους χωρίς να υπάρχει αύριο. Τι κι αν κοιμούνται στα παγκάκια; Αυτό δεν τους στερεί τη παρέα, την φιλία, την αγάπη, την αλληλο-υποστήριξη.
Το έργο έχει αρχή, μέση και τέλος. Οι ερμηνευτές, μας παραδίδουν τα όπλα των συναισθημάτων τους κι εμείς οι παρακολουθούντες οπλίζουμε ψυχικά τις ευαίσθητες εσωτερικές χορδές μας, συναισθανόμενοι βαθιά όλα εκείνα που «ξεχνάμε» και άλλα τόσα όσα περνούν απαρατήρητα στην διαφορετική από αυτούς καθημερινότητά μας. Ακροβατούν οι ρόλοι ανάμεσά μας και μας στοιχειώνουν με όλα αυτά που φοβόμαστε και απευχόμαστε να ζήσουμε στις δικές μας ζωές.
Οι ερμηνευτές δεν προφασίζονται τις γωνίες του μυαλού τους για να κρυφτούν. Ούτε παραλείπουν να κλάψουν, να πονέσουν και να αναπολήσουν όσα άφησαν πίσω τους και να θυμηθούν όλα όσα δεν μπόρεσαν να δώσουν. Είναι πολλά που τους βαραίνουν την ψυχή τους και αναζητούν την λύτρωση. Η έκβαση είναι καθηλωτική.
Η παράσταση διακατέχεται από μια έκδηλη αξιοπρέπεια και είναι εμφανής σε όλη τη διάρκειά της. Είμαι σίγουρη ότι όσοι την παρακολουθήσαν/σουν και έχουν εν-συναίσθηση θα αναθεωρήσουν πολλά πράγματα μέσα τους. Σίγουρα θα νοιώσουν «ξεχασμένα» συναισθήματα και θα δουν με άλλα μάτια κάποιες αξίες που ακόμα υπάρχουν ζωντανές μέσα στις γκρίζες ζώνες της κοινωνίας που ζούμε εγκλωβισμένοι. Κάπως έτσι ένοιωσα κι εγώ καθώς βίωνα το θεατρικό έργο «Θεός Απών».
Όμορφος ο χώρος του θεάτρου. Καταπληκτικές οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών. Υπέροχη η σκηνοθεσία. Ο φωτισμός, τα κοστούμια και η μουσική επένδυση προσεγμένα. Το τέλος ανατρεπτικό. Δικαίως το έργο γίνεται sold out σε κάθε παράστασή του. Μην το χάσετε.

 

Ο σκηνοθέτης του έργου «Θεός Απών» Γιώργος Καστρουνής έδωσε στο περιοδικό Fermouart μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη. Διαβάστε την παρακάτω:

Κύριε Καστρουνή, το βιογραφικό σας είναι εξαιρετικό και πολλά υποσχόμενο. Έχετε κάνει ιδιαίτερα αξιόλογες σπουδές στην Αγγλία και στην Αμερική. Μιλήστε μας λίγο πως ξεκινήσατε και τι ήταν αυτό που σας ώθησε να ασχοληθείτε με την Τέχνη;
Γεννήθηκα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Η καταγωγή της μητέρας μου είναι από Σάμο (ο πατέρας της) και από τη Χίο (η μητέρα της) ενώ ο πατέρας μου κατάγεται από τη Σύμη.  Αρχικά σπούδασα Οικονομικές Επιστήμες (Bachelor of Arts) στην Αγγλία, στο Kingston University. Στη συνέχεια ακολούθησα  μεταπτυχιακές σπουδές στα Οικονομικά (Master of Arts) στο London School of Economics στην Αγγλία και στο New School for Social Research της Νέας Υόρκης. Επέλεξα τα οικονομικά όχι γιατί μου άρεσαν ιδιαίτερα αλλά γιατί επηρεάστηκα από τον περίγυρό μου και από τον πατέρα μου ειδικά, ο οποίος και εκείνος είχε σπουδάσει οικονομικά. Επιπλέον, πίστευα ότι ήταν μια επιστήμη που θα μου εξασφάλιζε μια εύκολη σταδιοδρομία — ένα «σίγουρο» μέλλον όπως λένε.
Το λάθος μου ήταν ότι δεν άκουσα την “καρδιά” μου τότε, που ήθελε άλλα πράγματα (π.χ. την λογοτεχνία, το θέατρο, την συγγραφή, την υποκριτική) αλλά το μυαλό μου — έτσι, η λογική υπερίσχυσε των συναισθημάτων. Στα 24 μου χρόνια όμως, αφού είχα ολοκληρώσει τις μεταπτυχιακές σπουδές μου στα οικονομικά αποφάσισα να κάνω μια αλλαγή 180 μοιρών στη ζωή μου.
Ήταν μια δύσκολη απόφαση καθώς απαιτούσε  μια απίστευτη μεταστροφή στην καριέρα μου. Ήταν μια μεγάλη ανατροπή και ένα μεγάλο  τόλμημα! Αλλά ήταν τέτοιο το πάθος μου για το θέατρο και την τέχνη, που αυτή τη φορά η λογική έχασε τη μάχη με το συναίσθημα και υλοποίησα επιτέλους αυτό που πραγματικά ήθελα — να σπουδάσω θέατρο. Έτσι, η αγάπη μου για το θέατρο με ώθησε να σπουδάσω  Υποκριτική και Σκηνοθεσία πρώτα στο American Academy of Dramatic  Arts στη Νέα Υόρκη και κατόπιν στο Πανεπιστήμιο της  Βόρειας Ντακότα (North Dakota State University) στην Αμερική, όπου και απέκτησα το πτυχίο Master of Arts στις Θεατρικές Τέχνες.

Τι σας έδωσε το έναυσμα να συλλάβετε, να αποτυπώσετε σε γραπτό λόγο αλλά και να σκηνοθετήσετε επιμελώς ένα τόσο ευαίσθητο και δύσκολο -σε απόδοση- έργο όπως είναι
το «Θεός Απών;
Οι υπαρξιακές μου ανησυχίες και αναζητήσεις. Επηρεασμένος πολύ από τους υπαρξιστές, όπως π.χ. ο Camus, ο Jean-Paul Sartre, ο Καζαντζάκης πιστεύω ότι ο άνθρωπος φέρει μεγάλη ευθύνη για τις πράξεις του. Καθορίζει κατά πολύ την πορεία της ζωής του. Όπως λέει ο Sartre: «Ο άνθρωπος είναι οι επιλογές του».
Δηλαδή  έχουμε την ελευθερία της επιλογής και για αυτές τις επιλογές υπάρχει ευθύνη, υπάρχει τίμημα. Ο κάθε άνθρωπος παίρνει την ευθύνη των επιλογών που του αναλογεί. Δεν υπάρχει καμιά συνταγή για το πώς οφείλουμε να ρυθμίσουμε τη ζωή μας. Καθένας από μας θα πρέπει να βασιστεί στο συναίσθημά του, προκειμένου να διακρίνει ποιο είναι στην εκάστοτε δεδομένη στιγμή το ηθικό χρέος του. Ο πρωταγωνιστής του έργου μου, ο Φραγκίσκος, είναι ένα τραγικό πρόσωπο που έρχεται αντιμέτωπος με τις επιλογές του. Ευθύνεται για αυτές και πρέπει να υποστεί τις όποιες συνέπειες αυτών των επιλογών.

Πιστεύετε ότι στους καιρούς που διανύουμε υπάρχουν πραγματικά συναισθήματα προσφοράς και αλληλεγγύης για περιθωριοποιημένες ομάδες που χρήζουν της προστασίας μας;
Φυσικά και υπάρχουν και αν δεν υπάρχουν οφείλουν οι διάφοροι κρατικοί/κοινωνικοί φορείς και εθελοντικές οργανώσεις να κινητοποιήσουν και να ευαισθητοποιήσουν τον κόσμο όσον αφορά τις ευπαθείς αυτές κοινωνικές ομάδες, γιατί όπως λέει και ο Μαχάτμα Γκάντι: «Η χειρότερη μορφή βίας είναι η φτώχεια».
Δεν μπορούμε να αγνοούμε τα προβλήματα των περιθωριοποιημένων ομάδων, και να κάνουμε ότι δεν υπάρχουν προβλήματα ελπίζοντας ενίοτε ότι τα προβλήματα θα λυθούν, ως δια μαγείας μόνα τους. Ο στρουθοκαμηλισμός δεν προσφέρει λύση. Αντιθέτως εντείνει και επιδεινώνει την κοινωνική αυτή μάστιγα.

Τι σχεδιάζετε μελλοντικά για το έργο «Θεός Απών»;
Καθώς η παράσταση πάει πολύ καλά (σχεδόν κάθε Σάββατο είμαστε SOLD OUT) και υπάρχει μεγάλη θετική ανταπόκριση από το κοινό, σκέφτομαι σοβαρά να ανεβάσω το έργο και την επόμενη θεατρική σεζόν, δηλαδή τον Οκτώβριο του 2018.

Σε κάποια συνέντευξή σας είχατε πει ότι δεν πρέπει να χάσουμε το παιδί που έχουμε μέσα μας. Μπορείτε να μας το αναλύσετε;
Τα παιδιά αντιδράνε αυθόρμητα, με συναίσθημα και ειλικρίνεια. Δεν μπαίνουν σε καλούπια. Τσαλακώνονται. Δεν κοιτάνε τους τύπους. Δεν λέει μια παροιμία μας ότι: «Από μικρό παιδί και από τρελό θα μάθεις την αλήθεια»;  Τα συναισθήματα λοιπόν, που κρύβουμε μέσα μας και πολλές φορές μας στοιχειώνουν γιατί θέλουν να βγουν, να απελευθερωθούν, να αποδράσουν, να  πεταχτούν έξω όπως συμβαίνει στα μικρά παιδιά, έχουν επηρεάσει την γραφή μου. Όπως γράφει και ο Magritte, στα Lectures pour Tous: «Δεν βλέπουμε ποτέ παρά μόνο μια πλευρά των πραγμάτων».
Έλεγε ο Βίκτωρ Ουγκώ… «αυτό που εγώ προσπαθώ να εκφράσω είναι ακριβώς αυτήν την “άλλη πλευρά”…». Δηλαδή με ενδιαφέρουν πολύ τα συναισθήματα. Τα παρατηρώ, τα μελετάω, με συναρπάζουν! Όχι μόνο τα προσωπικά μου συναισθήματα αλλά και των ανθρώπων γύρω μου. Είναι για μένα ένα ταξίδι στα ενδόμυχα της ανθρώπινης ψυχής. Έτσι λοιπόν, αυτήν την αθέατη πλευρά των συναισθημάτων προσπαθώ μέσα από την γραφή μου να αποκαλύψω, και στο γράψιμο μου «σκάβω» — «σκάβω» την επιφάνεια για να βρω την αλήθεια που κρύβουμε μέσα μας γιατί φοβόμαστε την κριτική. Φοβόμαστε να εκτεθούμε, φοβόμαστε να αποκαλυφθούμε.
Τις περισσότερες φορές κρυβόμαστε πίσω από μια ιδιότητα, από ένα ρόλο. Φοράμε προσωπεία, πανοπλίες, κρατάμε λόγχες και ασπίδες, για να μην πληγωθούμε. Αμυνόμαστε, οχυρωνόμαστε. Γιατί άραγε; Γιατί να φοβόμαστε να δείξουμε την ανθρώπινη πλευρά μας, την «παιδική» μας πλευρά;  Ίσως γιατί δεν θέλουμε να μας απορρίψουν, να μας μειώσουν, να μας χλευάσουν για τις αδυναμίες  και τις ανασφάλειές μας. Και έτσι τελικά δεν είμαστε οι εαυτοί μας. Είμαστε κάποιοι άλλοι, κάποιοι ξένοι — αλλά αρεστοί. Υποκρινόμαστε, λέμε ψέματα στον εαυτό μας. Μέσα από το γράψιμο ανακαλύπτω τις «γκρίζες» ζώνες των συναισθημάτων. Εξετάζω συμπεριφορές που είναι αντιφατικές, αντικρουόμενες, παράλογες.
Σε ένα κείμενο μου στα «ΜΥΣΤΙΚΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ» γράφω:
«Φοράμε μάσκες, προσποιούμαστε, παίζουμε ρόλους…  Βγάζουμε τις μάσκες, δεν προσποιούμαστε, δεν παίζουμε ρόλους, γι’ αυτό χωρίζουμε…»
Και σε ένα άλλο:
«Συρτάρια ανοιχτά, συρτάρια κλειστά… Τα μισάνοιχτα μ’ αρέσουν, που με καλούν να   τ’ ανοίξω πιο πολύ και να μάθω την αλήθεια ή να τα κλείσω ερμητικά και να ζήσω με το ψέμα…»
Και τέλος σε ένα τελευταίο:
«Ένας ελεύθερος αιχμάλωτος είμαι εγώ γιατί γράφω τα πάντα, σκέφτομαι τα πάντα, νιώθω τα πάντα, χωρίς να τα πράττω…»

Έχετε ασχοληθεί και με την συγγραφή βιβλίων. Ποια ήταν η πηγή της έμπνευσης σας ως προς αυτά; Πείτε μας λίγα λόγια.
Εμπνέομαι από τις αντιθέσεις και αντιφάσεις της ύπαρξής μας. Υπάρχει σε όλους μας το Ying and Yang. Μέσα από τις αντιθέσεις, τις αντιφατικότητες μας, δημιουργείται μια σύνθεση. Εμείς οι άνθρωποι έχουμε δυο πλευρές, αντιμαχόμενες  πλευρές — μια φωτεινή και μια σκοτεινή. Έχουμε δυο εαυτούς. Ο εαυτός της λογικής και της προβλεψιμότητας και ο εαυτός του συναισθήματος και του απρόβλεπτου. Ξέρετε, στον κόσμο των συναισθημάτων ένα κι ένα δεν κάνουν δύο, αλλά έντεκα. Αυτό είναι που με ιντριγκάρει, που με μαγεύει, που μου δίνει το έναυσμα να γράψω. Η προσπάθειά μου να εξερευνήσω, να αποκρυπτογραφήσω, και να χαρτογραφήσω τα δύσβατα μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής. Όπως είπε και ο Albert Camus:  «Υπάρχουν κάποια πάθη τόσο δυνατά, που δεν μπορεί παρά να είναι αρετές».

Είναι μορφή εξουσίας ο έρωτας που περιγράφετε στα βιβλία σας;
Κατά κάποιο τρόπο ναι, καθώς θέλουμε να ελέγχουμε άμεσα ή έμμεσα το ερωτικό παιχνίδι. Ο έρωτας πολλές φορές είναι ένα παιχνίδι, ένα σκακιστικό παιχνίδι με νικητές και ηττημένους. Στο βιβλίο μου, «ΕΡΑΣΤΕΣ-Ιστορίες και Εικόνες» υπάρχει ένα κείμενο στο οποίο περιγραφώ ακριβώς αυτό :
ΝΙΚΗΣΑ
«Νίκησα. Νομίζω πως νίκησα αυτή τη φορά. Το λέω γιατί νικητής είναι αυτός που χάνει τα λιγότερα. Είναι αυτός που θριαμβεύει με τις λιγότερες απώλειες. Νίκησα. Νομίζω πως νίκησα αυτή τη φορά, γιατί αμύνθηκα έξυπνα, σωστά, όπως θα ‘πρεπε, όπως μου ‘πε ο νους, η λογική. Όμως έχασα την καρδιά μου κι εσύ την ψυχή σου. Έγινες λίθος κι εγώ σφυρί. Τα θραύσματα ─ η νίκη μου».
Το ατέρμονο παιχνίδι εξουσίας και η συναισθηματική διελκυστίνδα ανάμεσα στα δυο φύλα, οι ατελέσφοροι έρωτες, τα ασίγαστα πάθη, και οι ανεκπλήρωτες προσδοκίες  είναι μερικά από τα θέματα για τα οποία έχω γράψει. Ζευγάρια που ερωτεύονται, πλήττουν ή διαπληκτίζονται, άνθρωποι που διεκδικούν πόντους στο αιώνιο παιχνίδι εξουσίας των δύο φύλων, διασταυρώνουν τα ξίφη τους επί χάρτου στα κείμενα μου.  Αυτό που προσπαθώ να κάνω στα βιβλία μου είναι να «εξηγήσω» τον έρωτα. Δύσκολο πράγμα! Αλήθεια, τι είναι ο έρωτας;  Στα «ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ», του βιβλίου μου, «ΕΡΑΣΤΕΣ-Ιστορίες και Εικόνες», ο έρωτας «δεν είναι αγάπη, δεν είναι μίσος, είναι ανάγκη∙  παραφροσύνη, πόθος, πληγή, έγκαυμα, καυτό χαμόγελο, σταγόνες αίμα και δάκρυ». Οι «ΕΡΑΣΤΕΣ» είναι μια συλλογή από μικρές  «ιστορίες», μικρά, καθημερινά ενσταντανέ της ζωής με θέμα το ερωτικό πάθος και πρωταγωνιστές όλους τους αιώνιους και αμετανόητους  εραστές.
Το ερωτικό πάθος με ενδιαφέρει πάρα πολύ γιατί χάνεται η λογική, μου αρέσει αυτή η σύγκρουση συναισθημάτων και λογικής. Πολλές φορές στις σχέσεις των δυο φύλων η λογική και το συναίσθημα βρίσκονται σε μετωπική σύγκρουση. Δεν υπάρχει πιο ωραίο, πιο όμορφο, πιο συναρπαστικό  πράγμα από το ερωτικό πάθος, καθώς ο έρωτας εμπεριέχει όλα τα συναισθήματα — μια ευρύτατη γκάμα συναισθημάτων, στα οποία εάν κατορθώσουμε να αφεθούμε και να τα νιώσουμε, να τα γευτούμε και να τα ζήσουμε, ανακαλύπτουμε φοβερές πτυχές της ανθρώπινης διάστασής μας και συνάμα γινόμαστε πιο ολοκληρωμένοι σαν άνθρωποι,  πιο ώριμοι, και πιο σοφοί.

Τελικά αντρικό ή γυναικείο μυαλό;
Μάλλον γυναίκειο μυαλό! Στο πιο πρόσφατο βιβλίο μου με τίτλο, «Μυστικά γυναικών», εξετάζω την γυναικεία σκέψη, η οποία είναι σύνθετη, πολύπλοκη, και πολλές φορές απρόβλεπτη. Με ιντριγκάρει το γυναικείο μυαλό, το θαυμάζω! Θαυμάζω τις έξυπνες γυναίκες!  Ένα έξυπνο γυναικείο μυαλό μπορεί να είναι πολύ ερωτεύσιμο.
Φυσικά και οι άνδρες κρύβουν μυστικά. Και οι άντρες, όπως και οι γυναίκες, κρύβουν έναν  πλούσιο συναισθηματικό κόσμο, απλά οι άντρες δεν εκδηλώνονται εύκολα. Ίσως να φταίνε τα κοινωνικά στερεότυπα  που θέλουν τον άντρα λιγότερο συναισθηματικό και πιο «σκληρό» από την γυναίκα. Τα κείμενα που γράφω σίγουρα αφορούν και τους άντρες — το ερωτικό πάθος δεν έχει σύνορα, δεν έχει διαχωριστικές γραμμές, δεν κάνει διακρίσεις, αφορά όλους — γυναίκες και άντρες.  Το πάθος είναι σαν ένας ορμητικός χείμαρρος που παρασύρει όλους στο διάβα του.

Πείτε μας ένα απόσπασμα που ξεχωρίζετε από την ποιητική σας συλλογή για να κλείσουμε την συνέντευξη.
Είναι πολύ συγκεκριμένος ο τρόπος που γράφω. Θα τον έλεγα «θεατρικό». Κάποτε τα κείμενα μου τα ονόμαζα  «ενσταντανέ» γιατί θεωρώ ότι είναι μικρές λογοτεχνικές  «ιστορίες» ή «στιγμιότυπα» με θέμα (στα τελευταία μου βιβλία) τα συναισθήματα στον έρωτα. Εστιάζουν στις εντάσεις των δυο φύλων, στα πάθη και στους πόθους τους, στα ανεκπλήρωτα όνειρά τους, στις κρυφές επιθυμίες τους. Δεν τα θεωρώ ποίηση με την στενή έννοια του όρου, αλλά με την ευρύτερη έννοια καθώς η γραφή μου δεν είναι γλαφυρή, ούτε λυρική, και δεν είναι «φορτωμένη» με επίθετα. Είναι κατά πολύ επηρεασμένη από τη θεατρική μου παιδεία. Τα κείμενα μου μπορεί να τα περιγράψει κανείς σαν μικρές σκηνές που εξελίσσονται μπροστά στον αναγνώστη. Αποφεύγω τη χρήση του επιθέτου γιατί πιστεύω ότι η χρήση του κατευθύνει  τον αναγνώστη ως  προς το πώς θα νιώσει. Στο γράψιμό μου το ρήμα είναι το κυρίαρχο στοιχείο και όχι το δεσμευτικό επίθετο. Έτσι, αναδεικνύεται η πράξη, η δράση, με λίγα λόγια η θεατρικότητα των κειμένων ενώ παράλληλα προκύπτει η ανατροπή και η αλλαγή του status quo!  Ξεκινάς φέρ’ ειπείν από το Α και καταλήγεις στο Ω! Δηλαδή μέσα από τη διαδικασία του κάνω-κάνεις, του δρω-δρας, του πράττω-πράττεις, μέσα από τις «σκακιστικές» κινήσεις που κάνουν τα δυο φύλα μεταξύ τους, αλλάζουν συνέχεια τα δεδομένα των ανθρωπίνων σχέσεων, αλλάζει το status quo και επέρχεται η ανατροπή. Γκρεμίζουμε για να χτίσουμε, ή χτίζουμε για να γκρεμίσουμε, ή αλλιώς συνθέτουμε και αποσυνθέτουμε και αντιστρόφως. Το επίθετο το χρησιμοποιώ με πολύ φειδώ γιατί για εμένα ένα νεύμα, ένα χαστούκι, ένα σπρώξιμο, μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα γύρισμα της πλάτης, ένα άγγιγμα, μπορεί να πει πολλά περισσότερα από όλα τα επίθετα του κόσμου, γιατί μιλάνε από μόνα τους, έχουν την δική τους δυναμική. Ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της γραφής μου είναι τα δυο ακόλουθα κείμενα. Το πρώτο είναι από το Βιβλίο-Ημερολόγιο για το 2011 με τίτλο «Συναισθήματα»  και το δεύτερο από τα «ΜΥΣΤΙΚΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ-Η Κόκκινη Συλλογή»:
 «Bγαίνει απ’ το μπάνιο, γυμνή, βρεγμένη. Το κορμί της, το πρόσωπό της, γεμάτα σταγόνες νερό. Αυτός τη φιλάει, την αγκαλιάζει. Πού να φανταστεί ότι κάποιες σταγόνες στο πρόσωπό της είναι δάκρυα…»

«Γράφω στο χαρτί τ’ όνομά σου. Σκίζω το χαρτί. Σκίζω τ’ όνομά σου. Σε μισώ. Σ’ εκδικούμαι. Γράφεις κι εσύ στο χαρτί τ’ όνομά μου. Το διπλώνεις. Το παρατάς στο γραφείο σου μ’ άλλα χαρτιά, με συνταγές, λογαριασμούς, κι αποδείξεις… Μπορεί να χαθεί. Μπορεί να μην το προσέξεις. Μπορεί κατά λάθος να το πετάξεις. Τουλάχιστον μην το αφήνεις έτσι παρατημένο. Βρες το, σκίσ’ το, κάψ’ το! Μίσησέ με, επιτέλους! Εκδικήσου με!…»
Όπως βλέπετε το ρήμα και στις δυο περιπτώσεις είναι ο «πρωταγωνιστής». Η δράση, η πράξη, διαμορφώνουν την εικόνα. Τα κείμενα έχουν μια έντονη θεατρικότητα, ένταση και παλμό. Έχουμε την αίσθηση ότι εξελίσσονται μπροστά μας πραγματικές σκηνές.

Ευχαριστούμε πολύ.

 

«Θεός Απών»
Για 2 ακόμα παραστάσεις

Δείτε εδώ το επίσημο trailer :
https://www.youtube.com/watch?v=GxTPfXxBgAI&t=3s

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Γιώργος Καστρουνής
Μουσική Επιμέλεια: Νίκος Κοτροκόης
Σκηνικά-Κοστούμια: Κωνσταντίνος Μητροβγένης
Σχεδιασμός Φωτισμών: Βαγγέλης Μαρούλης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαριλένα Καμπιώτη

ΗΘΟΠΟΙΟΙ (Κατά σειρά εμφάνισης)
Αλέξης Μαρτζούκος
Νίκος Λάμπρου
Θάνος Κυριαζής
Γιώργος Λαμπάτος
Κωνσταντίνος Μητροβγένης
Ιούλιος-Καίσαρ Αθανασίου
Μαριλένα Καμπιώτη
Νίκος Χριστοφυλλάκης

ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Γεννηματά 20, Αμπελόκηποι (Μετρό Πανόρμου)
Τηλ: 2106929090, 2106995777, www.theatro-imeras.gr

Info:
Κάθε Σάββατο στις 21:00
Μέχρι 31 Μαρτίου (άλλες 2 παραστάσεις)
Εισιτήρια: €12, €8 (φοιτητικό), €5 (ατέλεια)
Κρατήσεις: 22106929090, 2106995777