Σκέψεις….

Από: Βίκη Κουτρή

Αυτή η συγκλονιστική φωτογραφία δεν είναι πρωταπριλιάτικη. Είναι ένα δείγμα της φρίκης που ζούμε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς που διανύουμε. Και μου προκαλείται βαθύς πόνος ψυχής για τα αθώα αυτά πλάσματα που βρέθηκαν στο “πουθενά” τους… Αυτό είναι ένα μωρό ΠΑΙΔΙ… Θα μπορούσε να ήταν το παιδί μας… Για αυτόν το λόγο είναι και δικό μας παιδί… Θλίβομαι…. Όλα όσα βιώνουμε είναι ανησυχητικά και για την πατρίδα μας αλλά και έξω από τα σύνορα αυτής… Σε τέτοια σκοτεινά μονοπάτια δεν υπάρχουν “σύνορα”. Υπάρχουν “κραυγές” και καταγραφή Ιστορίας εγκλημάτων Πολέμου.
Ενόψει της Μεγάλης Εβδομάδας ας ευχηθούμε Ειρήνη και “ηρεμία ψυχής” σε όλο τον πλανήτη. Όλοι παρακολουθούμε με αγωνία αυτά τα εφιαλτικά που συμβαίνουν γύρω μας. Ας ελπίσουμε ότι όλα όσα φοβόμστε είναι απλά σενάρια που δεν πρόκειται ΠΟΤΕ να υλοποιηθούν. Και όλα όσα έχουν υλοποιηθεί μέχρι τώρα να παύσουν.
Ας μην ξεχνάμε ότι έχουμε πρόσφατες μνήμες πολέμων εμείς οι Έλληνες. Και η γενιά μας ακόμα μπορεί να θυμάται. Είναι νωπά, γνωστά και χιλιοειπωμένα από τους παππούδες μας και από τον αέρα που ΔΕΝ ανέπνευσαν. Δεν κινδυνολογώ απλά απεύχομαι τα χειρότερα.
Ειρήνη και Αγάπη λοιπόν για τις Άγιες ημέρες που έρχονται! Και Ομόνοια. Ένας πόλεμος φέρνει τεράστιες καταστροφές σε όλα τα επίπεδα όπου κι αν αυτός γίνεται… Και αφαίρεση βασικών δικαιωμάτων ζωής. Μας αφήνει όλους “γυμνούς”…
Ας είμαστε ενωμένοι σε όλες τις κακές στιγμές. Γιατί… απέχουμε από το IN GOD WE TRUST εμείς οι “μικρές” και άρα ανίσχυρες ζωντανές και αδικημένες μονάδες ενός σύμπαντος αφημένο στα χέρια των γιγάντων… Ούτως ή αλλιώς…
Τι να τα κάνουμε εξάλλου όταν όλα είναι γύρω μας διαλυμένα;