Παράταση των παραστάσεων του επιτυχημένου θεατρικού έργου
το οποίο είναι βασισμένο στο αριστουργηματικό βιβλίο «Οδός Αβύσσου αριθμός 0»
του Μενέλαου Λουντέμη στο θέατρο
OLVIO

 

 

Παρουσίαση-Συνεντεύξεις: Βίκη Κουτρή

Τον Γενάρη του 1949 ο Μενέλαος Λουντέμης μεταφέρθηκε στην Μακρόνησο ως πολιτικός κρατούμενος και βίωσε μαύρες μέρες στο νησί της εξορίας του. Τη φρικτή αυτή εμπειρία του την κατέγραψε στο αυτοβιογραφικό του βιβλίο «Οδός Αβύσσου αριθμός 0». Με δραματικές αφηγήσεις περιέγραψε τους βασανισμούς, τα καψώνια και την αγριότητα που είχαν υποστεί μέχρι τελευταίας ρανίδας, όλοι όσοι αρνήθηκαν να υπογράψουν την ταπεινωτική «Δήλωση Μετάνοιας», που θα τους έδινε το διαβατήριο της υποτιθέμενης «ελευθερίας» τους και την έξοδο τους από την -εν ζωή- «κόλαση» τους στο εφιαλτικό νησί. Το βιβλίο χαρακτηρίζεται «παρακαταθήκη» και φωτογραφίζει ψυχρά το κλίμα και την αντιμετώπιση που είχαν οι αριστερά φρονούντες σε εκείνες τις μαύρες σελίδες της Ιστορίας μας.
Η Θεατρική διασκευή της Σοφίας Αδαμίδου και η σκηνοθεσία της Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη, καταφέρνουν να μεταφέρουν με μεγάλη επιδεξιότητα το ύφος και την δυναμική της γραφής του βιβλίου στο θεατρικό σανίδι του Θεάτρου OLVIO, με εμάς τους θεατές να συναισθανόμαστε βαθιά, τις μεθόδους των βασανιστηρίων και την ψυχολογική βία που ασκούνταν στους αποδέκτες τους καθώς και το σθένος που οι τελευταίοι επιδείκνυαν απέναντι στις απάνθρωπες αυτές δοκιμασίες.
Φόντο ένα γκρίζο λιτό σκηνικό με εναλλασσόμενους χρωματικά φωτισμούς να αποδίδουν τις τμηματικές εναλλαγές κάθε 24ώρου, με τις αρμόζουσες ηχητικές μουσικές παρεμβάσεις και με τις επιτοίχιες προβολές φωτογραφικού υλικού συνδυαστικά με την πρέπουσα ενδυματολογία και με οδηγό τις δυνατές ερμηνείες όλων των ηθοποιών, αφομοιώνονται από εμάς τους θεατές, όλες οι συνθήκες της δραματικής πραγματικότητας ενός κολαστηρίου με κυρίαρχο ρόλο την καταπάτηση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Δυνατές απεικονίσεις είναι η άσκοπη μεταφορά βαρέων πετρών, το «αεροπλανάκι» (στάση που απαιτούσαν οι «δήμιοι», βάζοντας κάποιον να στέκεται με εκτεταμένα τα χέρια και ταυτόχρονα το ένα πόδι ανασηκωμένο για όσο χρονικό διάστημα οι ίδιοι όριζαν), οι μόνιμες αυταρχικές συμπεριφορές και η εξακολουθητική τρομοκρατία που σκόρπιζαν αυτές, ο ψυχολογικός πόλεμος που ασκούσαν έναντι των αδυνάτων περιγράφονται σε όλη τη διάρκεια του θεατρικού έργου μοναδικά και επιτυχημένα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα ουρλιαχτά των ανθρώπων πραγματικά καλύπτουν αυτά των λύκων… Στην προκειμένη περίπτωση τα ουρλιαχτά των συγκεντρωμένων της Μακρονήσου, έφταναν μέχρι το Λαύριο…
Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών είναι εξαιρετικές. Οι βασικοί πρωταγωνιστές Γιώργης (Δημήτρης Μαύρος) και Παναγής (Χάρης Μαυρουδής), με τις επιτυχημένες αποδόσεις των ρόλων τους, καταφέρνουν να μας μεταδώσουν όλη τη φρίκη που επικρατούσε εκείνη την σκοτεινή εποχή. Βιώνουμε μέσα από τους ρόλους τους, την ακεραιότητά τους, την πείνα, την δίψα τους, τον σωματικό και τον ψυχικό τους πόνο, την φυσική απομόνωσή τους, την φιλία τους, όχι όμως και την παραίτηση τους από την αξιοπρέπεια και τα ιδανικά τους.
Δυνατή η εκτέλεση της παράστασης. Το θεατρικό έργο δημιουργεί ατόφιες εικόνες και συναισθήματα που σίγουρα δεν μπορεί να ξεχάσει ένας θεατής. Δείτε το.

Ο Δημήτρης Μαύρος και ο Χάρης Μαυρουδής, στην συνέντευξη που παραχώρησαν στο περιοδικό Fermouart, μας μιλούν για τον ρόλο τους στο έργο «Οδός Αβύσσου αριθμός 0» και όχι μόνο. Διαβάστε τις. Είναι πολύ ενδιαφέρουσες.

Δημήτρης Μαύρος
Κύριε Μαύρε, πείτε μας λίγα λόγια για την διαδρομή σας στο θεατρικό σανίδι μέχρι σήμερα.

Ευτύχησα να έχω μια γεμάτη και πλήρη διαδρομή όλα αυτά τα χρόνια μετά την αποφοίτηση μου από το Εργαστήρι Υποκριτικής του Αμφιθεάτρου του Σ.Α. Ευαγγελάτου. Είχα σημαντικές συναντήσεις με σκηνοθέτες και ηθοποιούς σε έργα από όλα τα είδη της παγκόσμιας δραματουργίας. Ερμήνευσα σπουδαίους ρόλους  συνεργαζόμενος με το Εθνικό Θέατρο, το Θέατρο Τέχνης, με πολλά ΔΗΠΕΘΕ και σχήματα του ελεύθερου θεάτρου. Κατάφερα να σκηνοθετήσω έργα που ήθελα, βραβεύτηκα για τις ερμηνείες μου και τις σκηνοθεσίες μου. Δεν σας κρύβω ότι νοιώθω μια πληρότητα ψυχής, η οποία με βοηθάει να συνεχίζω με την ίδια δύναμη και με το ίδιο πάθος που είχα όταν πρωτοξεκινούσα την θεατρική μου διαδρομή. Υπάρχουν βέβαια σημαντικοί σκηνοθέτες (τόσο της νεότερης όσο και της παλαιότερης γενιάς), ηθοποιοί και ομάδες  που δεν ανταμώσαμε μέχρι σήμερα και  θα ήθελα στο μέλλον να συναντηθούν οι δρόμοι μας. Όπως επίσης υπάρχουν κάποια έργα που θα ήθελα οπωσδήποτε να προλάβω να τα σκηνοθετήσω.

 Ο Γιώργης αποτελείται από ένα κράμα συνδυασμών ψυχικής δύναμης και σωματικής αντοχής, χαρακτηριστικά που αναδεικνύουν έναν ισχυρό χαρακτήρα που μπορεί να ανταπεξέλθει σε πολλά δεινά. Μιλήστε μας λίγο για τον Γιώργη.
Ο Γιώργης είναι ένας άνθρωπος με μεγάλη πίστη στην ιδεολογία του. Οραματίζεται έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο. Η πίστη αυτή του δίνει τις σωματικές και ψυχικές αντοχές που προαναφέρατε. Έχει χιούμορ και δεν σταματά ποτέ να πιστεύει ότι ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει πολλά και να συνεχίσει όρθιος τον αγώνα του. Είναι από τους ανθρώπους που βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο κι όχι  μισοάδειο.

Θεωρείτε ότι έχει αδύνατο σημείο ο χαρακτήρας του Γιώργη; Είναι τελικά σκληρός ή ευαίσθητος κατά βάθος;
Ένας άνθρωπος που η ιδεολογία του περιστρέφεται γύρω από το κοινό καλό δεν μπορεί να μην κρύβει κάτω από την σκληρότητα του ευαισθησία. Αυτό γίνεται φανερό στο μυθιστόρημα όταν σώζει τον δεσμοφύλακα του. Ερωτεύεται, αγαπά, πονά, γελάει…. Είναι ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος… Στην ιεραρχία των προτεραιοτήτων του προηγείται η ιδεολογία του κι ο αγώνας αλλά αυτό δεν τον περιορίζει σαν άνθρωπο.

«Ένα τόσο μικρό νησί κρύβει τόσα μεγάλα εγκλήματα» (Ατάκα στο τέλος του έργου). Θεωρείτε ότι οι σκοτεινές μνήμες από τα βασανιστήρια που είχαν υποστεί όλοι όσοι ήταν κρατούμενοι της Μακρονήσου, σηματοδότησαν το τέλος μιας εποχής και την αρχή μιας άλλης; Τι εδραιώθηκε από τότε μέχρι σήμερα κατά τη άποψή σας;
Οι μνήμες αυτές δεν εγκατέλειψαν ποτέ τους ανθρώπους που βρέθηκαν εκεί. Είτε υπέγραψαν είτε όχι ,όσα έζησαν εκεί, έμειναν χαραγμένα στο μυαλό και στο σώμα τους. Όσο κι αν άλλαξαν οι εποχές και να αμβλύνθηκαν τα πάθη, δεν μπόρεσε τίποτα να τα σβήσει. Η μνήμη και οι θύμησες κάθε ανθρώπου είναι δικές του. Δεν χαρίζονται, δεν παραχωρούνται, δεν εξαγοράζονται. Αλλάζει η μακροθυμία του καθενός ίσως… αλλά όχι το περιεχόμενο της ζήσης του που έγινε μνήμη… Χρειάστηκαν δυστυχώς πολλές δεκαετίες για να γίνει ανεκτή στον τόπο μας  η διαφορετικότητα στην πολιτική ιδεολογία. Η Μακρόνησος ήταν ένα αποτυχημένο πείραμα της Δύσης, πάνω στις πλάτες του ελληνικού λαού. Δεν θα επεκταθώ στην απάντηση για το δεύτερο σκέλος της ερώτησης. Εδραιώθηκαν πολλά και βιώνουμε μια μεγαλύτερη ελευθερία σήμερα αλλά τα πιο σημαντικά δεν τα κατακτήσαμε. Οι βασικές αρχές της δημοκρατίας για ισοπολιτεία, ισονομία και ισηγορία απουσιάζουν από την καθημερινότητα των πολιτών.

Πιστεύετε ότι ήταν συσπειρωμένοι τότε οι άνθρωποι; Μιλάμε για μια ταραγμένη εποχή εμφυλίου το 1949 που δεν ήταν ευνοϊκές οι συνθήκες φιλίας-εμπιστοσύνης μεταξύ των ανθρώπων. Πόσο διαφέρει η σημερινή εποχή που βιώνουμε από την τότε; Τι μήνυμα μεταφέρει το «Οδός Αβύσσου Αριθμός 0» στις επόμενες γενιές;
Ναι, ήταν συσπειρωμένοι. Οι δυσκολίες συσπειρώνουν τους ανθρώπους. Φαινόμενο που δυστυχώς δεν βλέπουμε -στο μέγεθος που απαιτείται – στα χρόνια της οικονομικής κρίσης στον τόπο μας. Η φιλίες είναι φιλίες πάντα. Η συντροφικότητα δεν έχασε την αξία της. Διαλέγεις ποιους θέλεις για φίλους σου. Δεν στους επιβάλλει κανείς. Αυτό δεν άλλαξε ούτε στα χρόνια της οικονομικής ευμάρειας και δεν θα αλλάξει ποτέ. Όσοι τα προηγούμενα χρόνια περνούσαν καλά, χρειάζεται να εξασκηθούν στις δυσκολίες του σήμερα. Αλλά για κάποιους -είτε τότε είτε τώρα-ο αγώνας για την επιβίωση τους δεν θα σταματήσει ποτέ.

Τι μήνυμα μεταφέρει το «Οδός Αβύσσου Αριθμός 0» στις επόμενες γενιές;
Υπάρχουν πολλά μηνύματα. Είναι από ποια μεριά θα το κοιτάξεις. Το σίγουρο είναι αυτό που δεν πρέπει να ξεχνά κανείς: ο άνθρωπος δεν φτιάχτηκε για να βασανίζει τον άλλο άνθρωπο. Κάποιοι πρέπει να λάβουν το μήνυμα για τα λάθη που δεν επιτρέπεται να επαναλάβουν. Για τον σεβασμό που οφείλουν να έχουν στον άνθρωπο. Αλλά για να το πετύχεις αυτό και να περιορίσεις το ζώο της ζούγκλας που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος χρειάζεται εκπαίδευση. Να πλατύνει ο νους του ανθρώπου χρειάζεται. Όσοι βίωσαν αυτά που βίωσαν εκεί, δείχνουν τον δρόμο σε πολλούς που έχουν τις αντοχές και την πίστη. Κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος. Η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο χρειάζεται αγώνα και προσπάθεια, ώστε από ελπίδα να γίνει πραγματικότητα. Όταν ο άνθρωπος βάζει μπροστά το εμείς κι όχι το εγώ, βρίσκει δύναμη για να αλλάξει τον κόσμο.

Ποιοι θεωρείτε ότι είναι οι παράγοντες που οδηγούν ένα θεατρικό έργο στην επιτυχία; Υπάρχει κάποιος ρόλος που ήταν ιδιαίτερος για εσάς;
Είναι πολλοί οι παράγοντες αλλά δεν υπάρχει συνταγή για την επιτυχία. Πολλές φορές έχεις ικανοποιήσει όλους τους προβλεπόμενους παράγοντες και η επιτυχία δεν έρχεται. Στην δική μας παράσταση, προσπαθώντας βάση της ερώτησης σας να αποκωδικοποιήσω την επιτυχία μας, θα έλεγα ότι ξεκινά από το μυθιστόρημα του Μ. Λουντέμη. Το θέμα του που αφορά μεγάλο πλήθος ανθρώπων, περνά στην εξαιρετική διασκευή που μας παρέδωσε η Σοφία Αδαμίδου και δίνεται η σκυτάλη στην σκηνοθετική ματιά και την συνεργασία της Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη με τους ηθοποιούς. Υπάρχει ένα εξαιρετικό σκηνικό, τα κοστούμια που έγιναν με προσοχή στην λεπτομέρεια και οι κινηματογραφικές προβολές. Αλλά δεν σταματά εκεί. Θα δανειστώ τα λεγόμενα των θεατών όταν μας πλησιάζουν. Όλοι μιλάνε για την πληρότητα των ερμηνειών των πέντε ηθοποιών (Χάρης Μαυρουδής, Χριστόδουλος Στυλιανού, Νότης Παρασκευόπουλος και Στέλιος Γεράνης οι λοιποί τέσσερεις). Νομίζω ότι η αλήθεια των ηθοποιών και η υπέροχη συνεργασία που είχαμε μεταξύ μας, απογειώνει την παράσταση.

Υπάρχει κάποιος ρόλος που ήταν ιδιαίτερος για εσάς;
Για μένα κάθε ρόλος αφήνει το αποτύπωμα του. Όλοι έχουν σχεδιάσει κάτι το ιδιαίτερο στο μυαλό και στην ψυχή μου. Αν έμπαινα στην διαδικασία να ξεχωρίσω, θα διάλεγα τον ρόλο που ερμηνεύω τώρα, τον Στέλιο στους Εκτελεστές στο Θέατρο Τέχνης, που μου χάρισε το Βραβείο Κάρολος Κουν, την πρώτη μου εμφάνιση στο Εθνικό με τον ρόλο του Μικρού γιού στο Προς Ελευσίνα, την τελευταία στο ίδιο θέατρο στο ρόλο  του Όττο Ούλριχ στο Μεφίστο, τον Αγγελιαφόρο στην Αντιγόνη  κι όλες τις υπόλοιπες εμφανίσεις μου στην Επίδαυρο που ξεκίνησαν με την Λυσιστράτη το 1993.

Αγαπημένη φράση του Γιώργη.
« Θα αντέξουμε Παναγή…. Θα το παλέψουμε…» Φράση που επαναλαμβάνει συχνά και με εκφράζει κι εμένα σε όλα τα επίπεδα.
Θα μου επιτρέψετε να προσθέσω ακόμα μια από τις δικές μου αγαπημένες φράσεις του Γιώργη για να κλείσουμε. «….τον φρόνιμο άνθρωπο δεν τον πειράζει κανείς….. αλλά αν είναι να χαθεί μια μέρα αυτός ο κόσμος από τους φρόνιμους θα χαθεί…..».

Ευχαριστούμε πολύ.

Χάρης Μαυρουδής
Κύριε Μαυρουδή πείτε μας λίγα λόγια για την διαδρομή σας στο θεατρικό σανίδι μέχρι σήμερα.
Ξεκίνησα από πολύ μικρός να ασχολούμαι με το θέατρο. Από την Έκτη Δημοτικού, ήμουν σε παιδική θεατρική ομάδα στο Χαλάνδρι και περίμενα να φτάσει η ώρα να μπω σε δραματική σχολή. Από τα μαθητικά μου χρόνια ακόμα, είχα την τύχη να βρεθώ στο σανίδι σε επαγγελματικές παραστάσεις τα καλοκαίρια με το θίασο του Νίκου Βασταρδή καθώς και να πρωταγωνιστήσω σε μια τηλεοπτική σειρά «Το ταξίδι που σκοτώνει» σε σκηνοθεσία Χρήστου Παλλιγιαννόπουλου. Παράλληλα με την Τρίτη Λυκείου, παρακολούθησα μαθήματα υποκριτικής στη σχολή «Θεμέλειο» και κατόπιν μπήκα στη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν, από την οποία και αποφοίτησα. Αμέσως μετά τη σχολή είχα την τύχη να παίξω στο Θέατρο Εξαρχείων, δίπλα στον Τάκη Βουτέρη και την Αννίτα Δεκαβάλα και αργότερα είχα διάφορες συνεργασίες με σπουδαίους σκηνοθέτες και συνεργάτες. Αισθάνομαι πολύ τυχερός για τις συνεργασίες που γενναιόδωρα μου έχουν προσφερθεί μέχρι σήμερα και με έχουν βοηθήσει να γίνω αυτός που είμαι.

Ο Παναγής ενώ δείχνει κάπως άτολμος και συνεσταλμένος σαν χαρακτήρας, στη ουσία καταφέρνει να αντιστέκεται και να υπομένει τα δεινά που περνάει. Μιλήστε μας λίγο για τον ρόλο του Παναγή.
Ο Παναγής είναι ένας απλός άνθρωπος, ο οποίος λόγο των πολιτικών του αντιλήψεων, συλλαμβάνεται και στέλνεται στη Μακρόνησο με σκοπό να βασανιστεί μέχρι να σπάσει και να υπογράψει το χαρτί  κοινωνικών φρονημάτων. Δεν είναι ένας ήρωας με την έννοια που αντιλαμβανόμαστε τον ήρωα. Μένει πιστός στις ιδέες του και με σύμμαχο τον σύντροφό του Γιώργη -με τον οποίον είναι αλυσοδεμένος διαρκώς- καταφέρνει να σταθεί όρθιος. Αν και σπασμένος ψυχολογικά και σωματικά, δεν υποκύψει στους βασανιστές του. Το τίμημα όμως που θα πληρώσει, είναι ανυπολόγιστο. Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος ανακαλύπτει πτυχές και δυνάμεις τις οποίες δεν γνώριζε πως έχει.

Θεωρείτε ότι έχει δυνατά σημεία ο χαρακτήρας του; Είναι τελικά σκληρός ή ευαίσθητος κατά βάθος;
Ένας άνθρωπος ο οποίος είναι ικανός να υπομείνει τόσες και τέτοιες δοκιμασίες, μόνο δυνατός μπορεί να είναι και προκαλεί δέος ακόμα και σε πολιτικούς αντιπάλους. Πρέπει να είσαι ηθικά άμεμπτος και έτοιμος να θυσιαστείς για αυτό που θεωρείς γενικότερο καλό, για τις ιδέες και τα πιστεύω σου. Ένας τέτοιος άνθρωπος πρέπει να έχει και μια σκληρή πλευρά, γιατί μην ξεχνάμε πως αυτοί οι άνθρωποι κλήθηκαν να επιβιώσουν σε ιδιαίτερα σκληρές συνθήκες. Σκληρός όμως δε σημαίνει άδικος, δε σημαίνει εγωκεντρικός, σημαίνει πως έχεις τη ψυχική δύναμη που απαιτείται. Και ο Παναγής είναι ένας ευαίσθητος και ευσυγκίνητος άνθρωπος. Είναι μια ψυχή η οποία υπό άλλες συνθήκες θα αφιερωνόταν μέσω της συγγραφής για να διεκδικήσει έναν ομορφότερο κόσμο για όλους. Έναν πιο ευαίσθητο και πανανθρώπινο κόσμο.

«Ένα τόσο μικρό νησί κρύβει τόσα μεγάλα εγκλήματα» (Ατάκα στο τέλος του έργου). Θεωρείτε ότι οι σκοτεινές μνήμες από τα βασανιστήρια που είχαν υποστεί όλοι όσοι ήταν κρατούμενοι της Μακρονήσου σηματοδότησαν το τέλος μιας εποχής και την αρχή μιας άλλης; Τι εδραιώθηκε από τότε μέχρι σήμερα κατά τη άποψή σας;
Το τέλος μιας εποχής σκοτεινής, ήρθε πολύ καιρό μετά το τέλος του εμφυλίου. Ακόμα και όταν έκλεισαν τα στρατόπεδα «αναμόρφωσης», οι κομμουνιστές συνέχισαν να βασανίζονται, να φυλακίζονται, να διώκονται, να απομονώνονται και να αναγκάζονται να παλεύουν για την επιβίωση τους.  Αν μπορούμε να μιλήσουμε για το τέλος μιας εποχής, αυτό ήρθε πολύ μετά, μετά το τέλος της δικτατορίας, την νομιμοποίηση του ΚΚΕ, την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης και του ΕΑΜ. Ακόμα και σήμερα όμως, αυτή η νέα εποχή έχει γυάλινα εύθραυστα μποτάκια, τα οποία ανά πάσα στιγμή μπορεί να διαλυθούν από την ακροδεξιά η οποία σηκώνει κεφάλι στην Ευρώπη και την Ελλάδα. Βλέπουμε καθημερινά έναν διχασμό και μισαλλοδοξία, βλέπουμε μια προσπάθεια να ξαναγραφτεί η ιστορία σβήνοντας και εξαφανίζοντας ότι κατάφερε να επιβιώσει μέσα από την πανώλη του φασισμού. Βλέπουμε την Χρυσή Αυγή να εξαπλώνεται εκλογικά αλλά και την κοινωνία (όπως και την εκκλησία), να αποκτούν όλο και μεγαλύτερη δυναμική.

Πιστεύετε ότι ήταν συσπειρωμένοι τότε οι άνθρωποι; Μιλάμε για μια ταραγμένη εποχή εμφυλίου που δεν ήταν ευνοϊκές οι συνθήκες φιλίας-εμπιστοσύνης μεταξύ των ατόμων. Πόσο διαφέρει η σημερινή εποχή που βιώνουμε από την τότε; Τι μήνυμα μεταφέρει το «Οδός Αβύσσου Αριθμός 0» στις επόμενες γενιές;
Θεωρώ πως οι άνθρωποι σήμερα είμαστε πιο απομονωμένοι και αποξενωμένοι από ποτέ. Τότε οι άνθρωποι, είχαν αντιληφθεί πως για να μπορέσουν να επιβιώσουν πρέπει να ζούνε σε μικρά σπιτάκια με μεγάλη κοινή αυλή, Η εστία μιας άλλης εποχής… Σήμερα τα μεγάλα διαμερίσματα- φυλακές που έχουμε στήσει για να ζήσουμε, μας απομονώνουν. Τα κινητά μας, μας απομονώνουν αντί να μας βοηθούν να επικοινωνούμε. Τότε οι άνθρωποι εμπιστευόντουσαν τη ζωή τους στους συντρόφους τους και επιβίωναν. Σήμερα δεν υπάρχει εμπιστοσύνη τέτοια. Έχει αλλάξει ο πυρήνας της οικογένειας. Η οδός Αβύσσου, μέσα από μια τόσο δύσκολη εποχή, στέλνει σήμερα το μήνυμα της φιλίας, της δεύτερης ευκαιρίας, της πίστης στον άνθρωπο. Παράλληλα όμως μας υπενθυμίζει πως είμαστε πρόθυμοι και ευάλωτοι στο να μεταμορφωθούμε σε τέρατα.

Ποιοι θεωρείτε ότι είναι οι παράγοντες που οδηγούν ένα θεατρικό έργο στην επιτυχία; Υπάρχει κάποιος ρόλος που ήταν ιδιαίτερος για εσάς;
Πολλοί παράγοντες. Αν μιλήσουμε για την επιτυχία αυτής της παράστασης, θα σταθώ στους ηθοποιούς και στους συντελεστές με πρώτη τη σκηνοθέτη μας. Δημιουργήσαμε μια ομάδα από ανθρώπους ταλαντούχους και με ήθος μέσα και έξω από τη δουλειά. Χωρίς το ταλέντο και την αγάπη τους δεν θα είχε συμβεί αυτό. Και φυσικά επειδή «εν αρχή είναι ο Λόγος», η Σοφία Αδαμίδου, κατάφερε να χωρέσει όλο το μεγαλείο και την ψυχή του έργου του Λουντέμη σε αυτή την παράσταση. Και η Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη μπόρεσε και μετέφερε εκείνη την ατμόσφαιρα στο σήμερα και το χθες, στο άπειρο. Όλοι όμως συνέβαλαν με το δόσιμο τους.

Αγαπημένη φράση του Παναγή.
«Ο πόνος είναι αβάσταχτος όταν δε σε πάει στο θάνατο». Μια φράση από έναν άνθρωπο ο οποίος λάτρευε και σεβόταν τη ζωή και πάλεψε για να την κάνει καλύτερη…

Ευχαριστούμε πολύ.

 

Οδός Αβύσσου Αριθμός 0

Μέρες & ώρες παραστάσεων:
Παρασκευή 21:00, Σάββατο: 19:00, Κυριακή 18:00 όλο τον Απρίλη έως και τη Κυριακή 29 Απρίλη.
Η παράσταση δε θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 27 Απριλίου, ενώ το Σάββατο 28 Απριλίου η παράσταση θα γίνει στις 18:00 αντί 19:00.

Τους ρόλους ερμηνεύουν με σειρά εμφάνισης:
Χάρης Μαυρουδής,
Δημήτρης Μαύρος,
Χριστόδουλος Στυλιανού,
Νότης Παρασκευόπουλος,
Στέλιος Γεράνης.
Τη φωνή του «δανείζει» ο:
Βασίλης Μπισμπίκης

Συντελεστές:
Θεατρική διασκευή:
Σοφία Αδαμίδου
Σκηνοθεσία:
Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη
Μουσική – κιθάρα:  Νότης Μαυρουδής
Σκηνικά:
Ντέιβιντ Νεγρίν
Σχεδιασμός φωτισμού:
Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Κοστούμια:
Μαρία Παπαδοπούλου
Sound Design: Μανώλης Μανουσάκης
Κίνηση:
Στέφανι Τσάκωνα
Βοηθός σκηνοθέτη:
Καλλιόπη Καραμάνη
Σκηνοθεσία
Video: Γιώργος Κορδέλλας.
Video art cinematography: Δημήτρης Ζόγκας, Παναγιώτης Ανδρεαδάκης
Hair styling Κατερίνα Βασιλείου
Φωτογραφία:
Γιάννης Πρίφτης
Βοηθός σκηνογράφου :
Νάσια Πλέτση
Παραγωγή:
Artφως

Kaτηγορία έργου:
Δραματικό Έργο

Olvio Theater
Φαλαισίoυ 7 Γκάζι,
Τηλέφωνο: 2103414118

Διάρκεια παράστασης:
100 λεπτά  (χωρίς διάλειμμα)

Τιμές εισιτηρίων:
15€ κανονικό 10€ μειωμένο και 5€ ανέργων-ατέλειες 

Λήξη παραστάσεων: 27/4/2018

 

Το μυθιστόρημα του Μενέλαου Λουντέμη «Οδός Αβύσσου, αριθμός 0» κυκλοφορεί
από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ.

 

Φωτό συνέντευξης Δημήτρη Μαύρου: Αντώνης Λέκκος
Φωτό συνέντευξης Χάρη Μαυρουδή:
Γιάννης Πρίφτης