“Θολές  γραμμές , απροσδιόριστες μεταβάσεις…

Έχουμε υπέροχα τακτοποιήσει τις “φάσεις” μας σε κουτάκια,

το δημοτικό- γιατί πιο πριν δεν πολύ θυμόμαστε- οι παιδικές μας διακοπές,

το γυμνάσιο και το λύκειο, οι εφηβικές μας διακοπές…

Η “εποχή των Πανελληνίων” -γιατί σίγουρα αν και μια μονάχα χρονιά, έχει καταφέρει να αφήσει καλά το στίγμα της-

Κύκλοι που κλείνουν και άλλοι που ανοίγουν…

Το Πανεπιστήμιο, οι φοιτητικές μας διακοπές..

Περαιτέρω σπουδές ίσως…

Προσωπικές αναζητήσεις…

Προσωρινές δουλειές για χαρτζιλίκι και μετά έρχονται και  οι πιο τρομαχτικές, αυτές που προορίζονται για πιο μόνιμες…

και καλύτερα να μην συνεχίσω με την υπόλοιπη, λίγο ή πολύ αναμενόμενη πορεία…

-ΘΟΛΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ-

Ανατρέχω στο παρελθόν και ήδη εκπλήσσομαι με το πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια…πότε είσαι 10 και πότε γίνεσαι 18 και μετά 25…και κάπου εδώ ίσως κάνεις μια στάση και πεις ” Ώπα! που είμαι; πού πάω;”

Και αναρωτιέμαι, πότε αλήθεια σταματάς να είσαι παιδί και γίνεσαι έφηβος και πότε είσαι ήδη ενήλικος μα εσύ ακόμα νομίζεις ότι είσαι παιδί…

Πότε έγινε λοιπόν η μετάβαση από τη  μία φάση στην άλλη και μετά στην παράλλη;

-ΘΟΛΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ-

Πότε ήταν που είπες : ” Εγώ δεν θέλω να μεγαλώσω, δεν μ’αρέσει ο κόσμος των μεγάλων ! ”

και πότε έγινες και εσύ ένας απ’αυτούς τους μεγάλους…

Πότε μπήκες στον κόσμο τους ; Πώς διαδέχονται ο ένας κόσμος τον άλλο;

Πότε ήταν που αναρωτιόσουν : ” Γιατί οι μεγάλοι πάνε συνέχεια για καφέ και όλο μιλάνε; Δεν βαριούνται; Δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν;”  Τι χάσιμο χρόνου, σκεφτόσουν…Πώς γίνεται να μην παίζουν…

και δεν μπορεί, εσύ σίγουρα θα είπες στον εαυτό σου: ” Εγώ πάντα θα παίζω…εγώ θα βαριέμαι να πηγαίνω για καφέ και να μην κάνω τίποτα”

Και να που δεν παίζεις πια…Και να που πας και εσύ για καφέ και όλο μιλάς…!

Και αν έτυχε να ήσουν απ’τα παιδιά που διάβαζαν εξωσχολικά..μη μου πεις πως δεν σκεφτόσουν πόσο χάλια είναι τα βιβλία τους, πόσο άχαρα…χωρίς εικόνες, χωρίς χρώματα …Εγώ πάντως είχα πεπειστεί πως ακόμα κι όταν μεγαλώσω θα προτιμώ τα παιδικά- εικονογραφημένα…

Βλέπω τα παιδιά να παίζουν στις πλατείες και σχεδόν θυμάμαι αυτή την αίσθηση ξεσαλώματος…και σχεδόν ζηλεύω…κι αναρωτιέμαι πάλι…”εγώ πότε σταμάτησα να παίζω; γιατί; ”

Και κάπου κάπου, αν τους ξεφύγει καμιά μπάλα και έρθει προς το μέρος μου….για μια στιγμή νιώθω και εγώ μες το παιχνίδι, και είναι τόσο έντονη η επιθυμία μου να συμμετέχω, για μια στιγμή προσπαθώ να καταλάβω τι με εμποδίζει…Μα η στιγμή περνάει  και  κλωτσάω την μπάλα πίσω, και μετά νιώθω ένα κενό…

σαν να μου δόθηκε μια ευκαιρία και εγώ να την αρνήθηκα…

Πότε τελείωσε και το σχολείο …τελείωσε και το Πανεπιστήμιο και είδηση δεν πήρες…

Τελειώνει και η παράταση που λίγο ή πολύ όλοι παίρνουμε και κάπου εδώ ίσως είναι η πρώτη φορά που βλέπεις την αλλαγή φάσης να έρχεται…που συνειδητοποιείς ότι είσαι ένα βήμα πριν την “σκληρή πραγματικότητα”…που συνειδητοποιείς ότι τώρα δεν μπορείς να κάνεις πίσω, δεν έχει : ” Όχι! ευχαριστώ δεν θα πάρω” …

Συναισθήματα Ανάμεικτα…

 

Α.Κ.