Δραματουργία – Σκηνοθεσία: Δήμος Αβδελιώδης
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Θεμιστοκλής Καρποδίνης, Αγάπη Μανουρά

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΚΑΘΗΛΩΣΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 15.000 ΘΕΑΤΕΣ

 

Παρουσίαση: Βίκη Κουτρή

Όταν έσβησαν τα φώτα επί σκηνής και ο προβολέας εστίασε και διοχέτευσε κάθετα το φως του, ακινητοποιώντας την μορφή του Γεωργή, άρχισε ένα ατελείωτο βαθύ ταξίδι ανάμεσα σε δύο συμπλεγματικούς χαρακτήρες, το οποίο εξελίχθηκε περιγραφικά ως ένα εναλλάξ μπερδεμένο ψυχολογικό κουβάρι, μιας άλλης τραγικής ιστορίας, με αποδέκτες δύο ατυχή πλάσματα, μια μητέρα με το γιό της.
Ο ένας εκ των δύο πρωταγωνιστών της παράστασης, ο γιός (Θεμιστοκλής Καπορδίνης), άρχισε να αφηγείται, μονολογώντας για αρκετή ώρα, πόσο καταλυτικά λειτούργησαν στην διάπλαση της ψυχοσύνθεσης του κάποιοι δραματικοί «ψίθυροι» που ατυχώς άκουσε από την μητέρα του, σε μία πολύ ευαίσθητη -για τον ίδιο- ηλικία. Έμελλαν τα λόγια της αυτά να τον στιγματίσουν, να γίνουν βιωματικοί και ανεξήγητοι προσδιορισμοί ζωής για το μικρό αγόρι και να αποτελέσουν επί σειρά ετών, παλλόμενες αγκαθωτές χορδές που πότιζαν με εσωτερικό πόνο και ερωτηματικά, τα ακροκέραμα της ευαίσθητης ψυχής του.
Η μητέρα του αγοριού (Αγάπη Μανουρά), συστήνεται στο κοινό ως το άλλο  -άκρως τραγικό- πρόσωπο της ιστορίας, η οποία πασχίζει  να βρει τον εαυτό της, να πειθαρχήσει τους δαίμονες της και να δαμάσει τις τύψεις της, εξαιτίας ενός ατυχέστατου γεγονότος που έχει καθ’ ολοκληρίαν ηθικά χρεωθεί. Παλεύει με την ψυχή της, γλύφει τις πληγές της προκειμένου να τις επουλώσει, εξομολογείται μεγαλοφώνως το «αμάρτημα» της, που ποτέ δεν κατάφερε να ξεπεράσει με άλλους εναλλακτικούς τρόπους και από ένα μοιραίο λάθος το «μοιράζεται» άθελά της μεγαλοφώνως, χωρίς να έχει αντιληφθεί, ούτε την παρουσία του μικρού Γεωργή αλλά ούτε το κόστος και τον εγκλωβισμό που έχει υποστεί το παιδί της, σε συναισθηματικό επίπεδο.
Το σκηνικό είναι λιτό, σε μαύρο φόντο, χωρίς τις χαρακτηριστικές σκιές που χρησιμοποίει ο Δήμος Αβδελιώδης για back round-εικαστικό παιχνίδι (όπως συμβαίνει στο «αδελφό» έργο του Βιζυηνού «Το μόνον της Ζωής του ταξείδιον»).
Το όλο σκεπτικό του σκηνοθέτη προφανώς είναι μόνον η δυναμική μεταφορά του λόγου και της γλώσσας του συγγραφέα, έχοντας στόχο την επικέντρωση των θεατών αποκλειστικά σε αυτόν(στον λόγο), χωρίς άλλους αντιπερισπασμούς. Και πράγματι. Ο αφηγηματικός λόγος που χρησιμοποιείται είναι «ποιοτικά μεστός» από μόνος του και είναι εκπληκτικός, ως αποτέλεσμα σκηνοθετικής επεξεργασίας και αφομοίωσης. Σε αυτό συντελεί η δυνατή και σωστά αφηγηματική απόδοση των ρόλων των δύο ηθοποιών, συνδυαστικά με τις εκφράσεις τους και με την εναρμόνηση των κινήσεων τους, ενεργά συστατικά που κρατούν απόλυτα συντονισμένους τους παρακολουθούντες, οι οποίοι συναισθάνονται ολοκάθαρα την τραγικότητα του δράματος που αποτυπώνει το θεατρικό έργο. Φωτισμοί και ηχητικά είναι και αυτά λιτά και σε δεύτερη μοίρα.
Συμπερασματικά μέσα στην θεατρική αίθουσα, οι αφηγήσεις γίνονται έντονες εικόνες, οι εικόνες εν συνεχεία θέτουν ερωτήματα ψυχής που με την σειρά τους αυτά μεταδίδονται στους θεατές μοναδικά, μεταφέροντας μελαγχολικές βαθιές «λαχτάρες» καρδιάς, αμφότερων των χαρακτήρων. Οι ψυχές, σαν αερικά, περιστρέφονται γύρω από ένα χώρο δράματος, προσκαλούν και προκαλούν για ερωτο-απαντήσεις, με ένα δειλό «εκ βαθέων» θάρρος προκειμένου να εξελιχθούν σε τυχόν «εν ζωή» μελλοντικές ευκαιρίες. Με οδηγό την αυτοδιάθεση, επιδιώκουν να διώξουν τις σκοτεινές κουρτίνες που ανεμίζουν στα παράθυρα των ταλαιπωρημένων ψυχών τους και να τα οδεύσουν προς τον δρόμο της ολότελα εσωτερικής κάθαρσης.
Όσοι αγαπούν την γλώσσα του Βιζυηνού και τους αρέσει να εμβαθύνουν σκοτεινούς «δρόμους» χαρακτήρων και ψυχών, ψάχνοντας πίσω από πολλών λογιών συναισθήματα και επιθυμούν να βρουν τυχόν λυτρωτικές απαντήσεις σε αδιέξοδα, ας σπεύσουν να το δουν. Είναι υπέροχα εξαιρετικό.

«Το αμάρτημα της μητρός μου», είναι βασισμένο στο πρώτο διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1883 στο περιοδικό «Εστία» (έτος Η΄, τόμος ΙΕ΄) και είναι αυτοβιογραφικό. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι η αρχαΐζουσα στην αφήγηση και η δημοτική στους διαλόγους, διανθισμένη με ιδιωματικές λέξεις της ιδιαίτερης πατρίδας του.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ, ΣΚΗΝΙΚΗ ΟΨΗ, ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Δήμος Αβδελιώδης

ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ: Θεμιστοκλής Καρποδίνης, Αγάπη Μανουρά

ΜΟΥΣΙΚΗ: Βαγγέλης Γιαννάκης

ΠΑΡΑΓΩΓΗ: «anagnorisis» Αστ. Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Θεάτρου – Κινηματογράφου

*ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ

στον Πολυχώρο VAULT για 14 παραστάσεις
έναρξη 16 Απριλίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15, έως την Τρίτη 29 Μαίου

ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:
Από Δευτέρα 16 Απριλίου έως Κυριακή 29 Μαίου
Δευτέρα – Τρίτη στις 21:15.

ΔΙΑΡΚΕΙΑ:
75′

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:
Γενική είσοδος: 12 ευρώ
Ατέλειες: 5 ευρώ
Προπώληση
Viva ( http://www.viva.gr/tickets/venues/polyxoros-vault/ ) : 10 ευρώ

Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS
Μελενίκου 26, Γκάζι, Βοτανικός
Πλησιέστερος σταθμός μετρό: Κεραμεικός (8′ περίπου με τα πόδια)

Πληροφορίες-κρατήσεις: 213 0356472 / 6949534889
(για τηλεφωνικές κρατήσεις 11:00 – 14:00 και 17:00 – 21:00) 

Email: [email protected]

FB Page : http://www.facebook.com/VAULTTheatreGr1