Αιμίλιος Χειλάκης: “Το να κυνηγάς την εντύπωση είναι πρόβλημα”

Αιμίλιος Χειλάκης: “Το να κυνηγάς την εντύπωση είναι πρόβλημα”

MarilenaPhotography

Από τη Ντίμη Θεοδωράκη

Δεν είναι εύκολο να μιλήσεις για έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζεις προσωπικά. Μπορείς μόνο να πεις για την εντύπωση που σου αφήνει όταν συνδιαλέγεσαι μαζί του και για την αίσθηση που αφήνει, σ΄εσένα ως θεατή, μέσω της τέχνης του. Όταν έρχεται η στιγμή να μιλήσεις με τον Αιμίλιο Χειλάκη, γίνεται ξεκάθαρο το γεγονός, ότι εκτός από πολύ καλός συζητητής, είναι ένας καλλιτέχνης που, ορμώμενος από την αγάπη του για το θέατρο, δεν διστάζει να ξεβολευτεί. Δοκιμάζει το ένστικτο και τα όριά του, και μέσα από μια γερή υποδομή και παιδεία που διαθέτει, απέχει από την παγίδα οποιασδήποτε μανιέρας, υποστηρίζει με άνεση τους ρόλους του και θέτει σαφείς στόχους για τα πράγματα που θέλει να κάνει.

Αυτό το καλοκαίρι συν-σκηνοθετεί με τον Μανώλη Δούνια την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, μια τραγωδία που βασίζεται στην αντιπαράθεση συνειδήσεων και απόψεων, όπου ο εξουσιαζόμενος άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με την εξουσία. Ο Αιμίλιος Χειλάκης μίλησε στο FermouArt.gr για την παράσταση της «Αντιγόνης» και για το θεατρικό και πολιτικό γίγνεσθαι του τότε, αλλά  και του σήμερα.

 

Είναι η δεύτερη φορά που συν-σκηνοθετείτε αρχαίο δράμα. Ποια είναι η καλλιτεχνική και αισθητική πρόταση της παράστασης που ετοιμάζετε;

«Θα στο θέσω αλλιώς. Δεν αναζητούμε μια νέα καλλιτεχνική και αισθητική πρόταση, απλά εμείς αυτή τη στιγμή μελετούμε για δεύτερη φορά και, συνολικά τέταρτη – πέμπτη σε σχέση με τις φόρμες των παραστάσεων που κάνουμε με τον Μανώλη Δούνια, το πρότυπο των τριών υποκριτών. Είναι ο τρόπος που ανέβαινε το αρχαίο δράμα στην Αθήνα, δηλαδή τρεις υποκριτές παίζανε όλους τους ρόλους του αρχαίου δράματος.

Γιατί τον μελετούμε αυτό τον τρόπο; Είναι μια προσωπική μας ανάγκη να νικήσουμε τον ψυχολογισμό που συνήθως βασανίζει το αρχαίο δράμα. Θέλουμε να μελετήσουμε το αρχαίο δράμα στη φύση της ασχηματικότητάς του και όχι της ψυχολογικής του παραστασιμότητας. Είναι η δεύτερη φορά που το μελετάμε, πέρσι είχαμε την Λένα Παπαληγούρα μαζί μας και φέτος έχουμε τον Μιχάλη Σαράντη, που θα παίξει την Ισμήνη, τον Αίμονα, τον Σκοπό, τον Αγγελιοφόρο. Η Αθηνά Μαξίμου θα παίξει την Αντιγόνη και τον Τειρεσία κι εγώ θα παίξω τον Κρέοντα και την Ευρυδίκη.  Δεν ψάχνεις να βρεις το ψυχολογικό υπόβαθρο του κάθε χαρακτήρα, δεν ψάχνεις να βρεις τι προκαλεί ο ίδιος στον εαυτό του την ώρα που το λέει, αλλά το γιατί λέει αυτό που λέει».

Ποιο είναι το στοίχημα που βάζετε με τον εαυτό σας όταν καταπιάνεστε μ’ ένα ρόλο;

«Να ειπωθεί η ιστορία και όχι να σας δείξω πόσο καλά παίζω τον Κρέοντα. Η επιλογή της Αντιγόνης είναι μέρος ενός μεγάλου και μακρόπνοου σχεδίου επιλογών ρεπερτορίου μαζί με τον Μανώλη Δούνια και την Αθηνά Μαξίμου, που είμαστε οι τρεις βασικοί αυτής της ομάδας, ενός σχεδίου να λέμε τις ιστορίες και όχι να παίζουμε τους ρόλους. Αυτό έχει φανεί και στο «Μόνος με τον Άμλετ» που κάναμε με τον Μανώλη και στον «Ταρτούφο» και στην «Ιφιγένεια» και τώρα στην «Αντιγόνη». Είναι μια δική μας μελέτη πάνω σε σχεδιάσματα».

Τι είναι αυτό που σας εξιτάρει στην Αντιγόνη;

«Η Αντιγόνη είναι μια υπέροχη, επαναστατημένη κοπέλα απέναντι στο καθεστώς, η οποία ζητάει να κάνει πράξη αυτό που εκείνη θεωρεί ως δίκαιο. Αυτό που με εξιτάρει στην Αντιγόνη είναι ότι όλοι πιστεύουνε ότι έχουνε δίκιο και όλοι κάποια στιγμή, την ώρα που θεωρούν ότι έχουν δίκιο, αναρωτιούνται μήπως κάνουν λάθος. Αυτό όμως είναι καθαρά μέρος του μύθου, όπως τον εξέφρασε ο Σοφοκλής. Ο Σοφοκλής Ευριπιδο-φέρνει στην τραγωδία της Αντιγόνης.

Με εξιτάρει επίσης ότι όλα αυτά είναι μια μάχη απέναντι στην ιδιωτικότητα και στη δημόσια προβολή. Όλα αυτά τα λόγια λέγονται μπροστά στον Χορό του δράματος, που είναι οι πολίτες και οι άρχοντες της Θήβας – ο Σοφοκλής μιλάει για τους δικούς του αρχαίους, που ήταν μύθοι οι ίδιοι για τον Σοφοκλή. Έτσι κι εμείς παίρνουμε τους μύθους που ο Σοφοκλής χρησιμοποίησε για να μιλήσει για την πολιτεία του. Με τα λόγια του Σοφοκλή, με τα λόγια του Μπλάνα, με την μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη, με τα σώματα των τριών υποκριτών και των εφτά υπέροχων γυναικών του Χορού με την κίνηση της Αγγελικής Στελλάτου και τα κοστούμια της Εύας Νάθενα προσπαθούμε να ξαναθυμίσουμε τι ειπώθηκε τότε.

Με εξιτάρει το ότι οι ίδιοι οι μύθοι είναι εκεί χιλιάδες χρόνια και σε προκαλούν να τους επαναλάβεις κάθε φορά στην πολιτεία σου, στην Ελλάδα του 2018 που βρίσκεται τόσα χρόνια σε κρίση, ποιο είναι το καθήκον το ανθρώπινο και ποιο είναι το καθήκον το θεϊκό. Δεν είναι όμως μόνο αυτό η Αντιγόνη,  ότι δηλαδή ο Κρέοντας καταπατάει το ηθικό των θεών και η Αντιγόνη το ηθικό των ανθρώπων, είναι κάτι πέρα από αυτό. Και τραγικό είναι να θυμίσουμε αυτό που, ενώ ξέρεις στο τέλος τι θα γίνει, βλέπεις τους ήρωες να πηγαίνουν ακάθεκτοι προς τα εκεί».

Στην Αντιγόνη θίγονται πολλά θέματα, όπως οι οικογενειακοί δεσμοί, η προσβολή προς τα θεία, ο κρατικός ορθολογισμός που γκρεμίζεται, η καταδίκη του χρήματος ως αίτιο του πολέμου. Εσείς με όλα αυτά που πρεσβεύει η Αντιγόνη, συμφωνείτε; 

«Όλοι οι ρόλοι μαζί λένε κάτι, όλα αυτά που ανέφερες και άλλα τόσα. Το επικό θέατρο όμως δεν πρέπει να το κοιτάμε σαν το δυτικο-ευρωπαϊκό θέατρο, σαν το θέατρο του εικοστού αιώνα. Οι χαρακτήρες δεν αφήνονται στην ιστορία, δημιουργούν την ιστορία. Άρα η ιστορία δεν μπορεί να ειπωθεί, αν λείπει ένας από τους χαρακτήρες.

Όπως δεν μπορείς να κρίνεις την Αντιγόνη, αν δεν ξέρεις σε ποια σκηνή τη βάζεις. Τα επεισόδια, στα οποία είναι μέσα η Αντιγόνη, έχουν φοβερές διαφορές. Στον κομμό της η Αντιγόνη αναρωτιέται αν έχει πράξει σωστά ή λάθος. Η Αντιγόνη του πρώτου επεισοδίου είναι εκείνη που φέρνει την αδερφή της Ισμήνη στα σκοτεινά για να της πει το σχέδιό της. Η Ισμήνη της λέει να μην το πει σε κανένα κι εκείνη απαντά: «Όχι μόνο θα το πω, θα το φωνάζω». Γιατί την φέρνει όμως στα σκοτεινά; Επομένως βλέπουμε ότι η Αντιγόνη δεν είναι ένας σταθερός χαρακτήρας κι αυτό είναι το πολύ ωραίο».

 

Πιστεύετε ότι κάποιοι σκηνοθέτες, όταν αναλαμβάνουν ν’ ανεβάσουν ένα αρχαίο κείμενο, βάζουν ως στόχο την πρωτοτυπία και τον εντυπωσιασμό, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τη θεατρική λειτουργία του κειμένου;

«Νομίζω ναι, πάντα γινόταν, πάντα θα γίνεται. Το λάθος είναι να νομίζεις ότι εσύ είσαι σημαντικότερος απ’ το έργο που σκηνοθετείς. Νομίζω ότι αυτό είναι το χειρότερο λάθος που μπορεί να κάνει ένας καλλιτέχνης, ότι η ιστορία είναι υποδεέστερη από τη δυνατότητά του. Ένας σκηνοθέτης δικαιούται να ψάχνει και να δοκιμάζει. Μέσα από τη διαδικασία και το αποτέλεσμα θα φανεί αν θα πετύχει μια παράσταση. Αν όχι, πάμε παρακάτω. Το να κυνηγάς την εντύπωση είναι πρόβλημα, το να είσαι εστέτ και όχι με βασική αισθητική, έχει πολύ μεγάλη διαφορά το ένα με το άλλο».

Επομένως συμφωνείτε ότι μια ευφάνταστη παράσταση μπορεί να έχει απήχηση στο κοινό κι ας ξεφεύγει από τον κλασικό τρόπο ανεβάσματος ενός αρχαίου δράματος που είχαν υιοθετήσει σκηνοθέτες περασμένων γενεών;

«Να ρωτήσω εγώ τι θα πει κλασικό ανέβασμα; Θεωρούμε δηλαδή τη γερμανική πρωτοπορία του 19ου αιώνα, του να παίζει ο καθένας ξεχωριστά ένα ρόλο μόνο, ένας τον Κρέοντα, ένας τον Τειρεσία, μία την Αντιγόνη, κλασικό ανέβασμα; Μα αυτό είναι γερμανικός νεωτερισμός. Εμάς μας θεωρούν νεωτεριστές, ενώ κάνουμε ακριβώς τα ίδια που συνέβαιναν κάποτε. Άρα υπάρχει μια διαστρεβλωμένη άποψη για το τι είναι κλασικό, όπως υπάρχει και για το τι είναι λαϊκό. Λαϊκό είναι αυτό που αναγνωρίζουμε όλοι με το πρώτο άκουσμα, με την πρώτη ματιά. Λαϊκό δεν είναι μόνο αυτό που υπάρχει σ’ έναν τύπο που δεν έχει λεφτά να ντυθεί. Δεν υπάρχει τίποτα πιο λαϊκό από ένα τύπο που έχει λεφτά και ντύνεται άσχημα, λαϊκούρα θα ήταν η πιο σωστή λέξη. Λαϊκός είναι ο Μάνος Χατζιδάκις, γιατί ανήκει στην κουλτούρα μας τα τελευταία εξήντα-εβδομήντα χρόνια. Λαϊκός δεν είναι ο Γιώργος Ζαμπέτας μόνο, λαϊκός είναι και ο Κάρολος Κουν, ο Νίκος Καραθάνος, η Λένα Κιτσοπούλου, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός. Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός παίρνει θέματα και σας τα γυρίζει ξανά πίσω και σας λέει την ιστορία με τη δική του αισθητική. Αυτό κάποια στιγμή θ’ αρχίσει να θυμίζει κάτι, θα γίνει μέρος του συναισθηματικού DNA μας και της συναισθηματικής μας ευφυίας. Εγώ λοιπόν πρεσβεύω το λαϊκό, γιατί έχει να κάνει με το σου λέω την ιστορία με υλικά που μπορείς ν’ αναγνωρίσεις. Αν σου πω την ιστορία με υλικά που σου φαίνονται ξένα, θα είναι κακιά κουλτούρα. Το θέμα είναι σε ποιον απευθύνομαι».

Την πρωτότυπη σύνθεση της μουσικής αναλαμβάνει ξανά, όπως και στην περσινή παράσταση της Ιφιγένειας, ο σπουδαίος Σταμάτης Κραουνάκης. Πώς είναι η συνεργασία μαζί του;

«Ο Σταμάτης Κραουνάκης είναι ένας τεράστιος λαϊκός συνθέτης, όπως ξέρουμε όλοι. Η συνεργασία με τον Σταμάτη είναι μεταξύ τεσσάρων ανθρώπων. Να σου θυμίσω την ταινία “Αυτή νύχτα μένει” που έπαιζε η Αθηνά Μαξίμου και εκεί γνωρίστηκε με τον Σταμάτη, εγώ τον Σταμάτη τον ξέρω από το 1996 και ο Μανώλης Δούνιας τον γνώρισε τώρα. Υπάρχει μια φιλία και μια σχέση συναισθηματικής ευφυίας με τον Σταμάτη που κάποια στιγμή συν-κινήθηκε στο να ετοιμάσουμε δυο παραστάσεις. Οπότε αυτό έκανε τα πράγματα ευκολότερα. Πάντα θα υπάρχουν μικρές διαφωνίες, αλλά πιστεύω ότι οι διαφωνίες σε ανθρώπους που είναι ανοιχτά μυαλά, φέρνουν μια καινούρια γνώμη και αυτό πρέπει να κάνουμε. Μην νομίσετε ότι συνέχεια διαφωνούμε βέβαια, απλά ο Σταμάτης ως ένας ογκόλιθος της ελληνικής μουσικής μας φέρνει πράγματα που μερικές φορές χρειάζεται να του πούμε: «Σταμάτη, αυτό να το φέρουμε λίγο πιο εδώ για την παράστασή μας;» και αμέσως ο Σταμάτης είναι εκεί παρών για να το κάνει. Μιλάμε για τον Σταμάτη Κραουνάκη, όχι για ένα νέο μουσικοσυνθέτη, ο οποίος παίρνει πιο εύκολα πίσω την άποψή του. Κι εμείς τον ακούμε και προσαρμοζόμαστε και στην περίπτωση μας συναντιόμαστε στη μέση του δρόμου, και τα βουνά και οι Μωάμεθ».

Πόσο πιστεύετε στο ρόλο της κριτικής, πόσο την υπολογίζετε; Στο παρελθόν οι κριτικοί στα κείμενά τους δεν δίσταζαν να είναι σκληροί και να κατακεραυνώνουν παραστάσεις και συντελεστές. Θεωρείτε ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια άμβλυνση των απόψεων σε αυτό το κομμάτι;

«Η κριτική υπάρχει μόνο όταν υπάρχει κρινόμενος. Το κρινόμενος σε μια θεατρική κριτική είναι το αποτέλεσμα της θεατρικής πράξης μέσω των συντελεστών της. Επειδή εμείς όμως για τη θεατρική πράξη ανοίγουμε ένα ταμείο και βάζουμε μέσα κόσμο που πληρώνει για να ζήσει ο ηθοποιός, ο σκηνοθέτης, ο παραγωγός, γινόμαστε ένα προϊόν πια. Αν κάνετε κριτική σε οποιοδήποτε προϊόν, ξέρετε ότι κινδυνεύετε νομικά; Είμαστε προϊόν κατασκευής, το οποίο πωλείται. Εμείς λοιπόν δεχόμαστε κριτική σε αυτό που φτιάχνουμε, η οποία μπορεί να επηρεάσει την πώλησή του. Αν η κριτική γίνεται από ανθρώπους που πραγματικά ασχολούνται με το αποτέλεσμα μιας παράστασης και όχι με το τι θα ήθελαν να είναι μια παράσταση, τότε εγώ σαν καλλιτέχνης λέω, ναι, κάθομαι και ακούω μια διαφορετική γνώμη. Οι κριτικές που δεν αντέχουμε είναι των ανθρώπων που θα ήθελαν να δουν αλλιώς μια παράσταση. Εσύ ήθελες να δεις αλλιώς την παράσταση, εγώ την έχω κάνει έτσι… κρίνε αυτό που έχω κάνει! Άρα εδώ υπάρχει μεγάλη αστοχία. Υπάρχουν κατά την προσωπική μου άποψη άνθρωποι που είναι νουκροί απέναντι στο βάρος που κουβαλάνε. Γιατί, όπως ξέρεις, μια κριτική μένει πάντα στην ιστορία. Το ιστορικό γεγονός μιας παράστασης είναι μια κριτική. Τη διαβάζεις μέσα στο ίντερνετ ανά πάσα στιγμή. Επομένως θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να κρίνουμε το ιστορικό αποτύπωμα μιας παράστασης, όχι τι θα θέλαμε να είναι. Την κριτική την διαβάζω, όπως ακούω με προσοχή τη γνώμη κάθε θεατή μετά την παράσταση, αλλά την λαμβάνω υπόψη μου ως γνώμη του ενός χιλιοστού των ανθρώπων που ήρθαν και είδαν την παράσταση. Οι κριτικές είναι ελάχιστες σε σχέση με τον κόσμο που έρχεται στο θέατρο. Αν σε μια κριτική δούμε υπέρμετρη αγάπη προς το πρόσωπό μας, πίστεψέ με, δεν θα δώσουμε πολλή σημασία. Το ίδιο θα συμβεί και με την υπέρμετρη κακία, γιατί δεν είναι πραγματικό».

 

 

Κάποιοι γίνονται ηθοποιοί, κάνοντας μια ομάδα, έχοντας παρακολουθήσει κάποια σεμινάρια θεάτρου ή υπάρχουν και οι αυτοδίδακτοι. Ποια είναι η σημασία μιας καλής σχολής;

«Πλέον έχει περάσει η μόδα του ηθοποιού. Έχουν κλείσει δραματικές σχολές που παλιά είχαν 30 άτομα ανά έτος, ενώ τώρα έχουν 6-7 άτομα, γιατί δεν πάει κόσμος να δώσει εξετάσεις. Δεν έχει σημασία ποια δραματική σχολή θα τελειώσεις. Αυτό που έχει σημασία, όταν είσαι σε μια σχολή, είναι τι σπόρος θα πέσει μέσα σου και από ποιον. Αν έχεις δασκάλους στη σχολή σπουδαίους θεατρανθρώπους, όπως τον Νίκο Χατζόπουλο ή τον Ακύλλα Καραζήση, όταν πρωτοβγείς στο επάγγελμα θα έχεις τις πρώτες μνήμες των δασκάλων σου. Αυτός είναι ένας ωραίος σπόρος. Κανένα δέντρο δεν φυτεύεται στη σχολή. Το τι χώμα είσαι εσύ, πόσο οργωμένο για να δεχτείς το σπόρο, αυτό είναι το ταλέντο. Δεν είναι ταλέντο ν΄  ανέβεις στη σκηνή και να πεις ένα ανέκδοτο, αλλά το πώς θα επεξεργαστείς την πληροφορία που πήρες.

Όταν έρθεις αντιμέτωπος με τον επαγγελματικό σου βίο, πρέπει να έχεις διαβάσει, να έχεις μορφωθεί, να έχεις δημιουργήσει προσωπική άποψη και όλα αυτά γίνονται με όργωμα, με τη διάρκεια των παραστάσεων και των εμπειριών σου. Είναι θετικό που υπάρχουν πολλές παραστάσεις. Έρχεται όμως η φυσική επιλογή, δαρβινικά εντελώς, όπου η ήρα και το στάρι ξεχωρίζονται. Όχι πως μένει πάντα το χρήσιμο! Πολλές φορές μπορεί να βγει και η ήρα στον αφρό. Αυτή είναι η ζωή. Αν όλοι ήταν ηθοποιοί ήταν σαν τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο και την Μέριλ Στριπ θα ήταν και βαρετό. Είναι χαρά μου να βλέπω ηθοποιούς να εξελίσσονται μέσα στα χρόνια. Αυτούς τους λατρεύω. Ενώ έχουμε δει ταλέντα που  χρόνια μετά καταστρέφονται, γιατί δεν τους συνέβει τίποτα παραπάνω».

Εσείς μέσα από τις σκηνοθεσίες σας αναλαμβάνετε πλέον και ρόλο δασκάλου. Σας αρέσει να μεταλαμπαδεύετε τις γνώσεις και την εμπειρία σας σε άλλους;  

«Ναι, μου αρέσει πολύ, γιατί πιστεύω ότι ο σκηνοθέτης δεν είναι απλά ταξιθέτης, πρέπει να έχει μια βασική άποψη για τα πράγματα και ένα κανόνα. Ως σκηνοθέτης θες να ειπωθεί ένα κείμενο, αλλά όλοι οι ηθοποιοί δεν έχουν τον ίδιο τρόπο. Πρέπει χωρίς να προσβάλεις τον ηθοποιό και χωρίς να τον κάνει να νιώσει αδύναμος να τον οδηγήσεις να το πει, όπως το θέλεις, χωρίς να καταλάβει τη διαδρομή. Αν την καταλάβει ακόμα καλύτερα! Αυτό δημιουργεί τη σχέση δασκάλου – μαθητή, αλλά είναι ο κανόνας. Πάνω σε αυτή τη συμφωνία του κανόνα, μπορεί να γεννιέται ένας νέος τρόπος διδασκαλίας. Επειδή θεωρώ πολύ βαριά τη λέξη δάσκαλος για να χρησιμοποιηθεί στην τέχνη, εγώ απλά λέω στους συναδέλφους ηθοποιούς να βάλουμε αυτό τον παράγοντα κοινό για να κινηθούμε στην ίδια οδό».

Έχει υπάρξει κάποιος άνθρωπος-συνεργάτης-δάσκαλος που σας έχει επηρεάσει τόσο πολύ, ώστε να τον κουβαλάτε ακόμα μέσα σας;

«Πολύς κόσμος από τη σχολή μου παλιά, όπως ο Λαζάνης, ο Κουγιουμτζής. Αλλά ο τελευταίος με τον οποίο συνεργάζομαι τα τελευταία τέσσερα χρόνια είναι ο Μιχαήλ Μαρμαρινός. Και είναι πιο σημαντικό, γιατί όταν έχεις ξεπεράσει τα σαράντα σου χρόνια και νομίζεις ότι όλα τα έχεις παγιώσει, ξαφνικά έρχεται ένας άνθρωπος στη ζωή σου και σου θυμίζει ότι μπορείς να δεις κι αλλιώς τα πράγματα. Ο Μιχαήλ έχει ένα μαγικό τρόπο για να το κάνει. Τι πιο ωραίο από το ν’ αφεθείς σ’ ένα καλλιτέχνη που έχει κανόνα και ξέρει τι θέλει. Είναι η τελευταία μου κατάκτηση σ΄ αυτό που λέω  «γηράσκω αεί διδασκόμενος». Με τους μεγάλους καλλιτέχνες απολαμβάνεις το αποτέλεσμα της δουλειάς τους. Αν έχεις την τύχη να τους γνωρίσεις από κοντά, βλέπεις και τον τρόπο που δουλεύουν και από εκεί και πέρα αλλάζει εντελώς το βλέμμα σου. Στο αποτέλεσμα άλλες φορές συμφωνούμε άλλες διαφωνούμε. Στον κανόνα όμως, αν διαφωνήσεις, απλά δεν συνεχίζεις.

Έχουμε κι αυτό το πρόβλημα οι άνθρωποι. Θέλουμε διαρκώς το μαγικό αποτέλεσμα! Παιδιά, αφήστε  μας να κάνουμε λάθος! Κάτι ψάχναμε στη διαδικασία, δεν μπορεί διαρκώς κάποιος να κάνει μεγάλα πράγματα. Όσο νουνεχής και να είσαι, κάποια στιγμή θα παραπατήσεις. Αλλά όπως λέει και το λαϊκό τραγούδι, «σαν μεθώ και πέφτω κάτω και λασπώνομαι, βάζω μπρος τα δυο μου χέρια και σηκώνομαι». Ο σωστός όρος είναι χρήσιμο ή μη χρήσιμο. Κάτι που είναι σωστό τώρα, σε άλλη παράσταση δεν είναι».

Η τύχη ποιο ρόλο έχει παίξει στη ζωή σας; Θεωρείτε τον εαυτό σας ευνοούμενο της τύχης;

«Συν Αθηνά και χείρα κίνει». Είμαι τυχερός, γιατί από τα πράγματα που θέλησα στη ζωή μου τα περισσότερα τα κατάφερα. Αρκετά μάλιστα είχαν και το αποτέλεσμα που πίστευα ότι μπορώ να έχω, άσχετα αν σας άρεσαν ή όχι». 

Έχετε σκεφτεί ποτέ να εγκαταλείψετε το θέατρο;

«Νομίζω ανά τετραετία –πενταετία… Είναι μια διαρκής αναρώτηση, γιατί συνεχίζω και το κάνω. Οι εργασιακές συνθήκες, οι συνθήκες αμορφωσιάς… έχω υπάρξει δάσκαλος σε δραματική σχολή για ένα χρόνο και κατάλαβα ότι δεν πρέπει να το ξανακάνω, γιατί εκεί χρειάζεται παιδαγωγός. Όταν μπαίνεις στην αίθουσα και προσπαθείς να εξηγήσεις τι είναι το μακρύ και τι το βραχύ φωνήεν και βλέπεις μια τάξη 25 παιδιών να σε κοιτάει έκπληκτη, γιατί δεν το έχει μάθει, αισθάνεσαι ότι δεν μπορείς ν’ αντιπαλέψεις συστήματα παιδείας ή ανθρώπους που δεν ψάχνονται. Μετά αναρωτιόμαστε, γιατί υπάρχουν τα fake news. Αφού υπάρχουν άνθρωποι που δεν διασταυρώνουν ποτέ τίποτα, που δεν διασταυρώνουν την πληροφορία του όμικρον και του ωμέγα».

Πώς βλέπετε την πολιτική της Γερμανίας γενικά και ειδικά ως προς την Ελλάδα;  

«Είμαι από τους Έλληνες που απεχθάνονται τους ανθρώπους είτε μιλάνε γερμανικά είτε ελληνικά που θεωρούν ότι τα οικονομικά συστήματα είναι πάνω από τον άνθρωπο. Απεχθάνομαι τον άνθρωπο που διαχειρίζεται την τύχη της Ευρώπης καθαρά μέσα από νούμερα. Ναι, μου γεννιέται απέχθεια απέναντι στον Σόιμπλε. Όχι λαϊκίστικα, του τύπου «ηλίθιε Γερμανέ, μας ζηλεύεις γιατί εμείς έχουμε ήλιο». Τυχαίνει λοιπόν στην ηγεσία αυτή τη στιγμή να είναι η Γερμανία, όπως παλιά πριν σαράντα χρόνια ήταν η Γαλλία και πριν από εβδομήντα η Αγγλία. Δεν έχει να κάνει με εθνικιστικό τοπικισμό, αλλά με το ποιος άνθρωπος είναι στην ηγεσία και σε βλέπει ως νούμερο. Αυτό με κάνει πραγματικά οργισμένο. Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι αυτό λέγεται πολιτική στα δικά τους μάτια. Στα δικά μου μάτια, πολιτική είναι η παιδεία απέναντι στον πολίτη. Η πολιτεία, ο πολίτης και ο βίος του. Πολιτική είναι η διαχείριση αυτών των τριών πραγμάτων και όχι η διαχείριση αριθμών. Εδώ ο Αριστοφάνης έπαιζε τους Προβούλους, να το θυμηθούμε. Ένας Πρόβουλος είναι ο Σόιμπλε που πρέπει να έρθει η Λυσιστράτη για να τον ντύσει γυναίκα».

Πέραν του θεάτρου, το οποίο καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής σας, με ποια άλλα πράγματα ασχολείστε;

«Πες μου σε παρακαλώ, εσύ τι θα έκανες, αν μέσα σε μια τριετία είχες κάνει έντεκα πρεμιέρες σε εννιά διαφορετικά έργα; Δεν υπάρχει χρόνος για κάτι άλλο. Και στο κάτω κάτω αν μπεις σε μια διαδικασία  και κάνεις χόμπι αυτό με το οποίο ζεις, τότε πάει μια χαρά».

Θα μπορούσαμε να πούμε, ότι ο ηθοποιός παρ’ όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, είναι από τους τυχερούς επαγγελματίες, γιατί κάνει αυτό που αγαπάει ως δουλειά;

«Δεν θα έβαζα αυτή την ταμπέλα. Έχω πολύ δυστυχισμένους συναδέλφους δίπλα μου που λένε ότι κάνουν τη δουλειά που τους αρέσει, αλλά για διάφορους λόγους, εκτός της πραγματικότητάς τους, δεν μπορούν να τη χαρούν. Δεν μπορώ να το πω αυτό ως γενικότητα. Για μένα μπορώ να μιλήσω λέγοντας πως έχω καταφέρει ν’ ασχολούμαι στον επαγγελματικό μου βίο με αυτό που μου αρέσει, το οποίο μου καταλαμβάνει πολύ χρόνο μέσα στην ημέρα και προτιμώ τις ελεύθερές μου ώρες να πέφτω λίγο παραπάνω για ύπνο».

 

Έναρξη: 22 και 23 Ιουνίου στο Κηποθέατρο Παπάγου
                                  Ηρώδειο: Τετάρτη 11 Ιουλίου

Προπώληση εισιτηρίων στο viva.gr

 

 

Πεμ 28/6

Βεάκειο Θέατρο – Πειραιάς

Πεμ 5/7

Θέατρο Κήπου – Θεσσαλονίκη

 Παρ 6/7

 Θέατρο Κήπου – Θεσσαλονίκη

 Σαβ 7/7

Θέατρο Κήπου – Θεσσαλονίκη

Κυρ 8/7

Θέατρο Βουνού – Καστοριά

Δευ 9/7

Κηποθέατρο Αλκαζάρ – Λάρισα

 

Τετ 11/7

21:00

Αντιγόνη του Σοφοκλή. Ωδείο Ηρώδου Αττικού – Αθήνα

 

Πεμ 12/7

Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο Φρούριο – Τρίκαλα

 Παρ 13/7

Ανοιχτό Αμφιθέατρο ΤΕΙ Σερρών – Σέρρες

 Σαβ 14/7

Παρκο Αλτιναλμάζη – Αλεξανδρούπολη

 Κυρ 15/7

Δημοτικό Αμφιθέατρο Ξάνθης – Ξάνθη

 Δευ 16/7

Θερινό Δημοτικό Θέατρο – Κομοτηνή

 Τρι 17/7

Περιοδεία Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο – Κοζάνη

Τετ 18/7

Περιοδεία Υπαίθριο θέατρο ΕΗΜ – Φρόντζου – Γιάννενα

 Πεμ 19/7

Περιοδεία Θέατρο Γαβαλιώτισσας – Έδεσσα

Παρ 20/7

Υπαίθριο Θέατρο Γιαννιτσών – Γιαννιτσά

Σαβ 21/7

Ανοιχτό Θέατρο Μουδανιών – Μουδανιά

 Κυρ 22/7

Αμφιθέατρο Σίβηρης – Κασσάνδρα

 Δευ 23/7

Θερινό Δημοτικό Θέατρο Μελίνα Μερκούρη – Βόλος

 Τρι 24/7

Υπαίθριο Θέατρο Δελφών “Φρύνιχος” – Δελφοί

 Παρ 27/7

Υπαίθριο Θέατρο Αιγιαλείας Γ. Παππάς – Αίγιο

 Σαβ 28/7

Αρχαίο θέατρο Οινιαδών – Μεσολόγγι

 Κυρ 29/7

Θέατρο Αρχαίας Ηλιδας – Ηλιδα

 Τρι 31/7

Αρχαίο θέατρο – Άργος

 Τετ 1/8

Ανοιχτό θέατρο Βασίλης Γεωργιάδης – Ξυλόκαστρο

Πεμ 2/8

Αθλητικό & Πολιτιστικό Πάρκο Νέας Μάκρης – Νέα Μάκρη

Παρ 3/8

ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΔΙΟΥ – Δίον

 Σαβ 4/8

Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων – Καβάλα

Κυρ 5/8

Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων – Καβάλα

 Τετ 8/8

Κηποθέατρο Ν. Καζαντζάκης – Ηράκλειο

Πεμ 9/8

Κηποθέατρο Ν. Καζαντζάκης – Ηράκλειο

 Παρ 10/8

Θέατρο “Ερωφίλη” – Ρέθυμνο  

Σαβ 11/8

Θέατρο Ανατολικής Τάφρου – Χανιά

 Δευ 27/8

Δημοτικό θέατρο του Άλσους (Δ. Κιντής) – Ηλιούπολη

 Τετ 29/8

Ρωμαϊκό Ωδείο – Πάτρα

 Παρ 31/8

Θέατρο Ορέστης Μακρής – Χαλκίδα

 Δευ 3/9

Κατράκειο Θέατρο – Νίκαια

 Τετ 5/9

Θέατρο Μοσχοποδίου – Θήβα

 Σαβ 8/9

Δημοτικό Θέατρο Μ. Θεοδωράκη – Μενίδι

 Κυρ 9/9

Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη – Βύρωνας

 Τρι 11/9

Θέατρο Πέτρας – Πετρούπολη

 Τετ 12/9

Θέατρο Αλίκη Βουγιουκλάκη – Βριλήσσια

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΔΩ:

https://fermouart.gr/2018/05/23/adigoni-tou-sofokli/

https://www.viva.gr/tickets/theater/odeio-irodou-attikou/antigoni-tou-sofokli/

Για τον συγγραφέα

Dimi Theodoraki

Ονοματεπώνυμο : Ντίμη Θεοδωράκη Σπουδές: Γαλλική Γλώσσα και Φιλολογία - Δημόσιες Σχέσεις & Διοίκηση στο Εθνικό & Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών Καλλιτεχνικές Σπουδές: Θέατρο στο «Θέατρο Επί Κολωνώ» με την Ελένη Σκότη και Σύγχρονο Τραγούδι στο «Εθνικό Ωδείο Αθηνών» Δεν ζω χωρίς μουσική, θέατρο, ταινίες, ταξίδια Με σκοτώνει η στασιμότητα Αγαπώ να γνωρίζω ανθρώπους Με συγκινεί η ευγένεια της ψυχής Αναζητώ «το ωραίον και το υψηλόν» σε κάθε έκφανση της ζωής Αγαπημένος στίχος τραγουδιού: «Το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι!»

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *