Μέσα από ένα παράθυρο στο ΦΩΣ της ζωής, φύσηξε άνεμος ωραίος…

 

Παρουσίαση-Κριτική-Συνέντευξη: Βίκη Κουτρή

Με αφορμή
την παρουσίαση
του βιβλίου
«άνεμος ωραίος»
της Όλγας Νικολαΐδου,

που πραγματοποιήθηκε
στις 29 Μαΐου 2018,
στο βιβλιοπωλείο
των Εκδόσεων Αρμός

 

 

 

 

 

 

Η εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου «άνεμος ωραίος» πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στο βιβλιοπωλείο των Εκδόσεων Αρμός στις 29 Μαΐου 2018, πλαισιωμένη από πολύ κόσμο. Αποσπάσματα διάβασαν ο πρώην τερματοφύλακας του Ολυμπιακού Δημήτρης Οικονομόπουλος και η πολυτάλαντη ηθοποιός Ελεάνα Γεωργούλη. Η μουσική επένδυση της βραδιάς ήταν της Καίτης Κουλλιά.

Η Λυδία, η ηρωίδα του βιβλίου «άνεμος ωραίος», ξεδιπλώνει την ζωή της σε εμάς τους αναγνώστες. Τα παιδικά της χρόνια είναι γεμάτα από εικόνες καλοκαιριού, μυρωδιές, θάλασσες, παιχνίδια αλλά και με πικρές θύμησες από το νησί που άφησε πίσω μετά την εγκατάστασή της στην μεγαλούπολη. Όλα τα στοιχεία που συνέθεσαν την περιπλοκότητα της ψυχοσύνθεσή της, πλέκουν ένα αφηγηματικό «αλφαβητάρι», δοσμένο με λογοτεχνική γραφή και με ιδιαίτερη μαεστρία.

Η διαδρομή της, εκτός των υπολοίπων άλλων αναζητήσεων της, είναι βαθιά επηρεασμένη από προσωπικά βιώματα, πίκρες και διλλήματα, τα οποία δεν μπορεί να τα προσεγγίσει κατά τη διάρκεια της εφηβείας της, παρά μόνον πολύ αργότερα, ενήλικη ούσα, κάνοντας απολογισμό μέσα από μία εσωτερική παλινδρόμηση, αναβιώνοντας όλα εκείνα που την βαραίνουν ψυχικά.
Σύμφωνα με την γλώσσα της Ψυχολογίας, ο εξαγνισμός των προσωπικών μας βιωμάτων «ξορκίζει» όλα τα φαντάσματα του παρελθόντος που ζουν μέσα μας και βοηθάει να τα απομυθοποιήσουμε και να οδηγηθούμε στην σωστή διαχείριση συμπεριφορών αλλά και στην πλήρη ενηλικίωση μας.

… «Οι λέξεις λειτουργούν σαν ιχνηλάτες, ακολουθώντας τα αποτυπώματα σκέψεων που επειδή εμείς τις έχουμε ξεχάσει, νομίζουμε ότι δεν έγιναν ποτέ…».
Με αυτήν την πρόταση-απόσπασμα από το «άνεμος ωραίος» της Όλγας Νικολαΐδου επέλεξα να ξεκινήσω την παρουσίασή για το βιβλίο. Κατά την προσωπική μου άποψη, το παραπάνω απόσπασμα είναι πυλώνας έμπνευσης και έκφρασης της συγγραφέως γιατί οι λέξεις που κάθε φορά επιλέγουμε να χρησιμοποιήσουμε, είτε στον γραπτό είτε στον προφορικό λόγο αποτελούν ένα πολύ-ποίκιλο εργοστασιακό εναρκτήριο συστατικό, βάσει του οποίου παράγεται πνευματική «ενέργεια». Στην αρχέγονη μορφή της, η ενέργεια αυτή καθοδηγεί τα εγκεφαλικά ερεθίσματα να γεννήσουν ένα λογοτεχνικό κείμενο. Αρχικά λοιπόν υπάρχει η αόρατη «μαγιά», η έμπνευση ή αλλιώς σύλληψη της ιδέας η οποία όταν εφοδιαστεί με το κατάλληλο καύσιμο (στην προκειμένη περίπτωση είναι οι λέξεις) και όταν το στόρι μπορέσει να «κεντηθεί» μαγκιόρικα, με όλα τα νοήματα, τις συνθέσεις χαρακτήρων και πλοκών που εμπεριέχει, θα ολοκληρωθεί με επιτυχία.
Μιλώντας για το συγκεκριμένο βιβλίο θα μπορούσα να πω ότι η περιγραφική υπόσταση της ιστορίας έχει πάρει σάρκα και οστά, εξελίσσεται και μεταφέρεται στους αναγνώστες με ποικιλότροπη ευελιξία, με γνωστικά ερεθίσματα και με εφηβική αφέλεια. Ο κατάλληλος συνδυασμός δόμησης και αποδόμησης των λέξεων «χτίζουν» γερά τα θεμέλια ενός ζωντανού «οικοδομήματος» αποτυπωμένο στο χαρτί.
Διαβάζοντας (μέσα σε μια ημέρα) το βιβλίο «άνεμος ωραίος», διαπίστωσα ότι πραγματικά είναι «διαφορετικό» από άλλα. Γιατί είναι ευφάνταστα γραμμένο. Γιατί εμπεριέχει πλούσιο λεξιλόγιο συνδυαστικά με ιδιαίτερες πληροφορίες. Γιατί «κοχλάζει» ατίθαση παιδικότητα, κρυμμένα συναισθήματα, μυστικές εξομολογήσεις και βιώματα που απλώνονται στο φως και κατά κάποιο τρόπο, αργότερα, εξημερώνονται. Γιατί είναι ένα πρωτότυπο αλφαβητάρι γνώσεων, όπου με τον τμηματικό διαχωρισμό των κεφαλαίων του ανά αλφαβητικό γράμμα περιλαμβάνει κράματα ιστορίας, μυθολογίας, φιλοσοφίας, ετυμολογίας λέξεων, ποίησης και ψυχολογίας.
Όλα τα παραπάνω που περιέγραψα, είναι ορθά πλεγμένα μεταξύ τους, συνθέτοντας αυτόν τον πολύ έξυπνο τρόπο απόδοσης των πολλών θεμάτων, βασισμένων σε μία ιστορία. Το βιβλίο «άνεμος ωραίος» προσφέρεται εκτός της ευχάριστης ανάγνωσης του και για βαθύ προβληματισμό. Ίσως μέσα στο βιβλίο, ο αναγνώστης να εντοπίσει και να αναγνωρίσει κρυμμένα και ξεχασμένα εφηβικά κομμάτια του δικού του εαυτού. Ενδείκνυται όχι μόνο σε ενήλικο κοινό αλλά και σε εφήβους. Η άρτια χρήση των λέξεων που χρησιμοποιούνται στο βιβλίο και οι επεξηγήσεις του, είναι πραγματικά ιχνηλάτες ωραίων ανέμων… Αξίζει να τους νοιώσετε διαβάζοντας το!

Η Όλγα Νικολαίδου παραχώρησε στο περιοδικό μας, μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη και μιλάει εφ όλης της ύλης.
Διαβάστε την.

Κυρία Νικολαΐδου, το βιβλίο «άνεμος ωραίος» είναι η πρώτη συγγραφική δουλειά σας με μια υποψία αυτοβιογραφίας. Πως συλλάβατε την ιδέα του; Μιλήστε μας λίγο για αυτό.
Νομίζω ότι είναι αυτό που λέει ο στίχος του Άλκη Αλκαίου στην «Ρόζα», το γνωστό τραγούδι του Μητροπάνου –σε μουσική του Θάνου Μικρούτσικου: «πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία». Η συγγραφή προκύπτει από μία ανάγκη. Την ανάγκη να επικοινωνήσει κανείς και να συναντηθεί. Την ανάγκη να σχετιστεί, να συνδεθεί. Σε κάποιο κεφάλαιο η ηρωίδα του έργου λέει ότι η Ιστορία ήταν το αγαπημένο της μάθημα, γιατί το ένιωθε σαν μια συνάντηση των δικών μας μικρών ιστοριών με την μεγάλη ιστορία του κόσμου. Σαν στον τεράστιο τοίχο της ανθρωπότητας, να παίρνουμε μια θέση, έστω ως μια κουκκίδα. Και για να πω την αλήθειά μου, νιώθω, ότι όλο αυτό λειτουργεί ιαματικά, γιατί βάζοντας τον όποιο πόνο μας, την όποια αγωνία μας, δίπλα σε αυτήν των συνανθρώπων μας, διαπιστώνουμε πόσο μικρή, ελάχιστη και ασήμαντη είναι. Το σημαντικό είναι η δυνατότητα συνύπαρξης.
Ως προς την ιδέα, τον τρόπο δηλαδή καταγραφής της ιστορίας, αυτή προέκυψε από την σχέση της ηρωίδας -και την δική μου- με τις λέξεις. Οι λέξεις είναι ο τρόπος μας να επικοινωνούμε –ενίοτε και να μην επικοινωνούμε, αφού, πολλές φορές, κρυβόμαστε πίσω από αυτές. Επομένως, η επιλογή τους, κατά μία έννοια, συνεπάγεται και τον τρόπο που επιλέγουμε να σκεφτόμαστε και κατ’ επέκταση να ζούμε. Οι λέξεις, έχουν και αυτές την δική τους ζωή, το δικό τους βάρος, μια βιωματική ταυτότητα που αφορά τον καθένα από εμάς προσωπικά. Μια προσπάθεια «αναμέτρησης» μαζί τους λοιπόν, είχε σημασία. Αυτό, έδωσε στον «Άνεμο Ωραίο», μια μορφή, -καθένα από τα 24 κεφάλαια καθορίζεται από λέξεις που έχουν ένα ειδικό βάρος για την ηρωίδα και που αντιστοιχούν σε ένα γράμμα της αλφαβήτου.  Εν προκειμένω, η μορφή βοήθησε το περιεχόμενο να αποκτήσει κατεύθυνση και προσανατολισμό. Η ιδέα αυτή, με άλλα λόγια, «βγήκε» σχεδόν αβίαστα στο κεφάλαιο Α και από εκεί και πέρα ακολουθήθηκε συνειδητά και στα υπόλοιπα.

Κατά την δική σας άποψη, τι θα αποκομίσουν οι αναγνώστες διαβάζοντάς το;
Ελπίζω να αποκομίσουν την χαρά της συνάντησης και της συνύπαρξης. Να συνδεθούν κάπου. Να ακουμπήσουν σε κάποιες λέξεις και σκέψεις. Ήδη, σωστά, κάνατε λόγο για υποψία αυτοβιογραφίας, όχι τόσο υπό την έννοια ότι υπάρχει αναφορά σε πραγματικά γεγονότα, όσο υπό την έννοια ότι προσπαθώ σε αυτή την πρώτη συγγραφική δουλειά, να μοιραστώ κάποιες εσωτερικές ψυχικές ιχνηλασίες… Εμπνευσμένη και από την φράση του Γραμματικάκη ότι «αληθινή βιογραφία είναι αυτά που μέσα μας συμβαίνουν». Εκεί, λοιπόν, στο μέσα μας, ανοίγονται πάρα πολλοί δρόμοι και κάποια στιγμή προσπαθείς να τους αποτυπώσεις… Γνωρίζοντας ότι οι αναγνώστες, διανύοντας αυτούς τους δρόμους θα τους μεγαλώσουν. Άρα εύχεσαι οι αναγνώστες να αποκομίσουν την χαρά της εσωτερικής διαδρομής, της ανακάλυψης κάποιων δικών τους μονοπατιών που θα συνενωθούν με εκείνα του βιβλίου.

Το βιβλίο σας -εκτός της αφήγησης της ιστορίας της ηρωίδας Λυδίας- περιλαμβάνει εμπεριστατωμένα στοιχεία από ετυμολογίες λέξεων, ιστορικές αναδρομές, μυθολογία, φιλοσοφία, ποίηση και ψυχολογία. Σε τι είδος αναγνώσματος θα το κατατάσσατε εσείς;
Πάντα δυσκολεύομαι να κατατάξω τα πράγματα σε κατηγορίες. Έχω την αίσθηση ότι οι προσδιορισμοί, συχνά λειτουργούν περιοριστικά και ενδεχομένως παραπλανητικά. Θα χρησιμοποιήσω κάτι πολύ όμορφο –και ομολογώ πολύ τιμητικό και συγκινητικό – που έγραψε κάποιος κύριος που διάβασε τον «Άνεμο Ωραίο»: «Εξέλαβα το βιβλίο σας και το βίωσα σαν ένα ταξίδι προς τον Ετεροπροσδιορισμό μας, την Αυτογνωσία, την Ποιότητα Ζωής, με εργαλεία τα διδάγματα από την Παράδοση της Ορθοδοξίας, τον Αποσυμβολισμό της Ελληνικής Μυθολογίας, την Ψυχανάλυση, την Ιστορία και βέβαια και εκτενώς, τις Θετικές Επιστήμες…»

Ελευθερία. Από το: ελεύσομαι και το: έρα. Ελεύσομαι: μέλλοντας του ρήματος έρχομαι. Έρα: προέρχεται από το ουσιαστικό έρως. Άρα, ελευθερία είναι το να πηγαίνεις εκεί που σε τραβάει ο έρωτας. Όχι όμως ο οποιοσδήποτε έρωτας, αλλά ο έρωτας που γεννιέται στην ψυχή…(1ο Απόσπασμα από το βιβλίο). Με άλλα λόγια:
Ο Έρωτας -και αυτό αναφέρεται και στο βιβλίο- στην ελληνική μυθολογία είναι ο εραστής της Ψυχής. Αν αποσυνδεθεί από αυτήν, αν περιοριστεί στο σαρκικό επίπεδο, μπορεί ασφαλώς να παραμένει πολύ ισχυρή και κινητήρια δύναμη που ωστόσο δεν απελευθερώνεται και δεν σε απελευθερώνει. Λειτουργεί σαν μια «αλυσοδεμένη ελευθερία» που έχει γράψει κι ένας ποιητής, ενισχύοντας την αντιφατικότητά μας, χωρίς να μας δίνει την δυνατότητα να «συνομιλούμε» μαζί της. Σε αυτήν την περίπτωση ο έρωτας λειτουργεί αποκλειστικά, με την έννοια ότι μας αποκλείει από τον ίδιο μας τον εαυτό, αφού δεν μας αφήνει να ξανοιχτούμε σε νέους ορίζοντες, πλέοντας σε πελάγη ευτυχίας. Το μόνο που μας «επιτρέπει» είναι να θαλασσοδερνόμαστε σε πελάγη αγωνίας.

Σε κάποιο άλλο σημείο του βιβλίου γράφετε: …Λύπη είναι ο άλλος τρόπος να γράφουμε αυτό που μας λείπει. Όπου υπάρχει λύπη πάντα κάτι λείπει…(2ο Απόσπασμα από το βιβλίο). Πιστεύετε ότι εξαγνίζονται τα βιώματα με τη συγγραφή;
Δεν ξέρω αν εξαγνίζονται, αν και μου αρέσει ομολογώ η σκέψη ότι με την συγγραφή είναι σα να βαφτίζεις τις λέξεις σου σε έναν Ιορδάνη ποταμό που μέσα σου κυλά…
Σίγουρα πάντως, πρόκειται για μια διαδικασία κάθαρσης. Κι αυτό ισχύει για όλες τις τέχνες. Ο Νίτσε έχει εξηγήσει ότι η αρχαία τραγωδία είναι ένας τρόπος να κοιτάμε τα τέρατα μέσα μας, εξ’ αντανακλάσεως, όπως αντίκρισε ο Περσέας την Μέδουσα μέσα από την ασπίδα που του χάρισε η θεά Αθηνά. Αν την κοίταζε κατάματα, θα πέτρωνε και δεν θα κατάφερνε ποτέ να την σκοτώσει. Κι ο Κουν είχε πει ότι ξεκίνησε μικρός να παίζει θέατρο, να φτιάχνει πίσω από τις κουρτίνες του σπιτιού του παραστάσεις, για να «επιδιορθώνει» τα όσα ως παιδί δεν άντεχε και δεν ήθελε, δηλαδή κυρίως, την απουσία των γονιών του. Μάλλον εδώ ταιριάζει το: όπου υπάρχει λύπη, πάντα κάτι λείπει. Το θέμα είναι τι την κάνεις αυτή τη λύπη, αυτό το αναπόφευκτο έλλειμμα.

Μύκονος:
Ο τόπος καταγωγής της μητέρας μου, ο ιερός τόπος της παιδικής μου μνήμης. Το «Άνεμος Ωραίος» εκτυλίσσεται σε ένα νησί. Η αλήθεια είναι ότι η Μύκονος, με έναν τρόπο «φωτογραφίζεται», αλλά πουθενά, σε κανένα σημείο του βιβλίου, δεν αναφέρεται ονομαστικά. Αυτό έγινε πολύ συνειδητά. Από την μια ήθελα να γράψω για ένα νησί που με έναν τρόπο να μπορεί να χωρέσει όλα τα νησιά, ως ψυχικός και όχι ως γεωγραφικός τόπος. Και ομολογώ ότι ένιωσα μεγάλη χαρά όταν μια φίλη που μεγάλωσε στην Κάρπαθο μου έγραψε ότι διαβάζοντας το βιβλίο ένιωσε να ακούει ακόμα τον ήχο της τραμουντάνας!
Και από την άλλη, η Μύκονος που θυμάται και αποτυπώνει η Λυδία, δεν υπάρχει πια. Υπάρχει μόνο στο εξώφυλλο που είναι φωτογραφία από το βιβλίο «Εδώ το φως έχει άλλο μέτρο» της Πανωραίας Γαλατά, αγαπημένης φίλης Μυκονιάτισσας.

Θεόδωρος Νικολαΐδης και Ειρήνη Νικολαΐδου. Πόσο σας επηρέασαν οι δύο αυτοί άνθρωποι στην ζωή σας;
Όσο επηρεάζουν κάθε παιδί οι γονείς του. Πολύ, δηλαδή. Είναι δεδομένο ότι οι σχέσεις μας με τους γονείς μας και με τα αδέλφια μας, είναι καθοριστικές για την ζωή μας. Και τουλάχιστον συναισθηματικά, αδιαπραγμάτευτες.

Η Εφημερίδα «ΦΩΣ των Σπορ», επί σειρά ετών έχει γράψει Ιστορία στην Ελλάδα. Όχι μόνο επειδή απεικόνιζε τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ και τον Πειραιά αλλά και γιατί αποτελούσε και αποτελεί ένα σημαντικό κεφάλαιο στα αθλητικά δρώμενα της Χώρας μας. Τι αναμνήσεις έχετε φυλαγμένες; Πείτε μας μία ενδεικτική που θυμόσαστε με νοσταλγία.
Όσο κι αν ακουστεί περίεργο, δεν θυμάμαι να έχω παιδικές αναμνήσεις από το ΦΩΣ. Το έχω γράψει και στην εφημερίδα: Για μένα το ΦΩΣ σήμαινε κυρίως, αυτό που μου στερούσε την μαμά μου και τον μπαμπά μου. Ίσως και να το «ζήλευα», νιώθοντας ότι οι γονείς μας το αγαπούσαν περισσότερο από εμάς, από μένα και την αδελφή μου. Αργότερα βέβαια, ήδη από το πρώτο έτος στη Νομική, άρχισα να εργάζομαι εκεί, αλλά μικρή δεν θυμάμαι να πήγαινα, ή τουλάχιστον, όχι συχνά. Τώρα βέβαια που το ξανασκέφτομαι, μου έρχονται στο μυαλό κάποια απογεύματα… Να είμαι μαζί με την μητέρα μου στο γραφείο της, στο λογιστήριο, στην οδό Πειραιώς τότε, και να διαβάζω τα μαθήματά μου. Δεν ξέρω αν είναι νοσταλγία αυτή η εικόνα ως προς το ΦΩΣ. Μάλλον είναι νοσταλγία ως προς την μητέρα μου. Θέλω να πω ότι για μένα το σημαντικό είναι ότι ήμουν μαζί της, και όχι το πού ήμουν μαζί της.

Φοιτήσατε στη Νομική Σχολή Αθηνών αλλά δεν ασκήσατε το δικηγορικό επάγγελμα, σπουδάσατε υποκριτική και ανεβήκατε στη θεατρική σκηνή, εργασθήκατε επιτυχημένα ως αθλητικογράφος, διδάξατε ελληνικά στο Σχολείο Μεταναστών και τώρα αποκτήσατε και το πρώτο σας «πνευματικό» παιδί. Τελικά δικηγόρος, δημοσιογράφος, ηθοποιός, εκπαιδευτικός ή συγγραφέας; Ποια από όλες τις ιδιότητες σας είναι αυτή που σας ελκύει περισσότερο και γιατί;
Αν και μοιάζουν διαφορετικές αυτές οι ιδιότητες, αν και είναι διαφορετικοί δρόμοι, όσο μεγαλώνω συνειδητοποιώ ότι πρόκειται για τον έναν δρόμο στον οποίο μπορείς να φτάσεις τελικά, μέσω πολλών… παρακαμπτήριων. Ο Ελύτης το λέει πολύ ωραία: Αυτός που γύρευα είμαι.
Θυμάμαι στο δημοτικό, μια δασκάλα είχε ρωτήσει «τι θέλουμε να γίνουμε, όταν μεγαλώσουμε». Κι εγώ είχα πει «κάτι που να μπορώ να μιλάω και να γράφω». Τότε, εκείνη η δασκάλα, καλή της ώρα, με είχε κατακεραυνώσει λέγοντας πως ό,τι επάγγελμα και να έκανα θα έπρεπε να ξέρω να μιλάω και να γράφω. Νομίζω  ωστόσο, ότι από τότε, αυτό που ήθελα να καταδείξω ήταν την ανάγκη μου για επικοινωνία. Αυτό με έλκει. Να επικοινωνώ, να συνδέομαι, να σχετίζομαι. Γράφοντας, από ένα άρθρο μέχρι ένα βιβλίο, και μιλώντας, είτε πάνω στην σκηνή, είτε σε μαθητές. Το θέατρο μου άνοιξε «παράθυρο στο φως της ζωής» και μάλιστα μαθαίνοντάς με πώς να βυθίζομαι στα πιο σκοτεινά πηγάδια της ύπαρξης. Όσο για την διδασκαλία είναι απίστευτη μαθητεία, μιας και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να πάρεις μια γνώση, παρά μόνο δίνοντάς την. Τα χρόνια που δίδαξα δημοσιογραφία νομίζω ότι βελτιώθηκα ως δημοσιογράφος, επαναπροσδιορίζοντας και διευρύνοντας την σχέση μου με το αντικείμενο. Πέρα από την απίστευτη χαρά που σου δίνει η επαφή με τα παιδιά. Η συγκλονιστικότερη ωστόσο εμπειρία και ό,τι πιο σημαντικό πιστεύω ότι έχω κάνει μέχρι σήμερα στην ζωή μου, ήταν τα τρία χρόνια που δίδαξα ελληνικά στο Σχολείο των Μεταναστών. Είναι σα να μου δόθηκε η δυνατότητα να καθίσω στο «μεγάλο τραπέζι του κόσμου» που λέει κι ο Ρίτσος. Εκεί οι άνθρωποι -όλοι όσοι ήμασταν εκεί- μοιραζόμασταν την καρδιά μας σα να ήταν ψωμί.

Πείτε μας τα σχέδιά σας για το μέλλον. Υπάρχει κάτι που δεν έχετε κάνει και που θα θέλατε κάποια στιγμή να το υλοποιήσετε;
Προσπαθώ πάρα πολύ, όχι ότι είναι εύκολο, να εστιάζω στο τώρα. Άλλωστε όπως λέει κι ο Καμύ «η πραγματική γενναιοδωρία προς το μέλλον, είναι να τα δίνουμε όλα στο παρόν».

Άνεμος Ωραίος. Και αφιερωμένος…
Στον Στέφανο, τον σύντροφό μου. Που είναι ο λόγος που νιώθω αιώνια ευγνωμοσύνη στον Θεό, για το ανεκτίμητο δώρο Του. Είμαστε μαζί τριάντα χρόνια, έχοντας αντιμετωπίσει πάρα πολλούς -και κόντρα- ανέμους. Αλλά ο Στέφανος και τους κακούς ανέμους ξέρει πώς να τους μετατρέπει σε ωραίους. Με έχει ενθαρρύνει, με έχει στηρίξει σε όλα μου τα όνειρα. Και στην συγγραφή αυτού του βιβλίου φυσικά. Είναι ευλογία να συμπορεύεσαι στην ζωή μ’ έναν άνθρωπο που σε χωράει ολόκληρο στην καρδιά του γιατί έτσι μόνο μπορεί να μεγαλώσει κι η δική σου καρδιά. Και να αξιωθείς κάποτε να την προσφέρεις όχι μόνο σε εκείνον, αλλά σε όλον τον κόσμο.

Να κλείσουμε όμορφα την συνέντευξη μας με ένα κομμάτι από το βιβλίο σας που ξεχωρίζετε ιδιαίτερα.
Ίσως: Ανοιχτή λέξη. Σαν ένα δωμάτιο, μ’ ένα παράθυρο που ποτέ δεν κλείνει. Σαν ένα ιστίο πάντα πρόθυμο να ανεμίσει για να σε ταξιδέψει σ’ εκείνη την θάλασσα, την μετρημένη απ’ άκρη σ’ άκρη με το φως του ήλιου.

Άλλωστε, σε τούτο τον τόπο, όλα με το φως μετριούνται· ακόμα κι ο χρόνος.

Όχι, δεν είναι τυχαίο που λέμε: ισημερία, και όχι: ισονυχτία. Η ιστορία αυτού του τόπου είναι μια ιστορία φωτός.

Αχ, πόσο το ήθελε η Λυδία να γίνει κομμάτι μιας ιστορίας φωτός!

Σας ευχαριστώ θερμά.
Ευχαριστώ θερμά κι εγώ!

Το βιβλίο «άνεμος ωραίος» θα το βρείτε στις Εκδόσεις Αρμός,
Μαυροκορδάτου 11, Αθήνα 106 78
Τηλέφωνο: 21 0330 4196

 


Ευχαριστώ τις Εκδόσεις Αρμός για την ευγενή παραχώρηση του βιβλίου


Φωτογραφίες:
Βίκη Κουτρή
(εκτός της εισαγωγικής και των δύο τελευταίων που είναι από το φωτογραφικό αρχείο της συγγραφέως)