Από τον Γιώργο Ξανθάκη

Μια απολαυστική γαλλική κωμωδία που παρακολουθεί το εκκεντρικό προσωπικό διοργάνωσης γάμων να «ενορχηστρώνει» το χάος

Οι ταινίες για γάμους αφθονούν. Όμως οι ταινίες που επικεντρώνονται στο βοηθητικό προσωπικό και όχι στο ευτυχισμένο ζευγάρι, είναι πολύ λιγότερες. Το «’Ετσι είναι η ζωή!» παρακολουθεί το προσωπικό διοργάνωσης εκδηλώσεων – τροφοδότες, μουσικούς και έναν φανταστικό αντι-τεχνολογικό φωτογράφο – καθώς προσπαθούν να ενορχηστρώσουν έναν πλούσιο γάμο σε έναν πύργο του 17ου αιώνα. Με τις προσωπικές και επαγγελματικές εντάσεις να μεγαλώνουν και τις απαιτήσεις του νεόνυμφων να αυξάνονται συνεχώς, γίνεται από νωρίς σαφές ότι όλα τα σχέδια θα πάνε στραβά.

Η πιο πρόσφατη κωμωδία από τους Γάλλους συν-συγγραφείς / σκηνοθέτες Olivier Nakache και Éric Toledano δεν είναι ίδιο πετυχημένη με το απέραντα γοητευτικό «Οι άθικτοι» του 2011. Αλλά και αυτή η Altman-esque ματιά στη ζωή ενός διοργανωτή  γάμων έχει τη δική της γοητεία. Oι αφοσιωμένοι μάλιστα σινεφίλ  πιθανόν να θυμηθούν τα ξεχασμένα «Παντρολογήματα»(1978) του  Robert Altman.

Ο θαυμάσιος Jean-Pierre Bacri στο ρόλο του Max, ο οποίος έχει οργανώσει επί 30 χρόνια εκατοντάδες πάρτι στη ζωή του, ξέρει όλα τα κόλπα. Τώρα έχει αναλάβει ακόμη ένα γάμο ο οποίος θα γίνει σε ένα κάστρο, που ανήκε στο Λουδοβίκο το 13ο. Όλα έχουν στηθεί στην εντέλεια καθώς έχει προσληφθεί σεφ και σερβιτόροι, έχει βρεθεί φωτογράφος και ορχήστρα, έχει στολιστεί κατάλληλα ο χώρος. Το σύνθημά του είναι: «Εμείς ρυθμίζουμε». Αλλά σχεδιάζει επίσης σύντομα να αποσυρθεί και στις κωμωδίες το σεναριακό κλισέ ότι «είμαι έτοιμος να συνταξιοδοτηθώ» δεν αποτυγχάνει σχεδόν ποτέ να απελευθερώσει το χάος.

Οι δημιουργοί παρουσιάζουν όμορφα τις αιτίες της επερχόμενης καταστροφής. Ναι, ο γαμπρός είναι πλούσιος,  αλλά αρκετά ιδιόρρυθμος και η μητέρα του μια υπερμοντέρνα μεγαλοκυρία, αλλά υπάρχει και ένας άκαμπτος φωτογράφος που δεν μπορεί να κρατήσει τα χέρια του μακριά από  τα ορεκτικά, ένας τραγουδιστής που νομίζει ότι αποτελεί την Γαλλική απάντηση στον James Brown και ο γαμπρός του Max  Julien, ο οποίος δεν θα σταματήσει να διορθώνει τη γραμματική των καλεσμένων. Αν σε αυτά προστεθούν ο ατελείωτος μονόλογος του γαμπρού, ο  έρωτας  και η λαγνεία ανάμεσα στο προσωπικό αναμονής και ακόμη η έλλειψη επαρκούς ηλεκτρικής ενέργειας του χώρου  δημιουργείται το κατάλληλο πεδίο για οπτικά γκαγκς και έξυπνο λεκτικό χιούμορ.

Και οποιεσδήποτε πολιτιστικές αναφορές δεν καταλαβαίνουν οι μη Γάλλοι θεατές, μπορούν τουλάχιστον να αισθανθούν συγγένεια με τους μετανάστες της Σρι Λάνκα που αποτελούν μέρος του προσωπικού τροφοδοσίας. «Είναι πραγματικά το κάτι άλλο, αυτοί οι Γάλλοι» λέει ένας από αυτούς, κουνώντας το κεφάλι του. Το καλύτερο από όλα, είναι οι απροσδόκητες δεξιότητές τους που προστίθενται στο ξεσηκωτικό φινάλε της ταινίας.

Τελικά το φιλμ «Έτσι είναι η ζωή!» είναι ένα τσεχωφικής υφής, κωμικό, χαμηλότονο κόσμημα που σατιρίζει ευγενικά τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης.

 

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΑΝΘΑΚΗΣ – βιογραφικό: 

Ζω και εργάζομαι στη νεοκλασική Ερμούπολη της Σύρου. Στη διδασκαλία των Φυσικών Επιστημών οφείλω το ζην, στο σινεμά το ευ ζην. Συμμετείχα στην δημιουργία κινηματογραφικής λέσχης στη Σύρο, στη διοργάνωση του προγράμματος «ΠΑΜΕ ΣΙΝΕΜΑ» στα σχολεία των Κυκλάδων, συντάσσω την εβδομαδιαία κινηματογραφική σελίδα «Σινεπιλογές» στην Κυκλαδίτικη εφημερίδα «ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ» και διαχειρίζομαι κινηματογραφικά ιστολόγια και ομάδες. Την εμβάθυνση μου στο σινεμά την οφείλω στους Γιάννη Μπακογιαννόπουλο και Βασίλη Ραφαηλίδη που με τα κείμενα τους με έμαθαν να απολαμβάνω τα έργα των κορυφαίων auteurs. Κινητήρια δύναμη μου η ρήση του Αντρέ Μπαζέν: “Ο κινηματογράφος είναι ένα ανοικτό παράθυρο στον κόσμο”. Αγαπημένη μου ταινία παραμένει πάντα η μυθική “La strada” του Φελίνι.

Δείτε επίσης του ιδίου:

Οι πιο επιδραστικοί σκηνοθέτες: Αντρέι Ταρκόφσκι

https://fermouart.gr/2018/06/17/i-stroggyli-thea-sto-cinema/