Παρουσίαση: Βίκη Κουτρή

Η αίσθηση που έχεις όταν περπατάς μέσα σε ένα καμμένο δάσος είναι σαν να περπατάς χωρίς να έχεις πόδια… Σαν στοιχειωμένο αερικό.
Στο άλλοτε πλούσιο πευκοδάσος των Γερανείων που φιλοξενούσε κάθε μορφή ζωής, περπατώντας το μόνος δεν αισθάνεσαι να έχεις αναπνοή γιατί κόβεται με το που το αντικρίζεις…
Χθες που το περπάτησα, ένιωσα τα πέλματα μου σαν να μην με υπακούν. Σαν να μην ήθελαν να αισθανθούν την καυτή ενέργεια που ακόμα έβγαινε από τη γη και ας μην υπήρχε πια καμία φλόγα.
Το έδαφος ήταν ακόμα εμπύρετο και άχνιζε από την πρόσφατη πύρινη λαίλαπα που άνανδρα το διαπέρασε από άκρη σ’ άκρη.. Δεν άκουσα ίχνος από τις άλλοτε φλυαρίες των πουλιών που συγχρονισμένες έδιναν ρεσιτάλ στα ξέγνοιαστα καλοκαίρια τους.
Μία “εκκωφαντική” ατέλειωτη σιωπή επικρατούσε. Στο παραμικρό αεράκι έπεφταν αποκαίδια και οι στάχτες έστηναν εναέριο χορό σαν άναρχες πεταλούδες στις διάφανες δέσμες φωτός που τρύπωναν ανάμεσα στους μαύρους κορμούς λες και ο ήλιος έδινε τη μάχη του για να σπάσει το γκρίζο χρώμα σε κομμάτια και αυτές να ήθελαν να επιβληθούν και να το επιβάλλουν. Απομακρύνθηκαν τα κουφάρια από τις αποτεφρωμένες χελώνες. Δεν κατάφεραν να τρέξουν για να σωθούν… Έχει καταγραφεί το νούμερο τους. Όλοι οι άλλοι οργανισμοί άφησαν μόνο ίχνη.
Η μυρωδιά ήταν αλλόκοτη. Αρνούνταν τα ρουθούνια να την δεχτούν. Γιατί έκρυβε κάτι από τη μυρωδιά του θανάτου που ποτέ δεν αποδέχτηκα.
Κάπου κάπου υπήρχαν και δέντρα απείραχτα που έμοιαζαν παραφωνία στο όλο τοπίο… Σίγουρα θα νοιώθουν κι αυτά όπως νοιώθει κάποιος που σώθηκε το σπίτι του ενώ των γύρω του όχι…
Όσα ζώα σκυλιά ή γάτες κυκλοφορούσαν στα καμμένα είχαν τις ουρές στα σκέλια και κάτι μάτια διεσταλμένα και τεράστια. Διαβάζοντας την γλώσσα του σώματος τους, νιώθεις τον φόβο τους και προσπαθείς να τα προσεγγίσεις, να τα βοηθήσεις. Φεύγουν αλαφιασμενα, σαν αστραπές. Φοβούνται και τους λύκους που θα κατέβουν από το βουνό για να τα κατασπαράξουν, μου είπαν κάποιοι χθες. Φοβούνται όμως κι εμάς. Τι διαφορά έχουμε στα μάτια τους από τους λύκους; Εμείς οι άνθρωποι ξέρουμε τι έχει συμβεί, αυτά όμως όχι…
Όταν βλέπεις ένα καμμένο δάσος σταματάς να έχεις εικόνες, χρώματα και πινέλα στο μυαλό σου γιατί το μαύρο υπερισχύει όλων των άλλων χρωμάτων. Όλα παύουν να υπάρχουν. Μόνο τον πόνο ακούς να φωνάζει γύρω σου. Και την θλίψη. Και με μια απέραντη μεχαγχολία να αναζητάς τα μικρά και τα μεγάλα γιατί εκεί που ποτέ δεν θα ειπωθούν…
Τι κρίμα… Τι κρίμα…