«Μέχρις ότου να φτάσω σε σημείο να τρέμουν τα χέρια μου, εγώ θα συνεχίζω να ζωγραφίζω»

Με τον Παντελή Κατσέλη, γνωστό σε φίλους και γνωστούς με το ψευδώνυμο, Lio Blue, καθίσαμε πριν από πολύ καιρό σ’ ένα café για να συζητήσουμε για τα ενδιαφέροντά του, με σκοπό να μπει αυτή η συνέντευξη σ’ ένα συνδρομητικό περιοδικό που φιλοξενούσε θέματα κοινωνικού περιεχομένου και ιστορίες ανθρώπων της διπλανής πόρτας. Λόγω κάποιων δυσχερειών αυτό δεν κατέστη δυνατό και η συνέντευξη έμεινε στο συρτάρι. Σχεδόν δύο χρόνια μετά, την ανασύρω, θεωρώντας «χρέος» μου να την δημοσιεύσω, καθώς ο Παντελής, ανεξάρτητα από το ταλέντο του στη ζωγραφική, αποτελεί ένα από τα πολλά, άγνωστα ευρέως, παραδείγματα ανθρώπων, που και κοινωνικά ευαίσθητοι είναι και σίγουρα δεν είναι μόνο, αυτό που λέμε, «η δουλειά τους».

Ο Lio Blue ζωγραφίζει. Ζωγραφίζει με μολύβι και ζωγραφίζει συνεχώς. Διατηρεί μια δική του επιχείρηση που επισκευάζει ανυψωτικά μηχανημάτα, έχει στήσει τον δικό του μετεωρολογικό σταθμό στα Οινόφυτα, δραστηριοποιείται εθελοντικά στην Action Aid και ακούει φανατικά Παύλο Παυλίδη.

                                                                                                    

                            H ζωγραφική

«Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα πάντα μπροστά μου ένα φύλλο χαρτί και μερικά μολύβια. Στο γραφείο της η μητέρα μου, μετά το σχολείο, με κρατούσε απασχολημένο με τη ζωγραφική. Όταν ήρθα στην Αθήνα, δεκαπέντε ετών, δούλεψα σε μια τοπική εφημερίδα του Περιστερίου για το χαρτζιλίκι μου κι έκανα γελοιογραφίες Πολιτικών. Παράλληλα ζωγράφιζα και πίνακες με λάδι, τοπία κυρίως. Απέρριψα την ιδέα να πάω αργότερα σε κάποια ιδιωτική σχολή ή να δώσω εξετάσεις για την Καλών Τεχνών, γιατί τότε δεν έβλεπα κάποια προοπτική στο επαγγελματικό κομμάτι. Όταν πήγα φαντάρος στις Σέρρες, η τύχη το έφερε ώστε να πέσω πάνω σ’ ένα συνταγματάρχη που ήταν «τρελός» με τη ζωγραφική και ο οποίος μάλιστα αγιογραφούσε. Με απάλλαξε από όλες τις ασκήσεις του στρατού και με έχρισε χαριτολογώντας «ζωγράφο του τάγματος». Μου ανέθεσε να ζωγραφίζω πίνακες για το καψιμί και μετά για τη λέσχη των Αξιωματικών, συν μερικούς πίνακες για το σπίτι του. Έφτιαξα περίπου σαράντα πίνακες. Όταν τελείωσα, με έδιωξε από το στρατόπεδο. Μου έκανε μια πρόταση, που προκειμένου ν’ αποφύγω τον στρατό, την αποδέχτηκα. Πήγα για δύο μήνες να μείνω σ’ ένα μοναστήρι με γυναίκες και όλο το διάστημα, που ήμουν εκεί, έκανα αγιογραφίες. Πολύ παράξενη εμπειρία! Έφυγα από το σπίτι μου για να πάω φαντάρος και κατέληξα σε μοναστήρι…»        

 

«Μου δημιουργεί μια ανάταση η ζωγραφική. Μου αρέσει να δίνω ζωή σε μια κόλλα λευκή. Ξεκίνησα να κάνω προσωπογραφίες. Θεωρώ την προσωπογραφία ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια της ζωγραφικής και είναι αυτό που με ελκύει περισσότερο. Όλα τα έμαθα μόνος μου, με εξάσκηση κι επιμονή. Πέταξα πολλά χαρτιά μέχρι ν’ αρχίσει κάτι να μου αρέσει.

Ζωγραφίζω μόνο γυναικεία πρόσωπα. Κάνω ακριβή απεικόνιση αυτού που βλέπω. Δεν κρύβω πράγματα από τις λεπτομέρειες ενός προσώπου για να το κάνω πιο όμορφο. Και μια ελιά έχει για μένα την σημασία της. Ζωγραφίζω πρόσωπα υπαρκτά, γυναίκες που γνωρίζω, που έχω συναντήσει και μου έχουν μείνει στο μυαλό ή έχω δει σε φωτογραφίες. Έχω μια αδυναμία στα μάτια γενικά, γιατί θεωρώ ότι είναι ο καθρέφτης της ψυχής και προσπαθώ ν’ αποτυπώσω αυτό που εκφράζει το βλέμμα στο χαρτί. Δεν ξέρω αν ποτέ θα έκανα κάποια έκθεση των έργων μου. Δεν το βλέπω καθόλου βιοποριστικά.

Σε πολλές φάσεις της ζωής μου είμαι «με την πλώρη στον αέρα και την πρύμνη στον αφρό», περνάω από κύματα. Ένα καλοκαίρι, που ήταν ένα δύσκολο διάστημα για μένα, είχα πάει στη Φολέγανδρο, είχα στήσει ένα τρίποδο για πρώτη φορά και ζωγράφιζα τους  περαστικούς. Ήμουν χαρούμενος που πρόσφερα χαρά σε κόσμο, χωρίς την ανάγκη μιας ανταπόδοσης. Ήταν μια μοναδική, χαλαρωτική εμπειρία.

Αν έχεις μια σταθερή δουλειά, μπορείς να ασχοληθείς με τη ζωγραφική. Αλλά δύσκολα θ’ άφηνα τη δουλειά μου για να κάνω τη ζωγραφική ως βιοπορισμό. Δεν με ενδιαφέρει. Ούτε θεωρώ τον εαυτό μου πολύ καλό ζωγράφο».

Στον Lio αρέσει η χειρωνακτική εργασία. Όπως λέει ο ίδιος, προτιμά ν’ απασχολεί τα χέρια του, να κατασκευάζει μηχανήματα, να χτίζει, να επισκευάζει, παρά να σκέφτεται. Γι΄ αυτό επέλεξε και τη δουλειά που κάνει μέχρι σήμερα, την οποία έμαθε από τον πατέρα του. Αν και δύσκολη κι επικίνδυνη εργασία, μέσα στη μουντζούρα είναι, όπως λέει χαρακτηριστικά, του αρέσει να δίνει ζωή σε μηχανές. Τον ιντριγκάρει, που ενώ δεν έχει πτυχίο, πολλές εταιρίες και βιομήχανοι τον εμπιστεύονται για το αποτέλεσμα που παράγει. Είχε περάσει στις Πανελλήνιες εξετάσεις για να σπουδάσει χημικός μηχανικός, αλλά δεν πήγε ποτέ να παρακολουθήσει τη σχολή. Ήθελε να μπει αμέσως στην παραγωγή.

Το πάθος με τα καιρικά φαινόμενα

«Σε λίγο ίσως αρχίσει να χιονίζει…»

 

Άλλη μεγάλη του αγάπη είναι και η μετεωρολογία. «Αγαπώ πολύ τη φύση, τη θάλασσα, τον ουρανό και ιδιαίτερα το χιόνι. Το χιόνι είναι ένα στερεό κατακρήμνισμα που πέφτει από τον ουρανό, είναι το λευκό χρυσάφι επί της γης. Όταν χιονίζει, δεν θα κοιμηθώ, θα βγω έξω να περπατήσω».

Τον μετεωρολογικό σταθμό Οινοφύτων (www.oinofytaweather.gr), που λειτουργεί στο σπίτι του 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, τον συμβουλεύονται πολλοί γεωργοί. «Το κλίμα έχει αλλάξει τόσο πολύ, που μπορεί σε μια καταιγίδα να ρίξει τόσο νερό όσο φυσιολογικά θα έπεφτε σε διάστημα δύο μηνών». 

 Ο εθελοντισμός

«Αγαπώ πολύ τα παιδιά. Είμαι ανάδοχος σ’ ένα παιδί που ζει στη Γκάνα, τον Θεόφιλο. Το πλησιέστερο πηγάδι στο χωριό που μένει, βρίσκεται σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων, δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα, δεν υπάρχει αποχέτευση. Το νερό μπορεί να θεωρείται πόσιμο για εκείνους, αλλά, αν το δεις, έχει χρώμα καφέ.  

Δεν μου αρκούσε όμως αυτό. Ήθελα να επισκεφτώ αυτές τις χώρες για να διαπιστώσω που και πώς διοχετεύουν τα χρήματα που παίρνουν, αλλά και για να βοηθήσω έμπρακτα. Τα έξοδα για το ταξίδι είναι αποκλειστικά δικά σου, αν επιλεγείς να πας. Με την ομάδα της Action Aid, που πήγαμε στην Ουγκάντα και στο Μαλάουι, δουλεύαμε τα πρωινά για να χτίσουμε ένα σχολείο από το μηδέν. Τρελή χαρά γι’ αυτό που κάναμε! Τ’ απογεύματα πηγαίναμε σε project της οργάνωσης που έχει βοηθήσει κάποιες ομάδες ανθρώπων, όπως γυναίκες κακοποιημένες, παιδιά που έχουν προσβληθεί από AIDS. Ή έχει βοηθήσει άλλους να φτιάξουν το δικό τους μέλι, να κάνουν μια θεατρική ομάδα που ταξιδεύει. Μου έκανε πραγματική εντύπωση η συνεισφορά των γυναικών! Η δύναμη που επέδειξαν. Σε μια ομάδα σαράντα-πέντε ατόμων, μόνο οι δέκα ήμασταν άνδρες».