του ιατρού-συγγραφέα-ποιητή Θωμά Στεργιόπουλου
Από τις Εκδόσεις Οροπέδιο

 

Παρουσίαση: Βίκη Κουτρή

Θωμάς Στεργιόπουλος

Όταν στα χέρια μας έχουμε ένα βιβλίο και αρχίζουμε να το ξεφυλλίζουμε, ανακαλύπτουμε έναν άγνωστο κόσμο που περιγράφεται με αυθεντικό τρόπο από τον εκάστοτε δημιουργό του και το οικειοποιούμαστε.

Δημήτρης Ψωμαδάκης

Ένα βιβλίο δεν έχει ταυτότητα, τόπο, πατρίδα ή στοιχεία ατομικιστικά. Είναι ένα προσωπικό έργο που «εκτίθεται» από τον εκάστοτε συγγραφέα ή ποιητή, ο οποίος γίνεται ευάλωτος και απροστάτευτος απέναντι μας γιατί  «γυμνώνοντας» τις σκέψεις του και εκφράζοντας τις ιστορίες του αλληλεπιδρά με το αναγνωστικό κοινό του. Είναι γνωστό σε όλους ότι το ρήμα εκτίθεμαι εξάλλου προέρχεται από το ἐκ + τίθημι που σημαίνει εκθέτω τον εαυτό μου ή τίθεμαι σε δημόσια κρίση. Όταν κάποιος χρησιμοποιεί τη «γραφή» κατέχει ένα όπλο. Γεμάτο με συνθέσεις γραμμάτων, λέξεων, προτάσεων και εννοιών ανεξαρτήτου γλώσσας που η ολοκληρωμένη σύνταξή και έκθεσή τους δημιουργούν και εκφράζουν έννοιες, περιγραφές και στέλνουν μηνύματα «οπλίζοντας» τη θετική ή την αρνητική άποψη του αναγνώστη, προκαλώντας τον να πάρει θέση.

Αντώνης Λάρδας

Δέσποινα Γεμέλου

Βρέθηκα λοιπόν πρόσφατα στην παρουσίαση  βιβλίου, το “ΕΝΘΥΜΙΟΝ ΧΙΟΥ”  του Θωμά Στεργιόπουλου. Σουρούπωνε όταν άρχισε η εκδήλωση και έχοντας το βιβλίο στα χέρια μου κατάφερα να το διαβάσω ολόκληρο. Το ξεκοκάλισα κυριολεκτικά!
Πρόκειται για μία ποιητική συλλογή γραμμένη σε εξαιρετική γλώσσα, εμπνευσμένη από ιστορίες παλιές και νέες, με πολλές αφηγηματικές μνήμες δοσμένες με ιδιαίτερο τρόπο καθώς και ευαίσθητα αποστάγματα προσωπικών τοποθετήσεων που σαν κατατεθειμένη γραφή, θα μπορούσα να πω ότι απέχει κατά πολύ από την ιδιοσυγκρασία της ιατρικής ιδιότητας του γράφοντος και τείνει προς την φιλολογική υποδομή που προφανώς υποβόσκει κάπου στο βάθος της.

Η παρουσίαση του βιβλίου έγινε στα Σπήλια*, στο πέτρινο θεατράκι του καστροχωριού της Βορειοανατολικής πλευράς της ακριτικής Χίου, που αγναντεύει από ψηλά τα παλιά Άνω Καρδάμυλα, το Μάρμαρο, το Αιγαίο, τις Οινούσες και τις τουρκικές ακτές όπου ήταν και ο τόπος που άσκησε το ιατρικό επάγγελμα επί σειρά ετών ο συγγραφέας-ποιητής Θωμάς Στεργιόπουλος.

Είναι εντυπωσιακό το πως γίνεται κάποιοι άνθρωποι, διορισμένοι από το κράτος δηλαδή “επισκέπτες” -όπως συμβαίνει με γιατρούς (και όχι μόνο) σε απομακρυσμένα ακριτικά και άλλα μέρη ανά την Ελλάδα, οι οποίοι τυγχάνει να ασκούν το λειτούργημα τους- να ενσωματώνονται, να εγκλιματίζονται, να γίνονται κατ’ ουσίαν κάτοικοι “καρδιάς”, να εμπνέονται δυναμικά και να μαγεύονται από την προσωρινή διαμονή τους. Ουσιαστικά σημαίνει “βιώνω βαθιά, αγαπώ τον τόπο και εμπνέομαι από αυτόν και τους ανθρώπους του”. Αυτό και αν είναι μία μεγάλη διδαχή πέραν της όποιας δημιουργικής γραφής.

Τα ζεστά λόγια υποδοχής των παρουσιαστών της εκδήλωσης, τα οποία άκουσα προσεκτικά μέχρι το τέλος, αποδείκνυαν αγάπη και ένα διαρκές καλωσόρισμα στον δημιουργό ποιητή, συγγραφέα-άλλοτε γιατρό- ο οποίος αποτύπωσε στην ποιητική συλλογή του λέξεις, προτάσεις και μνήμες που αντλήθηκαν μέσα από χιώτικα αγαπημένα “κύματα” που βίωσε και φύλαξε στην ψυχή του και αποτέλεσαν ουσιαστικά την αναδρομική πηγή της ποιητικής έμπνευσης του, εξωτερικεύοντας ολοφάνερα μια ισχυρή αγάπη. Αξίζει να διαβαστεί.

 

 

 

 

“ΕΝΘΥΜΙΟΝ ΧΙΟΥ”
του Θωμά Στεργιόπουλου

 

Για το βιβλίο μίλησαν:
Δημήτρης Ψωμαδάκης
Αντώνης Λάρδας
Δέσποινα Γεμέλου
και ο Θωμάς Στεριόπουλος

Εκδόσεις Οροπέδιο

 

 

*(κατά την ντόπια παράδοση το συγκεκριμένο σημείο ήταν και ο τόπος διαμονής των νεράιδων Γεραγίδων όπου και “αναστήθηκε” μοναδικά από την οικογένεια Ψωμαδάκη)