Ο Θανάσης Ζερίτης, ιδρυτικό μέλος της θεατρικής ομάδας 4Frontal, είναι τελειόφοιτος του τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Αθήνας, ενώ το 2011 αποφοίτησε από την Δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών. Έχει σκηνοθετήσει αρκετές παραστάσεις της ομάδας, μεταξύ των οποίων η “Οικογένεια Μπες- Βγες” του Γ. Ξανθούλη και η “Αύξηση” του Georges Perec. Ως ηθοποιός έχει συνεργαστεί με τους Π. Δεντάκη, Τ. Κακουδάκη, Α. Καραζήση, Λ.  Κιτσοπούλου, Γ. Σαρακατσάνη, Δ. Σπηλιώτη κ.α.

Στις 10 Σεπτεμβρίου θα συμμετέχει για δεύτερη φορά στην παράσταση «Η Κυρά της θάλασσας» του Ερρίκου Ίψεν, που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Δανάης Σπηλιώτη,  στο Tempus Verum | Εν Αθήναις, για 10 παραστάσεις.

 

Θανάση, είναι η δεύτερη χρονιά που ανεβαίνει η παράστασή σας, «Η Κυρά της θάλασσας». Πώς αισθάνεσαι όταν δουλεύεις με νέους συνεργάτες, εκτός της ομάδας σας, της 4Frontal;

“Τα μέλη της 4frontal είναι οι πιο σταθεροί μου συνεργάτες και δεν θα το άλλαζα αυτό με τίποτα, αν και είναι τρομερά αναζωογονητικό να δουλεύεις με καινούργιους ανθρώπους. Το θέατρο βασίζεται πολύ, για να μην πω μόνον, στη συσπείρωση δυνάμεων και όταν αυτό πετύχει, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι μαγικό. Στην Κυρά μας, εμείς πιστεύουμε ότι πέτυχε και γι’ αυτό τον λόγο αποφασίσαμε να την επαναλάβουμε”.

Ποιον χαρακτήρα του έργου ενσαρκώνεις;

“Τον Άρνχολμ, έναν καθηγητή που επιστρέφει στα μέρη που δίδασκε παλαιότερα για να βρει ένα «λιμάνι» να αράξει και να ξεκουραστεί. Είναι συναρπαστικό για μένα σε ένα «δράμα φυγής», όπως έχει χαρακτηριστεί το έργο, να ενσαρκώνω έναν χαρακτήρα που δεν θέλει να πάει πουθενά”.

Πώς έχετε προσεγγίσει το έργο σε σχέση με το σήμερα; Έχετε κρατήσει το χρώμα της εποχής και τη σύνδεση με το νορβηγικό τοπίο;

“Το νορβηγικό τοπίο υπάρχει μόνο στις περιπτώσεις που μας εξυπηρετεί και η εποχή είναι κάτι που δεν μας απασχόλησε. Φυσικά, όπως όλα τα μεγάλα έργα, έχει γραφτεί σε μια συγκεκριμένη εποχή και αυτό υπάρχει μέσα στο κείμενο. Ωστόσο, η προσπάθεια της Δανάης και το παιχνίδι μέσα στο οποίο μας έβαλε, δεν στάθηκε εκεί.

Προσπαθήσαμε να φέρουμε το κείμενο κοντά μας, στα δικά μας βιώματα και στις «ελληνικές» αναφορές μας. Να βρούμε στους χαρακτήρες του Ίψεν, πρώτα τον εαυτό μας και μετά όλους τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν και νομίζω ότι καταφέρνει η παράσταση να μην σε απασχολεί καθόλου, αν η ιστορία εκτυλίσσεται στα φιορδ ή κάπου κοντά στην Λούτσα”.

Ο Μίνως Βολανάκης, όταν σκηνοθέτησε το 1994, την «Κυρία από την θάλασσα», όπως τη μετονόμασε, την χαρακτήρισε ως μια ιλαροτραγωδία. Ποια είναι η δική σου άποψη για το έργο του Ίψεν;

“Δεν τα πηγαίνω πολύ καλά με τους ορισμούς, γιατί νομίζω ότι προσδίδουν κάτι βαρύγδουπο στη θεατρική πράξη. Ούτε καν η λέξη κωμωδία δεν με καλύπτει. Ωστόσο, αφού με ρωτάς, θα έλεγα ότι οι ήρωες βιώνουν κάτι τραγικό, ειδικά η Ελίντα που καλείται να αποχωριστεί την ίδια της την φύση, και όλο το περίβλημα καθώς και το τέλος του έργου έχουν μια ιλαρότητα. Όπως και στην ίδια τη ζωή, η «ιλαρότητα» εισβάλλει εκεί που δεν την περιμένεις”.

Η ελευθερία επιλογής είναι το βασικό θέμα της «Κυράς της θάλασσας». Τελικά πόσο ελεύθερος είναι ο άνθρωπος να επιλέγει;

“Θέλω να πιστεύω ότι είναι. Ίσως όχι όσο θα έπρεπε ή όσο θα θέλαμε. Σε τελική ανάλυση, όμως, είμαι της άποψης ότι ακόμα και αν δεν το επιτρέπουν οι συνθήκες, ο άνθρωπος αν θέλει πολύ, θα βρει έναν τρόπο να τα καταφέρει, όχι αργά ή γρήγορα, μάλλον σκέτο αργά”.

O Ίψεν μιλάει στο έργο για την επίδραση των λαϊκών θρύλων και των παραμυθιών, για γοργόνες και φαντάσματα ναυτικών. Σε συναρπάζουν οι μύθοι των διαφόρων λαών;

“Πολύ, ενώ έχω μια ακατανίκητη ανάγκη να εξηγώ τα πάντα και να τα απομυθοποιώ, ταυτόχρονα λατρεύω τους μύθους και τις ιστορίες. Όσον αφορά τους θρύλους στους οποίους αναφέρεται ο Ίψεν, δεν φαντάζεστε πόσα κοινά έχουν με τους δικούς μας”.

 

H Ελίντα, η κόρη του φαροφύλακα, λέει: «Ο άνθρωπος μοιάζει τόσο πολύ με τη θάλασσα». Η ίδια έχει εμμονή με το νερό, αλλά δεν της αρκούν τα νορβηγικά φιορδ, ονειρεύεται να ταξιδέψει στην απέραντη γαλάζια θάλασσα. Ποια είναι η δική σου σχέση με τη θάλασσα;

“Πάντα με ηρεμούσε η θέα της θάλασσας, όπως τους περισσότερους ανθρώπους νομίζω. Είμαι πολύ κοντά στο να ενστερνιστώ τα λόγια της Ελίντας, όταν λέει:
“Είμαστε όλοι πλάσματα του βυθού που κάναμε το λάθος και βγήκαμε στη στεριά”.

Θεωρείς ότι το τέλος του έργου είναι ένα Happy End;

“Το τέλος του έργου επιδέχεται πολλών αναγνώσεων, όντως. Γι’ αυτό ακριβώς είναι και τόσο ενδιαφέρον. Προσωπικά ως happy end το αντιλαμβάνομαι, κι αυτό, κυρίως, επειδή η ίδια η Ελίντα ορίζει πότε τελειώνει η ιστορία”.

Εν τέλει, όπως αναφέρεται μέσα στο έργο, πιστεύεις πως «η τέχνη θα μας σώσει»;

“Εμένα ναι. Σίγουρα”.

Το αναντικατάστατο στοιχείο της πραγματικότητας του Θανάση, μου λέει: Είναι ο καφές”.

Αγαπημένη ταινία του: Δεν θα πω κάτι κουλτουριάρικο…θα πω το “Κλάμα βγήκε απ’ τον παράδεισο”.

Αγαπημένο του τραγούδι: “Αυτή την εβδομάδα, το «Έχω μια τάση προς την παχυσαρκία» των Polkar.

Θανάση, ποια είναι η ελπίδα σου σ’ αυτή τη ζωή;

“Να ταξιδέψω όσο περισσότερο μπορώ”.

Ποιο σχέδιο της ζωής σου έχει γίνει πραγματικότητα;

“Έχω ταξιδέψει λίγο”.

Τι περιμένεις ακόμα να συμβεί;

“Θαρρώ απάντησα… Κι άλλα ταξίδια. Χαχα”

 

INFO:

https://fermouart.gr/2018/08/25/i-kira-tis-thalassas-2/