ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΜΑΚΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ

DON’T WORRY HE WON’T GET FAR ON FOOT 

Με τους: Χοακίν Φοίνιξ, Τζόνα Χιλ, Ρούνι Μάρα, Τζακ Μπλακ

Σενάριο/ Σκηνοθεσία: Γκας Βαν Σαντ

Μουσική: Ντάνι Έλφμαν

Βασισμένη στην αυτοβιογραφία του Τζον Κάλαχαν

Διάρκεια: 113 λεπτά

Από το σκηνοθέτη των ταινιών «Milk» και « Ο ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ».

Ο Τζον Κάλαχαν έχει έφεση στο μαύρο χιούμορ και …τον αλκοολισμό. Ένα δυστύχημα θα τον αφήσει για πάντα καθηλωμένο σε αναπηρικό καροτσάκι. Στο ταξίδι της επιστροφής από τον απόλυτο πάτο, ο Κάλαχαν βρίσκει την ομορφιά στον παραλογισμό της ανθρώπινης ύπαρξης.

Σύνοψη

Ο Τζον Κάλαχαν παραλίγο να χάσει τη ζωή του σε ένα τροχαίο και το τελευταίο πράγμα που έχει σκοπό να κάνει είναι να κόψει το ποτό. Όταν δέχεται να κάνει φυσιοθεραπεία (με την παρότρυνση της κοπέλας του κι ενός χαρισματικού σπόνσορα) ο Κάλαχαν ανακαλύπτει το ταλέντο του να σχεδιάζει προκλητικά σκίτσα για εφημερίδες που τον κάνουν διάσημο παγκοσμίως.

Βασισμένο σε αληθινή ιστορία και την αυτοβιογραφία του Κάλαχαν, το οδυνηρό, αλλά συχνά αστείο δράμα για τις θεραπευτικές ιδιότητες της σκηνοθετεί ο δις υποψήφιος για Όσκαρ Γκας Βαν Σαντ.

Η αληθινή ζωή στη μεγάλη οθόνη

Η ιδέα να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη η ζωή του Τζον Κάλαχαν προέκυψε 20 χρόνια πριν όταν το πρότεινε ο Ρόμπιν Γουίλιαμς στο Γκας Βαν Σαντ. Ο Γουίλιαμς (που είχε συνεργαστεί με το Βαν Σαντ στον «Ξεχωριστό Γουίλ Χάντινγκ»,  είχε εξασφαλίσει τα δικαιώματα για την αυτοβιογραφία του Κάλαχαν με τίτλο «Μην ανησυχείς, δε θα φτάσει μακριά με τα πόδια» (Don’t Worry, He Won’t Get Far on Foot). Τον ενδιέφερε τόσο η παραγωγή όσο και να πρωταγωνιστήσει στην ταινία που θα σκηνοθετούσε ο Βαν Σαντ.

«Γνώριζα το Τζον από τη δεκαετία του ’80 στο Πόρτλαντ», αναφέρει ο Βαν Σαντ. «Τα σκίτσα του δημοσιεύονταν στην εναλλακτική εφημερίδα «Willamette Week», μεταξύ άλλων. Μόλις είχα ξεκινήσει γυρίσματα για το Ντράγκστορ Κάου Μπόι (Drugstore Cowboy). Είμασταν δύο καλλιτέχνες που επιχειρούσαμε να γίνουμε γνωστοί την ίδια χρονική περίοδο, αν κι εκείνος τα κατάφερε πριν από μένα».

Ο Γουίλιαμς, που είχε αποκτήσει τα δικαιώματα για την αυτοβιογραφία το 1994, ήθελε να ενσαρκώσει τον Κάλαχαν ως φόρο τιμής στον φίλο του και ηθοποιό Κρίστοφερ Ριβ.  «Του άρεσε επίσης πολύ γιατί ο Κάλαχαν ήταν χιουμορίστας, ένας κωμικός που λειτουργούσε με εικόνες” λέει ο Βαν Σαντ.

Ο Βαν Σαντ δούλεψε με διάφορους σεναριογράφους τις δεκαετίες του ’90 και στις αρχές των ‘00s αλλά το πρότζεκτ δεν προχωρούσε. «Νομίζω ότι τα στούντιο δε μπορούσαν να συλλάβουν την ιδέα», αναφέρει. «Όλο αυτό το διάστημα ωστόσο, κάναμε παρέα με τον Κάλαχαν και μαθαίναμε όλο και περισσότερο πράγματα για εκείνον και τη ζωή του».

Μετά το θάνατο του Γουίλιαμς το 2014, ο Βαν Σαντ αποφάσισε να ξαναπροσπαθήσει, όντας όμως πιο πιστός στο βιβλίο αυτή τη φορά. «Οι προηγούμενες εκδοχές του σεναρίου ήταν πολύ πιο «τρελές», ίσως επειδή ο Ρόμπιν ήταν μέρος τους. Προσπαθήσαμε επίσης να βάλουμε πάρα πολλά στοιχεία από τη ζωή του Κάλαχαν σε μία μόνο ταινία. Το βιβλίο από μόνο του ωστόσο είναι πολύ δυνατό και κατέληξα να επικεντρωθώ σε ένα μόνο κεφάλαιο του, εκείνο που περιέγραφε την αποτοξίνωση του Τζον από το αλκοόλ».

Μετά από ατελείωτες συζητήσεις με τον Κάλαχαν, ο Βαν Σαντ μπορούσε να προσθέσει πολλές λεπτομέρειες στην ταινία που δεν υπήρχαν καν στο βιβλίο. Πολλές από τις ιστορίες του Κάλαχαν αφορούσαν τον Ντόνι, τον αφοσιωμένο σπόνσορα που «έμοιαζε εκπληκτικά με τον Τομ Πέτι» και έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια του Κάλαχαν να μαζέψει τη ζωή του.

«Συνειδητοποίησα ότι ο Τζον συχνά υπερέβαλλε όταν διηγούνταν κάτι. Δεν ξεχώριζες πότε  έλεγε αλήθεια και πότε επινοούσε πράγματα. Δε τον ένοιαζε φυσικά, ήταν εκεί για να μας διασκεδάσει».

Ο Βαν Σαντ έχει βασίσει πολλές από τις ταινίες του σε ανθρώπους από το Πόρτλαντ του Όρεγκον- το σπίτι του για πολλά χρόνια. Ο Κάλαχαν, που απεβίωσε το 2010 σε ηλικία 59 ετών, ήταν για εκείνον σαγηνευτικός χαρακτήρας. «Ήταν ένας γνωστός καλλιτέχνης που ζούσε στα βορειοδυτικά της πόλης όταν ήταν ακόμη φτηνά» αναφέρει. «Ήταν η γειτονιά της εργατικής τάξης. Τον έβλεπες εκεί συχνά να τρέχει με το καροτσάκι του στο πεζοδρόμιο και τα κόκκινα μαλλιά του ν’ ανεμίζουν».   

Ο εικονοκλάστης

Το Τζον Κάλαχαν ενσαρκώνει ο τρεις φορές βραβευμένος με Όσκαρ, Χοακίν Φοίνιξ. Ο Φοίνιξ είχε συνεργαστεί ξανά με το Βαν Σαντ το 1995 στην ταινία «Έτοιμη για Όλα» (To Die For). Ο Φοίνιξ ήταν μόλις 19 ετών όταν υποδύθηκε το μαθητή που συνωμότησε με την ερωμένη του (Νικόλ Κίντμαν) για να σκοτώσουν τον άντρα της.

«Ήθελα πολύ να συνεργαστώ ξανά με το Χοακίν και η αλήθεια είναι ότι φτάσαμε κοντά σε αρκετές ταινίες», λέει ο Βαν Σαντ. «Είχαμε μείνει σε επαφή και λέγαμε συνέχεια πως πρέπει να κάνουμε κάτι κι όταν του έστειλα αυτό το σενάριο ενθουσιάστηκε».

«Θα ακουστεί κλισέ, αλλά πάντα πίστευα ότι ο Γκας είχε ένα μοναδικό όραμα» λέει ο Φοίνιξ. «Επειδή γνώριζε το Τζον προσωπικά, πίστευα ότι δε θα είναι μια τυπική βιογραφία. Δε με ενδιέφερε αυτού του είδους η αφήγηση. Ο τρόπος που ήθελε να χρησιμοποιήσει και animation στην ταινία είχε πολύ ενδιαφέρον. Το σημαντικότερο απ’όλα ωστόσο για μένα ήταν ότι ο Γκας ήταν ιδιαίτερα παθιασμένος με την ιστορία».

«Ο Χοακίν είναι ένας ηθοποιός που δίνει πολύ μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες» λέει ο Βαν Σαντ. «Περάσαμε κυριολεκτικά σελίδα- σελίδα το σενάριο και συζητήσαμε τα πάντα. Κρατούσε πάντα σημειώσεις και είχε μονίμως πάνω του  το βιβλίο υπογραμμίζοντας με κίτρινο φλούο τα σημαντικότερα σημεία. Όταν μιλούσαμε για κάποια σκηνή, διάβαζε το αντίστοιχο κομμάτι του βιβλίου. Η αφοσίωση του στην ιστορία και το χαρακτήρα είναι εκπληκτική».

Ο Φοίνιξ μελέτησε επίσης πολλές συνεντεύξεις του Κάλαχαν που τράβηξε οι Βαν Σαντ, το αντίστοιχο κομμάτι του “60 Minutes” και το ντοκιμαντέρ για εκείνον με τίτλο «Άγγιξε Με Κάπου Που Μπορώ Να Νοιώσω» (Touch Me Someplace I Can Feel). Στόχος του ωστόσο δεν ήταν ποτέ να μιμηθεί το Τζον: «τον ενδιέφερε να βρει τη δική του φωνή, να δημιουργήσει τη δική του εκδοχή του Κάλαχαν» λέει ο σκηνοθέτης.

Ο Φοίνιξ πέρασε πολύ καιρό και στο κέντρο αποκατάστασης που πήγε ο Κάλαχαν μετά το δυστύχημα στα πλαίσια της έρευνας του (Rancho Los Amigos National Rehabilitation Center). Μίλησε με όλους τους ασθενείς αν και παραδέχεται ότι τον έκανε να νοιώσει άβολα «Είναι πάντα δύσκολο να λες σε κάποιον «Θέλω να εξετάσω τη ζωή σου». Πολλοί από τους ασθενείς βέβαια και ειδικά εκείνοι που είχαν τραυματιστεί πολλά χρόνια πριν ήθελαν να μιλήσουν γι’αυτό- έλεγαν «Ρώτα με ότι θέλεις»».

«Γνώρισα ένα παιδί μια μέρα που μόλις είχε φτάσει» θυμάται. «Δε του μίλησα γιατί φαινόταν σε απόλυτο σοκ. Εκείνη η μέρα με έκανε να καταλάβω το μέγεθος του τραύματος που περνά κανείς σε μια τέτοια κατάσταση. Έδωσα μεγάλη βάση και στο βιβλίο του Τζον που περιγράφει λεπτομερώς τα συναισθήματα του εκείνη την περίοδο».

Ο Γκας Βαν Σαντ (Σκηνοθεσία) έχει προταθεί δύο φορές για Όσκαρ στην 40 ετών καριέρα του. Η διπλωματική του εργασία Ντράγκστορ Κάου Μπόι  (Drugstore Cowboy (1989)) τιμήθηκε με τέσσερα βραβεία Independent Spirit. O Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ (Good Will Hunting) (1997) και το Milk (2008) ήταν και τα δύο υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερης Σκηνοθεσίας.

Η πιο πρόσφατη ταινία του «Μια θάλασσα από δέντρα» (The Sea of Trees), διαγωνίστηκε για το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών το 2015.  Το 1985 ο Βαν Σαντ έκανε το ντεμπούτο του με το Mala Noche (1986), , ενώ ακολούθησε το «Το δικό μου Αϊντάχο» (My Own Private Idaho) (1991), με τους Ρ’ιβερ Φοίνιξ και Κιάνου Ριβς. Η μαύρη κωμωδία «Έτοιμη για όλα» (To Die For) (1995) χάρισε μια Χρυσή Σφαίρα στη Νικόλ Κίντμαν για την ερμηνεία της, μεταξύ των αναρίθμητων άλλων βραβείων της. Το Elephant (2003) απέσπασε το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών. Στα credits του σκηνοθέτη ανήκουν και τα Paranoid Park (2007), Last Days – Τελευταίες Μέρες (2005),  Gerry (2002),  Finding Forrester – Ανακαλύπτοντας τον Φόρεστερ (2000), Psycho – Ψυχώ (1998) και Even Cowgirls Get the Blues – Ακόμα και οι Καουμπόησες Μελαγχολούν (1993).

Ο σκηνοθέτης έχει κυκλοφορήσει και δύο μουσικά άλμπουμ κι ένα βιβλίο φωτογραφίας με τίτλο 108 Portraits. Ζει μόνιμα στο Πόρτλαντ του Όρεγκον.