Η Λουκία Μιχαλοπούλου είναι μια ηθοποιός που σε κερδίζει άμα τη εμφανίσει. Ο τρόπος που ερμηνεύει τους ρόλους φανερώνει μια αξιοθαύμαστη ωριμότητα, μια αδιαμφισβήτητη παιδεία, συνέπεια κι επαγγελματισμό. Όντας στο κατώφλι της νέας θεατρικής περιόδου, λίγες μέρες πριν την απολαύσουμε ξανά στο Θέατρο Εμπορικόν, μιλήσαμε μαζί της για το υπέροχο έργο του Ντέιβιντ Χέαρ, Φεγγίτης, και για τον ρόλο της, ως Κίρα.

Πρωταγωνιστείς για δεύτερη χρονιά στην παράσταση «Φεγγίτης» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη. Πώς ήταν η εμπειρία σου από την περσινή σαιζόν;

«Ο Φεγγίτης ήταν ένα έργο που με ενδιέφερε πολύ, όταν το πρωτοδιάβασα σκέφτηκα πως αυτό πρέπει να το παίξω με τον Δημήτρη Καταλειφό, κυρίως για την σχέση που μας συνδέει. Με συγκίνησε η αγάπη που τους ενώνει και η διαφορετικότητα που τους χωρίζει, ήθελα πολύ να καταλάβω, γιατί αυτοί οι δυο άνθρωποι που αγαπιούνται τόσο δεν μπορούν να είναι μαζί…

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, με τον οποίο είχα μια θαυμάσια συνεργασία στον «Θεό της Σφαγής», ήταν ο ιδανικότερος στο να μεταφέρει τον κόσμο του πολύ σκοτεινού αυτού έργου με μια δέσμη φωτός… σαν από φεγγίτη».

 

 

Θα ήθελα να μου μιλήσεις για την ηρωίδα σου και να μου πεις, αν η άποψη που εκφράζει ο Τομ για σένα στο έργο, ισχύει, ότι δηλαδή η Κίρα αγαπάει τους ανθρώπους, επειδή δεν χρειάζεται να δεσμευτεί.

«Η ηρωίδα έχει πληγωθεί και προδοθεί βαθιά, ενώ ταυτόχρονα κουβαλάει τρομερές ένοχες. Μιλάμε για μια κοπέλα τραυματισμένη που ο φόβος της δέσμευσης είναι επακόλουθο των εμπειριών της. Κάνει, όπως όλοι μας, ό, τι μπορεί για να συμφιλιωθεί με το ότι η αγάπη μόνο δεν αρκεί για να είναι δύο άνθρωποι μαζί».

Αν αυτό το γενικεύσουμε, πιστεύεις ότι είναι σημείο των καιρών μας οι άνθρωποι να μη δεσμεύονται και προκειμένου να μειώσουν τις εντάσεις ή τις υποχωρήσεις να επιλέγουν να κρατάνε μια ασφαλή απόσταση;

«Η έλλειψη κατανόησης και υπομονής, ναι, θα έλεγα πως είναι σημείο των καιρών μας… Αγωνιούμε να προλάβουμε ν’ αντέξουμε, να επιβιώσουμε, ν’ αναπνεύσουμε… δύσκολα ασχολούμαστε με κάτι άλλο πέρα από τον εαυτό μας…»

 

 

Η Κίρα τελικά τι τύπος είναι; Ένας τύπος που αρέσκεται στο “να δραπετεύει συνεχώς”;

«Η Κίρα είναι ένα πολύ ικανό κορίτσι με ρομαντικές πεποιθήσεις, αφοσιωμένη σε ό, τι διαλέξει και στη φάση, που τη συναντάμε, προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της, να ενηλικιωθεί».

Ποια είναι τα στοιχεία που σ’ έχουν γοητεύσει στην Κίρα;

«Με γοητεύει η προσήλωση της… η πίστη σε αυτά που αγαπά».

Διαβάζοντας το βιβλίο, είδα κάπου ότι ο γιος του Τομ σου λέει, πως η μαμά και ο μπαμπάς του ήταν πολύ πιο κοντά, όταν ήσουν μαζί τους. Εσύ δίνεις μια απάντηση μετά. Συμμερίζεσαι, ως Λουκία, αυτή την άποψη του συγγραφέα ως ισχύουσα σε ευρύτερο πλαίσιο;  

«Στο μυαλό της Κίρα, το τρίο αυτό λειτουργούσε… Εγώ δεν πιστεύω στα υποκατάστατα και στους καταλύτες, ενδεχομένως όμως ένας εξωγενής παράγοντας μπορεί να σε κάνει να επαναπροσδιορίσεις την σχέση σου με κάποιον».

Στο έργο υπάρχει και μια αναφορά στην κριτική που ασκούν οι άνθρωποι για όλους και όλα. Ποια είναι η δική σου άποψη πάνω σ’ αυτό; Με πόση ευκολία κρίνουμε, βγάζουμε ετυμηγορίες, κατακρίνουμε χωρίς να κάνουμε από την άλλη πλευρά την αυτοκριτική μας;

«Είναι σημαντικό να είμαστε ανοιχτοί στις γνώμες των άλλων, αρκεί να είμαστε όσο μπορούμε συνειδητοποιημένοι, ποιοι είμαστε και τι θέλουμε από τον εαυτό μας και από τους άλλους».

 

Στο έργο «Φεγγίτης», δύο διαφορετικοί άνθρωποι, η Κίρα και ο Τομ, κατάφεραν να υπάρξουν μαζί, όταν παράλληλα υπήρχε ένα ενδιάμεσο εμπόδιο, η γυναίκα του Τομ. Όταν εκλείπει  πλέον αυτό το εμπόδιο, γιατί δεν μπορούν να μείνουν μαζί;

«Οι ενοχές που κουβαλάει ο θάνατος της Άλις για την Κίρα δεν θα επέτρεπε ποτέ στο να μπορούν να συνεχίσουν με τον Τομ».

Τελειώνοντας με τις ερωτήσεις που αφορούν την παράσταση «Φεγγίτης», θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας κάποια προσωπικά σχέδια ή κάποιες σκέψεις σου για το μέλλον;

«Σχεδιάζω να συνεχίσω, όπως ακριβώς είμαι, κάνοντας μια δουλειά στην οποία πιστεύω», λέει η Κίρα κι εγώ προσθέτω, πως με ενδιαφέρει να είμαι συνδημιουργός σε μια δουλειά και να συναντιέμαι με ανθρώπους που θέλουν το ίδιο».

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:

https://fermouart.gr/2018/09/20/david-hare-skylight-kataleifos/