Από τη Ντίμη Θεοδωράκη

Η Μάνια Παπαδημητρίου είναι μια ηθοποιός ευαίσθητης ποιητικής ιδιοσυγκρασίας. Με αφορμή το ρόλο της ως Camille Claudel σε μια παράσταση εξαιρετική, που είδαμε και προτείνουμε ανεπιφύλακτα, μίλησε στο FermouΑrt.gr…

Θα θέλαμε να μας πείτε λίγα λόγια για το έργο του Γιάννη Λασπιά, Camille Claudel Mudness, στο οποίο πρωταγωνιστείτε ξανά και σ’ αυτή τη θεατρική σαιζόν.

“Ξαναπαίζουμε το έργο και προσπάθησα πολύ γι’ αυτό! Αυτό και μόνο αποδεικνύει πόσο πολύ μου αρέσει αυτή η συνεύρεση.

Πρόκειται για μια φανταστική ιστορία που έχει βέβαια ιστορικά στοιχεία, αλλά και μυθοπλασία. Η συνάντηση αυτών των δυο γυναικών- Καμίγ Κλωντέλ και Κόνστανς Πασκάλ δεν έγινε ποτέ.

Ο συγγραφέας, ο Γιάννης Λασπιάς, κάνει μια υπόθεση: Αν συναντιόνταν, τι θα μπορούσε να είχε συμβεί;”

Ποια είναι τα ενδιαφέροντα για εσάς στοιχεία σ’ αυτή την παράσταση;

“Η Κόνστανς Πασκάλ -η πρώτη γυναίκα ψυχαναλύτρια- ψυχαναλύει την Καμίγ Κλωντέλ για να ανακαλύψει ποια είναι η πηγή του τραύματος της. Δεν αρκεί μόνο μια κακή σχέση με το δάσκαλο ή το σύστημα για να οδηγηθεί ένας άνθρωπος σε παραληρηματική συμπεριφορά. Χρειάζεται κάτι περισσότερο και αυτό το περισσότερο στην ερμηνεία που δίνει το έργο είναι η πολύ ανταγωνιστική σχέση με τη μάνα και τον αδελφό, που ήταν επίσης διανοούμενος και συγγραφέας και ουσιαστικά αυτοί οι δύο είχαν την ευθύνη του εγκλεισμού της. Αυτή η υποθετική ψυχανάλυση είναι και το ουσιαστικό θέμα του έργου. Γι αυτό και αφορά περισσότερους ανθρώπους και όχι μόνο τους καλλιτέχνες”.

Ένας έρωτας, όπως αυτός της Καμίλ με τον Ροντέν, τελικά πόσο καταστροφικός μπορεί να είναι για την εξέλιξη ενός ανθρώπου;

“Για την Καμίγ, ήταν ιδιαίτερα καταστροφικός. Ήθελε να παντρευτεί τον Ροντέν και να κάνουν παιδί. Εκείνος όμως, δεν ήθελε να αφήσει την γυναίκα του. Δεν επέλεγε την Καμίγ γι’ αυτή τη «θέση». Έμεινε έγκυος από αυτόν και είτε απέβαλε είτε έριξε το παιδί. Κατέστρεψε μόνη της τα γλυπτά της. Κατέστρεψε, δηλαδή, ό, τι την ένωνε με αυτόν. Αυτή η πράξη αυτοκαταστροφής ήταν και το κυρίαρχο γεγονός που την έστειλε στο ψυχιατρείο. Αυτό δηλαδή στο οποίο βασίστηκαν για να την κλείσουν μέσα. Όταν, μετά από καιρό οι γιατροί έλεγαν πως πρέπει να βγει και ολόκληρος ο καλλιτεχνικός και δημοσιογραφικός κόσμος διαμαρτυρόταν για τον εγκλεισμό της, η μητέρα και ο αδελφός της αρνήθηκαν να την βγάλουν. Πέθανε στα ’80, σ’ ένα άλλο ψυχιατρείο, μέσα στον πόλεμο, από το κρύο. Δεν ξαναδημιούργησε ποτέ. Όμως τα γλυπτά που ήδη είχε κάνει θεωρήθηκαν αριστουργήματα και μάλιστα κάποια από εκείνα που υπέγραφε ο Ροντέν λένε σήμερα οι αναλυτές πως ήταν δικά της. Σήμερα υπάρχει μουσείο με το όνομα της. Άνοιξε πέρυσι”.

Και ο ρόλος της οικογένειας, με βάση την ιστορία μας, πόσο καθοριστικός μπορεί να γίνει στο να οδηγήσει το άτομο σε ψυχική κατάρρευση;

“Η σχέση με την μητέρα είναι πολύ βασική στην διαμόρφωση της ψυχολογίας μιας γυναίκας. Όταν αυτή πάσχει, η σχέση με το δάσκαλο ως πατρικό σύμβολο, έρχεται να αντικαταστήσει, όχι τον πατέρα, όπως όλοι νομίζουμε, αλλά τη μάνα, και αυτό μπορεί να αποβεί καταστροφικό”.

Τι γνωρίζετε για το κίνημα του φεμινισμού σε σχέση με τις δύο αυτές γυναίκες;

“Όσον αφορά το φεμινισμό και το κίνημα που τότε μεσουρανούσε, η Καμίγ δεν εντάχθηκε ποτέ σε αυτό. Δεν ήθελε, όπως φαίνεται από τη βιογραφία της, να αρχίσει να ντύνεται και να συμπεριφέρεται σαν άντρας για να κυριαρχήσει πάνω στους άντρες. Ήθελε να επιτύχει την αναγνώριση της ταυτότητάς της, χωρίς να απεμπολήσει τη θηλυκότητα και τον ερωτισμό της.

Η Κόνστανς Πασκάλ, αντίθετα, ήταν ενεργή φεμινίστρια και κατάφερε, με τη δράση της και την διπλωματική της συμπεριφορά, να γίνει έως και διευθύντρια του κέντρου όπου εργαζόταν. Έθεσε τις βάσεις της παιδοψυχιατρικής. Όμως, η ιστορία δεν της έδωσε τη χαρά να της το αναγνωρίσει μέχρι φέτος, που δημιουργήθηκε ένα επιστημονικό βραβείο με το όνομά της”.

«Οι εποχές αλλάζουν» πράγματι, όπως ακούμε μέσα στο έργο, προς το καλύτερο και σε σχέση πάντα με τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία και ιδιαίτερα στον εργασιακό βίο σε σχέση μ’ εκείνη του άνδρα;

“Ο αγώνας για την αναγνώριση των δικαιωμάτων των γυναικών είναι ένας μεγάλος αγώνας που πιστεύω πως έχει πολύ δρόμο ακόμα για να οδηγήσει -αν οδηγήσει ποτέ- σε κάτι που να μοιάζει πραγματικά με ισότητα. Η κοινωνία είναι ανδροκρατούμενη για πάρα πολλούς αιώνες για να μπορεί μόνο επειδή αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα, να αλλάξει. Η νοοτροπία είναι ριζωμένη και χρειάζεται άλλους τόσους αιώνες για να βγάλει καινούριες ρίζες.

Πιστεύω στην ισότητα των φύλων,  όλων των φύλων, όχι μόνο του άντρα και της γυναίκας, αλλά όλων. Την ισότητα όμως μέσα στην διαφορετικότητα του καθενός. Αυτό είναι το πιο δύσκολο απ’ όλα”.

 Πώς θα περιγράφατε τις εποχές που σήμερα ζούμε;

“Θα έλεγα πως είμαστε σ’ ένα είδος μεσαίωνα, μέσα στον οποίο επωάζονται οι καινούριες ιδέες αλλά, δυστυχώς, βρισκόμαστε πολύ μακριά από το να γεννήσουν μια καινούρια ελπίδα για την ανθρωπότητα”.

*Η παράσταση Camille Claudel Mudness θα παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00 στο θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ από 18 Οκτωβρίου. Στη συνέχεια, η Μάνια Παπαδημητρίου θα πρωταγωνιστήσει στην κεντρική παραγωγή του θεάτρου ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ, το «Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε» του Λ. Πιραντέλλο σε σκην. Νίκου Καμτσή (από 18/11).

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Στο θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ η επιτυχημένη παράσταση του περσινού χειμώνα «Camille Claudel Mudness» 

Μετά την επιτυχημένη παρουσίαση του περσινού χειμώνα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Καλαμάτα, η παράσταση  «Camille Claudel Mudness»  του Γιάννη Λασπιά  σε σκηνοθεσία Πάνου Κούγια,  κάνει πρεμιέρα στο θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ  τη Δευτέρα 1 Οκτωβρίου 2018, όπου και θα παιχτεί για 8 μόνο παραστάσεις.

Στο ρόλο της Camille Claudel η αξιόλογη Μάνια Παπαδημητρίου  και δίπλα της η Αγγελική Καρυστινού ως Κονστάνς Πασκάλ, ενώ η Μαρίνα Χρονοπούλου τις συνοδεύει στο πιάνο.

ΥΠΌΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

Το έργο διαδραματίζεται στον εγκαταλελειμμένο χώρο μιας γκαλερί, που η σύνθεσή του θυμίζει παρατημένη σκηνική εγκατάσταση ψυχιατρικής πτέρυγας. Ένα πιάνο ενεργοποιεί τον χώρο και συνοδεύει ό,τι σε λίγο θα γεννηθεί.

Η Camille Claudel, η πρώτη γυναίκα γλύπτρια και η Constance Pascal, η πρώτη γυναίκα ψυχίατρος, συναντιούνται σε ένα φανταστικό πρωτότυπο διάλογο σχέσης γιατρού – ασθενούς. Μέσα από τις συναντήσεις τους ξετυλίγονται οι αντισυμβατικές ζωές των δύο γυναικών και αναπτύσσεται ένας ισχυρός δεσμός. Η Constance θα έρθει αντιμέτωπη με ένα ολόκληρο «αντρικό» σύστημα που καταδικάζει σε εγκλεισμό και απομόνωση τα άτομα που διεκδικούν το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και επιλογής. Δυο γυναίκες που κατάφεραν μέσα από αντίξοες συνθήκες να θέσουν τη δική τους παρουσία σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία.

Η Camille και η Constance δεν συναντήθηκαν ποτέ, αλλά έζησαν και εργάστηκαν στην ίδια πόλη διαφορετική χρονική περίοδο, μοιράστηκαν παρόμοιες εμπειρίες, αντιμετώπισαν κοινές δυσκολίες και δόθηκαν με το ίδιο πάθος στην Τέχνη και την Επιστήμη.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΈΣ:

Κείμενο: Γιάννης Λασπιάς 

Σκηνοθεσία: Πάνος Κούγιας 

Σκηνικά- κοστούμια: Τζίνα Ηλιοπούλου, Λίνα Σταυροπούλου 

Μουσική: Μαρίνα Χρονοπούλου 

Video: Βάσω Μιχαλοπούλου 

Φωτογραφίες: Βασίλης Μακρής 

Επικοινωνία: Le Canard qui Parle/ Άντα Κουγιά/

Παίζουν:

Μάνια Παπαδημητρίου (Camille Claudel),

Αγγελική Καρυστινού (Constance Pascal)

Μαρίνα Χρονοπούλου (πιανίστρια)

 

Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.00

Για 8 παραστάσεις

Από 1/10/18 στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ

Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων, Κυψέλη

Κρατήσεις: 2108656004, 2108679535 ή μέσω viva.gr

Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων

Γενική είσοδος: 10 Ευρώ

GROUPS πάνω από 5 άτομα: 8 ευρώ               

Σπουδαστές, τρίτη ηλικία, άνεργοι, αλλοδαποί: 5 ευρώ

Δεχόμαστε όλες τις Πιστωτικές και Χρεωστικές κάρτες

www.topos-allou.gr

https://www.facebook.com/ToposAllouAeroplio/

PR: Le Canard qui Parle: 2108624392