Βασισμένο σε κείμενο του Γιάννη Λασπιά
και σκηνοθετημένο από τον Πάνο Κούγια στο θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ

#Παρουσίαση-#Κριτική: Βίκη Κουτρή

…Θέλεις να μάθεις την ιστορία όλων αυτών που τα ουρλιαχτά τους ακούγονται τις νύχτες;…
Στο Ψυχιατρικό Άσυλο Βιλ Εβράρ της Γαλλίας, η δεσποινίς Πασκάλ (Αγγελική Καρυστινού), η πρώτη γυναίκα που εργάστηκε ως ψυχίατρος, ανέλαβε την έγκλειστη Καμίλ Κλοντέλ (Μάνια Παπαδημητρίου) προσπαθώντας -δια μέσω της επιστήμης της- να εισχωρήσει στα «άδυτα» του διαταραγμένου μυαλού της, η οποία ζούσε χαμένη μέσα στην εικονική σιωπή της, βιώνοντας οδυνηρά την απόλυτη μοναξιά και την εγκατάλειψη.
Η Κλοντέλ διαβιώντας μέσα στις σκοτεινές αναμνήσεις της, ξετυλίγει σε εμάς τους θεατές, το μπερδεμένο κουβάρι της ζωής της αναλύοντας τις «μαύρες τρύπες» του. Χωρίς να ευθύνεται εκείνη, αυτές οι τρύπες είναι εξ’ αρχής οι αυτόπτες -πλην όμως αφανείς- μάρτυρες που την οδήγούν στον μεγάλο εφιάλτη της.
Συνοδοιπόρος στο παλινδρομικό αυτό ταξίδι της, ήταν η ψυχίατρος του Ασύλου η οποία την προσέγγισε μοναδικά, βιώνοντας βαθιά τα δύσβατα μονοπάτια της. Διείσδυσε δια μέσω της ταύτισης, προκειμένου να βγάλει στο φως όλα όσα η ηρωίδα έκρυβε επιμελώς μέσα στην αδυσώπητη σιωπή της, καταφέρνοντας να της πάρει μακριά τον εν ζωή «θάνατο» που την οδηγούσε στα όρια της τρέλας και της παράνοιας. Η Πασκάλ μπόρεσε να ερμηνεύσει τα ψυχωτικά επεισόδια της, τα οποία ήταν και ο λόγος εγκλεισμού της στο συγκεκριμένο άσυλο και να κοιτάξει μικροσκοπικά και μακροσκοπικά την ψυχή της.
Η πρωταγωνίστρια του έργου, ζώντας στη σκιά ενός θυελλώδη έρωτα και παραμελημένη από τη μη ανταπόκριση της οικογένειά της, μη μπορώντας να διαχειριστεί την πανταχόθεν απόρριψη και τα ακυρωμένα διαδραματιζόμενα της ζωή της, βίαια ανεβαίνει έναν επώδυνο Γολγοθά με οριακές “στάσεις” τις δικές της πληγές-μνήμες και τα τραύματα-αναμνήσεις.
…Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευχή και κατάρα από την οικογένεια…, διέγνωσε η ψυχίατρος.
…Ο καλλιτέχνης χρειάζεται ησυχία, ηρεμία και ασφάλεια για να δημιουργήσει…, μονολογούσε η Κλοντέλ.
Μέσα στο μυαλό της υπάρχει ο Ροντέν και εκείνη ζούσε τη σκιά του έρωτά του… συνεχίζει η Πασκάλ.
…Με κατηγορούν ότι ήθελα να ζήσω μόνη αλλά ποτέ δεν ήθελα να είμαι μόνη… απαντάει η Κλοντέλ.
Βαθιά στη συνείδησή της ήταν τρυπωμένος ο Ροντέν, ο μέντορας και εραστής της. Ήταν ο μαύρος γάτος με τα μεγάλα πράσινα μάτια ο οποίος θα της λέρωνε το λευκό φόρεμα, στα πλαίσια των ονείρων της. Ο άντρας που επί χρόνια έλεγε ότι την αγαπούσε όμως δεν άφηνε την αρχική οικογένειά του υποτιμώντας έτσι την ύπαρξή της στη ζωή του, επωφελούμενος την αδυναμία της και την εξάρτησή της από αυτόν, την συγκλονίζει.
Στο «σαλεμένο» μυαλό της υπήρχε και μία άλλη σκέψη …εκείνος δεν επιθυμούσε να εκτιμηθεί η τέχνη μου για να παραμείνει ψηλά… Στα παραληρηματικά επεισόδιά της, τον άκουγε να την προσκαλεί και εκείνη  να κόβει τον «επίγειο» γόρδιο δεσμό της πλην όμως φρόντιζε να κρατά ένα μεταφυσικό σημείο επαφής. …Σίγουρα θα βρεθούμε στο παράδεισο, αλλά μην ξαναπατήσεις ποτέ εδώ. Δεν θέλω να σε ξαναδώ… έλεγε.
…Είμαι η μέδουσα που απομακρύνει όποιον την αντικρίζει…
Συνειδητοποιεί ότι αυτός της αναμοχλεύει τις πληγές της αλλά παρόλα αυτά στρέφεται μόνο εναντίον του εαυτού της.
Παρακολουθώντας εμείς οι θεατές την εξέλιξη του θεατρικού έργου, αντιλαμβανόμαστε ότι όλα τα σημαντικά κομμάτια του ιστού που υφαίνουν την ζωή της ηρωίδας Κλοντέλ, ουρλιάζουν απόρριψη, εγκατάλειψη και βαθιά μοναξιά. Με τους βασικούς πυρήνες της ζωής της κατεστραμμένους, ήτοι της εκούσιας απομακρυσμένης οικογένειας της, ο ακυρωμένος θυελλώδης έρωτας της και η μη ενασχόλησή της με την αγαπημένη τέχνη της, την οδηγούν στο απόλυτο μηδέν της. Όλα τα κύτταρα της, όλα τα κομμάτια του πάζλ της ψυχοσύνθεσής της, συνενώνονται για να μιλήσει πια η επιστήμη.
…Ο γιατρός παλεύει με το σύμπτωμα και ο καλλιτέχνης το μετουσιώνει… λέει η επιστήμη.
…Αν η ζωή μου ήταν ένα όνειρο αυτός είναι ο εφιάλτης… απαντάει ο ασθενής.
Που οδηγούν όλα αυτά; Οι θεατές μπορούν να υποψιαστούν την απάντηση του ερωτήματος παρακολουθώντας λέξη προς λέξη τους διαλόγους. Το τέλος του έργου είναι σαφέστατα ψυχογραμματικό και αναλύει βαθιές έννοιες.

Το έργο Camille ClaudelMudness είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία. Μεστός ο αποκωδικοποιητικός λόγος του πολυδιάστατου Γιάννη Λασπιά. Απογειωτική η ερμηνεία της Μάνιας Παπαδημητρίου στο ρόλο της πρωταγωνίστριας Κλοντέλ. Άψογη επίσης η ερμηνεία της Αγγελικής Καρυστινού στο ρόλο της ψυχιάτρου Πασκάλ. Η μουσική επένδυση της Μαρίνας Χρονοπούλου εμβαθύνει τις «αόρατες σιωπές». Η σκηνοθεσία από τον Πάνο Κούγια, αναδύει υψηλές προδιαγραφές. Προσεγμένα τα κοστούμια. Επιμελημένοι οι φωτισμοί και ο ήχος.
Ο συνδυασμός όλων αυτών συντελεί σε ένα αισθητικά ιδιαίτερο αποτέλεσμα, δραματικά βιογραφικό, με ψυχογραμματικές επεξηγήσεις επάνω σε ψυχοδραματικούς διαλόγους, τους οποίους αν ο θεατής διαθέτει και λίγες γνώσεις ψυχολογίας ή ψυχιατρικής, αντιλαμβάνεται πλήρως όλα όσα κρύβουν οι ηχηρές σιωπές της παράστασης. Τα χειροκροτήματα στο τέλος επιβεβαιώνουν το ποιοτικό και επιτυχημένο αποτέλεσμα.
Θεατρόφιλοι σπεύσατε!

Camille ClaudelMudness
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΈΣ:
Κείμενο: Γιάννης Λασπιάς 
Σκηνοθεσία: Πάνος Κούγιας 
Σκηνικά- κοστούμια: Τζίνα Ηλιοπούλου, Λίνα Σταυροπούλου 
Μουσική: Μαρίνα Χρονοπούλου 
Video: Βάσω Μιχαλοπούλου 
Φωτογραφίες: Βασίλης Μακρής 

ΠΑΙΖΟΥΝ:
Μάνια Παπαδημητρίου (Camille Claudel),
Αγγελική Καρυστινού (Constance Pascal)
Μαρίνα Χρονοπούλου (πιανίστρια)

ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ
Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.00
Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων, Κυψέλη
Κρατήσεις: 2108656004, 2108679535 ή μέσω viva.gr

Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων
Γενική είσοδος: 10 Ευρώ
GROUPS πάνω από 5 άτομα: 8 ευρώ               
Σπουδαστές, τρίτη ηλικία, άνεργοι, αλλοδαποί: 5 ευρώ
Δεχόμαστε όλες τις Πιστωτικές και Χρεωστικές κάρτες

www.topos-allou.gr

https://www.facebook.com/ToposAllouAeroplio/

PR: Le Canard qui Parle: 2108624392

 

*Η γαλλίδα Camille Claudel(8/12/1864-19/10/1943) ήταν εξέχουσα γλύπτρια. Ήταν κόρη του Louis Prosper Claudel και της Louise Athanaise Cécile Cerveaux, αδελφή του Γάλλου ποιητή και διπλωμάτη Paul Claudel. Μέντοράς και σύντροφός της ήταν ο Ωγκύστ Ροντέλ και μαζί του έζησε έναν θυελλώδη έρωτα. Ήταν έγκλειστη 30 χρόνια σε ψυχιατρικές κλινικές, αρχικά στο Άσυλο Ανιάτων Βιλ Εβράρ και κατόπιν στο Μοντεβέγκ στο οποίο το 1915 άφησε την τελευταία της πνοή. Το έργο της αναγνωρίστηκε μετά τον θάνατό της. Το σπίτι που μεγάλωσε, στη πόλη Νοζάν συρ Σεν, έγινε Μουσείο όπου στις 26/3/2017 εκτέθηκαν εκεί όλα όσα έργα της διασώθηκαν .

 

 

 

 

Φωτογραφίες: Βίκη Κουτρή
Φωτογραφίες έργων: Wikipedia