Πόσο εύκολο είναι να απαρνηθεί κάποιος την “γλύκα” που προσφέρει κάθε μορφή εξουσίας,
όταν όλα τα παιδικά και εφηβικά απωθημένα -συνδυαστικά με τις απατηλές εσωτερικές επάρσεις- οδηγούνται σε ένα γλυκόπικρο «μέλι», που παραμένει στόχος μιας άλλης άνιωθης ζωής;

Απομένουν δύο παραστάσεις του «Εκτός ύλης», στις 12 και 13 Νοεμβρίου στο Θέατρο Ιλίσια

 

#Παρουσίαση-#Αποκλειστική Συνέντευξη: Βίκη Κουτρή

Παρακολούθησα την παράσταση «Εκτός ύλης» πρόσφατα στο Θέατρο Ιλίσια. Γνώριζα ότι ήταν ένας πολιτικός μονόλογος βασισμένος στο βιβλίο του Κώστα Λεϊμονή, με πρωταγωνιστή τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση. Δεν γνώριζα όμως τι ακριβώς θα δω. Όπως περιγράφει στο βιβλίο του ο συγγραφέας (το οποίο προμηθεύτηκα στο τέλος της παράστασης) «το μονόπρακτο αυτό είναι μία ευκαιρία για το κοινό να δει τους κυβερνώντες όπως θα έπρεπε να είναι ή έστω όπως την τελευταία στιγμή θα μπορούσαν να γίνουν». Εν αγνοία λοιπόν του βιβλίου, παρακολούθησα την παράσταση και μπορώ να πω ότι με εξέπληξε ευχάριστα.
Με την έναρξη της, τα σκηνικά μας παραπέμπουν νοερά στο -γνωστό σε όλους- Κοινοβουλευτικό περιβάλλον, όπου κεντρικά δεσπόζει το Βήμα και έμπροσθεν της σκηνής υπάρχει ένα ξύλινο ημικύκλιο, το οποίο μοιάζει με τα έδρανα της Βουλής και αυτομάτως όλοι νοιώθουμε ότι ανήκουμε στον εκεί χώρο και αναμένουμε τον βουλευτή, να σταθεί μπροστά μας και να πάρει το λόγο. Και πράγματι ο βουλευτής (Γεράσιμος Σκιαδαρέσης) ανεβαίνει, παίρνει θέση και αρχίζει να εξιστορεί την εκ βαθέων πραγματικότητά του.
«…Ή που θα αργώ σ’ αυτή τη ζωή ή που θα βιάζομαι…».
Η ομιλία του παράλογου αρχίζει. Ένα προς ένα, τα βαριά συστατικά που συνδέουν το βάθος της ψυχής του πολιτικού με την οικτρή πραγματικότητα που βιώνει, ξεδιπλώνονται. Οι αμφίρροπες δυνάμεις που κυβερνούν την εσωτερικότητά του παλεύουν να εκφραστούν, να ελευθερωθούν. Από τη μία ο διακαής πόθος της εξουσίας, της προβολής, της επιβολής, της έπαρσης και του ηγεμονικού απωθημένου για τη δήθεν σωτηρία ενός λαού και από την άλλη οι πιέσεις, η απογοήτευση, η απελπισία, η αποξένωση από τους οικείους, η αυτοεκτίμηση και ο ρομαντισμός. Τα ανισόρροπα χρωματοσώματα -που άλλοτε αναπαράγονταν ασταμάτητα- μπήκαν σε τροχιά μιας λειτουργίας άρνησης για την συνέχιση της εξοικονόμησης του ρομποτικού χρόνου του και τότε ήρθε η μεγάλη ανατροπή.
Όλα τα απατηλά, τα ζόρικα, τα ανεπαρκή και τα επιφανειακά χαρακτηριστικά της «ατσαλάκωτης» ζωής του πολιτικού, τροχοδρόμησαν αντίθετα στο ρεύμα και τοποθετήθηκαν στην πραγματική τους διάσταση, με την ισχυρή συνειδητοποίηση που φέρνει η ηθική ενός δυνατού χαρακτήρα και με όλα όσα αναπαράγουν τα συστατικά της.
Μπορεί το βουλιμικό σαράκι της εξουσίας να γίνει μειοψηφικό απωθημένο; Γίνεται οι παραμορφωτικές «μάσκες» να πάψουν να ακολουθούν ακέφαλους εγκέφαλους; Ίσως και να είναι δυνατόν η διαφθορά, ο φόβος, η βία, η δειλία, η αλαζονεία και ο εφιάλτης που ακροβατούν πάντα προς στο πουθενά και στο τίποτα, να σπάσουν τα δεσμά των αποκοιμισμένων συνειδήσεων και όλα να οδηγηθούν στον διαμελισμό αυτών των ανούσιων φόβων και να οδεύσουν στην ανάδειξη των αρχικά μικρών, φωτεινών ηλιαχτίδων που θα λιώσουν όλα τα λουριά και τότε θα καλπάσει η πραγματική ελευθερία.
Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης καταφέρνει να ενσαρκώσει χαρισματικά τον παράλογο βουλευτή, όχι μόνο λεκτικά αλλά και κινησιολογικά. Τα σκηνικά είναι φτιαγμένα με τέτοιο τρόπο που μεταφέρουν επιτυχώς τον «αέρα» μιάς μικρής βουλής, όπου μέσα σε αυτήν, συμπεριλαμβανόμαστε ενεργά κι εμείς οι θεατές. Ακόμα και οι μικρές συμμετοχές των υπολοίπων ηθοποιών, είχαν το λόγο ύπαρξής τους. Καθ’ ομολογία του μονολόγου, όλα λειτούργησαν ακριβώς όπως θα έπρεπε για να αποδοθεί το παράλογο έτσι ώστε να μπορέσουμε εμείς οι θεατές να βιώσουμε την αντρίκια αλήθεια του πολιτικού και να ζήσουμε έστω και για λίγο, όσο κρατάει μια παράσταση, το κρυφό μας όνειρο. Να μπορέσουμε δηλαδή να αγγίξουμε την αληθινή, ακέραιη, και ευαίσθητη πλευρά ενός πολιτικού προσώπου που υψώνει το ανάστημα του απέναντι στα αλιγατόρια λόγια και σταματά να πετά με τα φτερά του Ίκαρου, στέλνοντας το ηγεμονικό απωθημένο του, μόνος του, στα Τάρταρα. Χωρίς σιωπή.
Με έναν λόγο παράλογα εκφρασμένο αλλά βαθιά λογικό. Γιατί οι αξίες όπως γράφει το βιβλίο δεν είναι μόνο τα χρηματιστήρια, οι ισοτιμίες και τα ομόλογα. Και η σιωπή μας είναι ο δισταγμός για τη ζωή και το θάνατο.
Απομένουν δύο παραστάσεις του «Εκτός ύλης» στις 12 και 13 Νοεμβρίου. Μην το χάσετε!

Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης μας χάρισε αποκλειστικά μία καταπληκτική συνέντευξη, η οποία βγήκε αβίαστα μέσα σε 20’. Διαβάστε την παρακάτω. Μας λέει πολλά και ενδιαφέροντα.

φωτό: Βίκη Κουτρή

– Μπορεί ένα έργο πολιτικού περιεχομένου, όπως είναι το μονόπρακτο «Εκτός ύλης» στο οποίο πρωταγωνιστείτε, να επηρεάσει τις πεποιθήσεις του θεατρόφιλου κοινού και όχι μόνο; Με άλλα λόγια έχει η Τέχνη ισχυρή δύναμη –δια του λόγου και δια της ερμηνείας- να προκαλέσει στοχασμό, ενδοσκόπηση και εν τέλει εναλλακτικά να οριστεί ως ο άλλος τρόπος «κάθαρσης» βεβαρημένων και απαίδευτων ψυχών αλλά και αλιγατόριων λόγων;
Νομίζω ότι γενικά η δύναμη της Τέχνης είναι περιορισμένη. Δεν είναι αυτό που θα θέλαμε να είναι, ωστόσο στο επίπεδο ενός στοχασμού ή ενός προβληματισμού, αν υπάρξει πιθανότατα «κάτι» που να ταράξει τις «λιμνάζουσες» απόψεις, τότε ναι, εκεί υπάρχει ελπίδα. Και σε αυτό στοχεύουμε. Να δημιουργήσουμε ερωτηματικά για να αρχίσει κάποιος να αμφιβάλλει, να αναρωτιέται για μερικά πράγματα και να αναπτύξει έναν δικό του προβληματισμό που ενδεχομένως να διαταράξει κάπως τις κατασταλαγμένες –πιθανώς- απόψεις του και όλο αυτό να οδηγήσει αργότερα σε κάποιες αλλαγές. Φυσικά κάτι τέτοιο είναι μία αργή διαδικασία. Δεν είναι μία γρήγορη και ούτε θεωρώ ότι θα μπει κάποιος μέσα στο θέατρο και θα βγει άλλος άνθρωπος. Σε καμία περίπτωση. Αλλά η συχνή παρακολούθηση θεατρικών έργων και γενικά η ενασχόληση με την τέχνη, πιθανόν κάποια στιγμή να του φέρει μία αλλαγή.

– Ο ρόλος σας είναι βαθύς, απαιτητικός και έντονα συνειδησιακός και αγγίζετε μια πολύ ευαίσθητη «φλέβα». Αυτήν που επικυρώνει το «πολιτικό τέλος» του ήρωα που ερμηνεύετε, ο οποίος οδηγείται στην πλήρη απομυθοποίηση και απόσυρση κατόπιν πολλών συνειρμικών απολογισμών. Πόσο σας δυσκόλεψε η απόδοση του ρόλου αυτού και τι μηνύματα θα θέλατε να περάσετε στους θεατές σας;
Δεν μπορώ να πω ότι με δυσκόλεψε πολύ. Αυτού του είδους οι ρόλοι με ενδιαφέρουν περισσότερο και θεωρώ ότι μου βγαίνουν και πιο εύκολα. Αυτοί οι ρόλοι που έχουν μέσα έντονες συνειδησιακές συγκρούσεις, είναι πολύ πιο ενδιαφέροντες για έναν ηθοποιό και βάσει αυτών, αισθάνομαι ότι κάνω καλύτερη τη δουλειά μου. Δηλαδή το αποτέλεσμα αποδίδει καλύτερα από το να περιγράψεις έναν χαρακτήρα χωρίς σοβαρές αλλαγές και χωρίς συγκρούσεις εσωτερικές. Οπότε μπορώ να πω ότι δεν ήταν ιδιαίτερη η δυσκολία αντιθέτως μου πρόσφερε χαρά και ήταν μία ωραία ενασχόληση, το ψάξιμο αυτού του ρόλου.
Τα μηνύματα είναι σχετικά. Δεν είναι συγκεκριμένα. Μπορεί να θέλω να περάσω κάποια μηνύματα και ο θεατής να καταλάβει κάποια άλλα. Θέλω να πω ότι μπορεί κάποιος να θέλει να περάσει “κάτι”, αυτό όμως δε σημαίνει ότι θα το αντιληφθεί και ο θεατής. Διαπιστώνω πολλές φορές ότι άλλα πράγματα θα ήθελα να του πω εγώ και άλλα καταλαβαίνει εκείνος. Η αντίληψη των πραγμάτων είναι υποκειμενικό θέμα. Είναι όμως θεμιτά και τα δύο. Εγώ δεν μπορώ να ελέγξω ακριβώς, τι λαμβάνει κάθε θεατής και να στοχεύσω σε συγκεκριμένα μηνύματα. Ο καθένας, σε σχέση με τα προσωπικά του βιώματα αντιλαμβάνεται και διαφορετικά πράγματα. Εμένα αυτό κυρίως που με ενδιέφερε σε αυτόν τον χαρακτήρα είναι η σταδιακή του μετάλλαξη, η σταδιακή του αλλοτρίωση, κάτι που δεν συμβαίνει μόνο στους πολιτικούς αλλά σε οποιονδήποτε άνθρωπο.

– Πιστεύετε ότι η ουσία του «παράλογου» μονολόγου αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα της εποχή που ζούμε;
Ναι. Σε μεγάλο βαθμό. Ζούμε μία εποχή η οποία έχει μέσα της έντονο το στοιχείο του παράλογου και θεωρώ ότι το αντικατοπτρίζει. Εξ’ ου και ο πρωτότυπος τίτλος αν θέλετε, που είναι «Ο μονόλογος ενός καθ’ ομολογία παράλογου», ο όποιος το ομολογεί και έτσι βρίσκεται στα όρια του παραλόγου αυτή η ομολογία του παράλογου. Και στην μετάβαση του.

– Υπάρχει κατά τη γνώμη σας αυτό το «off the record» ή αλλιώς μία «εκτός ύλης» ενδοσκόπηση στο «βουλιμικό σαράκι» της εξουσίας; Μιλώ για την κάθε μορφή εξουσίας και όχι απαραίτητα για την πολιτική. Υπάρχει δηλαδή η «εκ βαθέων» συνειδητότητα που περιγράφει το έργο ή κυριαρχεί ο απαίδευτος νους ανάξιων διαδόχων πανάξιων προγόνων; Υπάρχει ελπίδα;
Μιλάτε σε έναν άνθρωπο που είναι φύσει απαισιόδοξος(γέλια). Για το ερώτημά σας αν υπάρχει ελπίδα μιλώ. Δεν ξέρω αν υπάρχει ελπίδα. Όχι, δεν μπορώ να σας πω με σιγουριά ότι υπάρχει ελπίδα. Αυτό όμως που μπορώ με σιγουριά να πω, είναι ότι δεν θα πάψουμε ούτε στιγμή να πιστεύουμε και να αγωνιζόμαστε για αυτήν την ελπίδα. Δεν θεωρώ ότι υπάρχουν πολλά περιθώρια. Η εξουσία κατά τρόπο σε φθείρει σοβαρά. Δημιουργεί περίεργους μηχανισμούς άμυνας, έτσι ώστε να περιορίσει αυτές τις συνειδησιακές συγκρούσεις κάποιου για να μη βγουν στην επιφάνεια. Αν καμιά φορά βγαίνουν, τότε αυτός ο κάποιος φροντίζει να γίνουν «ιδιωτικά» και σε χώρο που θα είναι κάπως ακίνδυνος για την ίδια την εξουσία. Δεν θα την επηρεάσει πολύ δηλαδή.

– Η παράσταση «Εκτός ύλης» ανέβηκε πέρυσι στην αίθουσα της Γερουσίας της Βουλής. Αυτό είναι ένα μεγάλο γεγονός για την ιστορία του θεάτρου. Πως ήταν η εμπειρία σας αυτή; Ήταν «διδακτική»;
Διδακτική δε νομίζω. Δεν ξέρω αν ήταν. Σίγουρα όμως ήταν πολύ σημαντική για εμένα. Το άνοιγμα της Βουλής θεωρώ ότι ήταν από τις σημαντικότερες στιγμές της καλλιτεχνικής μου ζωής. Το γεγονός ότι ευτύχησα να έχω την παράσταση, χάριν της οποίας -και για πρώτη φορά- η Βουλή άνοιξε τις αίθουσες της, για να μπει μία καλλιτεχνική δράση μέσα είναι σπουδαίο κεφάλαιο. Από κει και πέρα δεν περίμενα να έχω κάποια σημαντικά ορατά αποτελέσματα ή διαφορές όσον αφορά τους θεατές που ήταν βουλευτές. Παρόλα αυτά μπορώ να πω, ότι σε κατ’ ιδίαν συζήτηση που είχα με κάποιους από αυτούς, μου είπαν πράγματα τα οποία με τάραξαν. Υπήρξε υπουργός ο οποίος μου είπε ότι έχει αντιμετωπίσει αντίστοιχα προβλήματα με την οικογένειά του και χρησιμοποίησε και βαριές φράσεις γι’ αυτό το κακό που του έχει συμβεί.

– Στον μονόλογό του ο βουλευτής μιλάει χαρακτηριστικά για «απάτη» και «έπαρση». Η Τέχνη, η πολιτική ή οι πολιτικοί θα αλλάξουν τον κόσμο; Υπάρχει σχέση ανάμεσα στην πολιτική και στο θέατρο κατά τη δική σας άποψή; Αν και οι λέξεις πολιτική και θέατρο συνδυαστικά είναι διαφορετικές έννοιες, υπάρχουν μεταξύ τους κοινά σημεία και ποια είναι αυτά;
Στην πολιτική και στο θέατρο δεν έχω βρει πολλά κοινά. Αν θέλετε, το μόνο ίσως κοινό στοιχείο είναι το όραμα για έναν καλύτερο κόσμο. Θέλω να πιστεύω ότι οι περισσότεροι πολιτικοί ξεκινούν έχοντας έναν σκοπό. Πιο θετικό και πιο ιδανικό. Κάτι το οποίο έχουμε κι εμείς σαν καλλιτέχνες. Εμείς στοχεύουμε σε μια θετική «αλλαγή» του κόσμου μέσα από την τέχνη μας και το ίδιο κι εκείνοι μέσα από την πολιτική. Από κει και πέρα οι δρόμοι μας χωρίζουν, με πολλές και τεράστιες διαφορές. Δεν υπάρχει ταύτιση στην απάτη ή στην έπαρση που περιγράφει ο θεατρικός μονόλογος.

– Από το 1985, ανελλιπώς μέχρι και σήμερα κυριαρχείτε στα τηλεοπτικά δρώμενα (εκτός από δύο χρονιές το 1997 και 2017). Το ίδιο ισχύει και στον κινηματογράφο με απόκλιση 4 ή 5 χρόνων αποχής. Παράλληλα, έχετε σημαντική παρουσία στο θεατρικό σανίδι, έχοντας μάλιστα παίξει και σε θεατρικές σκηνές του εξωτερικού. Είσαστε κατ’ ουσία πολύπλευρος και πολυσύνθετος. Όλα σε έναν ταλαντούχο ηθοποιό! Τι δεν έχετε κάνει αλλά σας κεντρίζει την φαντασία και θα θέλατε να το πραγματοποιήσετε;
Το ταλέντο μου είναι ερμηνευτικό. Εκεί περιορίζεται. Το κατάλαβα εγκαίρως και διαπίστωσα ότι εκεί μπορώ να κάνω πολλά πράγματα. Για το λόγο αυτό δεν ασχολήθηκα σοβαρά με τα υπόλοιπα. Δεν θεωρώ ότι όλοι μπορούμε να τα κάνουμε όλα. Επομένως, προτιμώ να κάνω αυτά που ξέρω ότι μπορώ να κάνω καλύτερα και να αφήσω τα υπόλοιπα για τους πιο ειδικούς. Αυτό πάει και στη σκηνοθεσία και στο τραγούδι και στο χορό και στη ζωγραφική και στη λογοτεχνία και στην συγγραφή και σε πολλά άλλα πράγματα. Είναι ταλέντα που τα ζηλεύω μεν αλλά δεν τα κατέχω δε. Μου κεντρίζουν την φαντασία ρόλοι. Θα ήθελα, μια και μιλάμε για καλλιτεχνικές επιθυμίες να κάνω Σαίξπηρ που είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας ή Τσέχωφ που δεν έχω κάνει, είναι από τους συγγραφείς που τους λατρεύω, αλλά δεν έχω κάνει.

– Θα σας ενδιέφερε μελλοντικά μία πολιτική καριέρα;
Όχι καθόλου. Δεν θεωρώ ότι έχω την ικανότητα. Μπορεί να έχω το look και την κινησιολογία, όπως μου είπατε (γέλια) αλλά η ικανότητα που έχω, άπτεται της ερμηνευτικής μου ιδιότητας. Προϋπήρξε μία μελέτη, είδα αρκετές ώρες ομιλίες βουλευτών, υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι ήταν οι «μούσες» μου, ήταν συγκεκριμένοι πολιτικοί -που βεβαίως δεν θα τους αναφέρω- και μέσω αυτών προσπάθησα να κλέψω δικά τους χαρακτηριστικά και να τα εντάξω σε έναν φανταστικό ήρωα, ο όποιος φτιάχτηκε από το μηδέν. Αυτό είχε μία ιδιαίτερη δυσκολία γιατί το διήγημα δεν ήταν ένα θεατρικό κείμενο. Φτιάχτηκε λοιπόν από το μηδέν και μάλιστα δεν υπήρχε χαρακτήρας. Υπάρχει μόνο ένας πολιτικός λόγος και τίποτα άλλο. Από το κείμενο δεν μπορεί να καταλάβει κανείς, τι είδους άνθρωπος είναι αυτός, πως είναι εξωτερικά και πως φέρεται στην οικογένεια του. Όλα αυτά ήταν σε πολύ αρχική μορφή. Έπρεπε να τα σκεφτεί ο σκηνοθέτης με τον ηθοποιό. Ήταν μία δουλειά που κάναμε κυρίως στις πρόβες. Φτιάξαμε έναν ζωντανό χαρακτήρα που να πείθει ότι έχει μία οικογένεια, ζει, τρώει και λειτουργεί ανθρώπινα, πέρα από τις ώρες του κοινοβουλίου. Είχαμε δηλαδή μία ξερή πολιτική ομιλία. Δεν με άγγιξε ποτέ το «μικρόβιο» της πολιτικής. Έχω υπάρξει και στρατευμένος και σε κόμματα, έχω ασχοληθεί με τα κοινά αλλά ποτέ σε επίπεδο να κάνω καριέρα επαγγελματική ή να ασχοληθώ πιο σοβαρά. Μόνο ως ενεργός πολίτης με αγγίζει η πολιτική και τίποτε άλλο.

– Θυμηθείτε και μοιραστείτε μαζί μας μία ξεχωριστή στιγμή από το θεατρικό σας παρελθόν.
Αν εξαιρέσουμε την παράσταση στη Βουλή η οποία ήταν μια πολύ σημαντική στιγμή, θα αναφερθώ στην πρώτη μου επαγγελματική δουλειά που θυμάμαι με πολύ αγάπη. Ήταν η «Ολεάννα» του Μάμετ. Στο απλό θέατρο, σε σκηνοθεσία του Αντώνη του Αντύπα. Ήταν ένας από τους καλύτερους ρόλους που έχω κληθεί ποτέ να ερμηνεύσω. Επειδή ήταν και ο πρώτος μου τότε, θεωρώ ότι κατάφερα να βρω το 50 από το 100% του ρόλου. Το υπόλοιπο μου έχει μείνει απωθημένο, γιατί ήμουν πρωτάρης και άπειρος και δεν είχα αναπτύξει ακόμα τους σωστούς μηχανισμούς. Ελπίζω να μου τύχει ξανά ο ίδιος ρόλος κάποια στιγμή στο μέλλον. Η συνεργασία μου με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο στο «Τίμημα» επίσης είναι μία από τις πιο ευτυχισμένες μου στιγμές.

-Εξ’ όσων γνωρίζω αυτές τις ημέρες στις κινηματογραφικές αίθουσες, κάνει πρεμιέρα η ταινία «Η Δεξιά τσέπη του ράσου» όπου συμμετέχετε. Ένα έργο βασισμένο στο βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Λαπατά. Πείτε μας λίγα λόγια γι αυτό.
Καταρχάς ήταν ένα σενάριο πάρα πολύ ενδιαφέρον, ανεξάρτητα που το βιβλίο δεν το είχα διαβάσει. Μου άρεσε πάρα πολύ και το σενάριο άρα και το βιβλίο κατ’ επέκταση. Με ενδιέφερε σαν θέμα. Είναι κάτι ιδιαίτερο που δεν το βλέπεις συχνά, τελείως “αντιεμπορικό”. Επίσης αυτό που με ιντριγκάρει πάρα πολύ, είναι οι συνθήκες που έγινε η ταινία μέσα από τον προσωπικό κόπο πολλών τεχνικών, χωρίς παραγωγή και ήταν κάτι το οποίο θέλησα εξαρχής να το στηρίξω με οποιονδήποτε τρόπο μπορούσα. Όταν προέκυψε η συμμετοχή μου, χάρηκα πολύ που συνέβη.

– Ποιο είναι το θεατρικό σας «αύριο»;
Είναι «Το Τίμημα» που θα ξεκινήσει σήμερα (7/11). Είναι μία παράσταση που συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά και που μου δίνει πολύ μεγάλη χαρά. Ο Άρθουρ Μίλερ είναι ένας αγαπημένος συγγραφέας (δεν τον αναφέρει τυχαία ο πολιτικός στον μονόλογο «Εκτός ύλης»). Ευτύχησα να παίξω σ’ αυτή την παράσταση, επειδή είναι και ο Γιώργος ο Μιχαλακόπουλος τον οποίο λατρεύω και που για εμένα ακόμα και σήμερα, αποτελεί πρότυπο καλλιτέχνη και ανθρώπου. Συνέβη και οι τέσσερις -μαζί με τον Χρήστο Σαπουντζή και τη Ρένια Λουϊζίδου- να κολλήσουμε στην παράσταση αυτή, με ένα μαγικό τρόπο. Δέσαμε τόσο καλά και ερμηνευτικά αλλά και υποκριτικά. Είναι μερικές δουλειές που έχουν ένα «άστρο» από μόνες τους. Είναι η παράσταση που εμένα με αντιπροσωπεύει απόλυτα. Και την πιστεύω πολύ. Θεωρώ ότι είναι από τις πολύ καλές παραστάσεις και το λέω αυτό γιατί αν θα την έβλεπα σαν θεατής, θα μου άρεσε πάρα πολύ. Είναι έτσι όπως ακριβώς επιθυμώ να είναι το θέατρο.

φωτό: Βίκη Κουτρή

– Μια ατάκα από το θεατρικό έργο «Εκτός ύλης» που σας εκφράζει;
Είναι πολλές αλλά θα σταθώ σε μία που με εκφράζει απόλυτα και είναι το τρίπτυχο που λέει ότι: «Όλοι είμαστε μονάδες που κινούνται στον ίδιο άξονα, έχουμε ίδια δικαιώματα και ίδιες υποχρεώσεις και είμαστε όλοι άνθρωποι που απαιτούμε αλλά και που μας απαιτούν σεβασμό».

– Σας ευχαριστώ θερμά.
Κι εγώ σας ευχαριστώ.

 

 

 

Εκτός ύλης
ή Ο μονόλογος ενός καθ’ ομολογία παράλογου
του Κώστα Λεϊμονή
2 ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2018 στις 21.30, Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2018 στις 21.30

Με τον ΓΕΡΑΣΙΜΟ ΣΚΙΑΔΑΡΕΣΗ
Συμμετέχουν οι ηθοποιοί: Μαγδαληνή Παλιούρα, Κωνσταντίνος Μπάζας, Τάσος Κονταράτος

Ταυτότητα της παράστασης:
Κείμενο: Κώστας Λεϊμονής
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη
Σκηνικά – Κοστούμια: Πολυτίμη Μαχαίρα
Πρωτότυπη μουσική: Γιώργος Περού
Video – Φωτογραφία: Αλεξάνδρα Μασμανίδη
Σκίτσο: Ιουλία Μακρή (www.behance.net/iouliaMak)
Γραφιστική επιμέλεια: Γιάννης Στιβανάκης (www.gridfox.gr)

Παραγωγή: A PRIORI www.a-priori.gr

φωτό: Βίκη Κουτρή

Θέατρο «Ιλίσια»
Παπαδιαμαντοπούλου 4, Ιλίσια
Τηλέφωνο: 2107210045

Τιμές εισιτηρίων
– Πλατεία: 13€
– Εξώστης: 10€
– Ειδικές τιμές για γκρουπ και συλλόγους κατόπιν συνεννόησης (υπεύθυνη: Σίσσυ Δημάκη 6934606151)

Προπώληση εισιτηρίων
– Θέατρο ΙΛΙΣΙΑ
– ηλεκτρονικά στο www.viva.gr/tickets/theatre/ilisia/ektos-ylis

Διάρκεια της παράστασης:
70 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Το βιβλίο Εκτός ύλης ή ο μονόλογος ενός καθ’ ομολογία
θα το βρείτε στις  ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΡΙΤΙΚΗ.

 

 

 

 

 

 

 

Φωτογραφίες: Αποστόλης Κρυσταλλίδης