Fotos: Μαρίζα Καψαμπέλη

Ανταπόκριση: Ντίμη Θεοδωράκη

 

Εντυπώσεις από τη συναυλία του Theodore στο FUZZ ή αλλιώς, όταν η επανάληψη μιας νότας κάνει το πιάνο του Theodore να κλαίει

 

O Theodore είναι ένας καλλιτέχνης που ξεχωρίζει. Το στίγμα που αφήνει μετά από κάθε νέα του μουσική δημιουργία είναι τόσο αναγκαίο, θεωρώ, για την εγχώρια σκηνή και όχι μόνο, που τον κατατάσσει αυτόματα ανάμεσα στους πιο ταλαντούχους, έξυπνους, ευρηματικούς δημιουργούς.

O Theodore δημιουργεί μοναδικές μουσικές στιγμές, ηχοτοπία που μέσα τους θέλεις να χαθείς, ονειρικές καταστάσεις με επαναλαμβανόμενα μουσικά μοτίβα που αυξάνουν τη δίψα σου για επανάληψη. Έχει αυτό το μαγικό χάρισμα να ξεκλειδώνει, ήδη από το πρώτο άκουσμα κάθε τραγουδιού, το μυαλό σου από πρότερες σκέψεις και να το αφήνει ελεύθερο να ταξιδέψει. Οι ατμοσφαιρικές συνθέσεις των τραγουδιών του υπαινίσσονται εσωτερικές διαδρομές κατά βάση μελαγχολικές, αλλά και με πινελιές εξωστρέφειας και δυναμικότητας.

 

 

Inner Dynamics ονομάζεται το τρίτο ολοκληρωμένο album του που παρουσίασε την ημέρα της κυκλοφορίας του, Παρασκευή 2 Νοεμβρίου, στο Fuzz Live Music Club. Καθ’ όλη τη διάρκεια ενός ονειρεμένου live, είχα την αίσθηση ότι και όμως… αυτός ο δίσκος ως σύνθεση ηχεί στ’ αυτιά μου πιο εξωστρεφής και φωτεινός από τον προηγούμενο, με τίτλο It Is But It’s Not. Να ευθύνονται άραγε  οι «Εσώτερες Δυναμικές» του; Η βάση του όμως παραμένει ίδια. Και δεν θα μπορούσε να ήταν αλλιώς, γιατί αυτό ακριβώς το στοιχείο έχουμε αγαπήσει στη μουσική του Theodore. Ηλεκτρονικός ήχος παντρεύεται με τον κλασικό φτιάχνοντας ένα μουσικό σύμπαν που αποχωρίζεται σε στιγμές το έντονο ethereal στοιχείο του για ν’ αγγίξει την post-rock φιλοσοφία.

 

 

Υπέροχα εκτελεσμένο το νέο άλμπουμ επί σκηνής Fuzz με τον Theodore πότε ανάμεσα σε δύο μικρόφωνα πότε στην αγαπημένη μας θέση του πιάνου κέρδισε τις εντυπώσεις.

Η ενορχήστρωση και το programming σε συνάρτηση με την άψογη τεχνικά και ως ενέργεια εκτέλεση των τραγουδιών από όλους τους μουσικούς (Ashley Hallinan, Γιώργος Κρίμπερης, Μάνος Κουρκούλης, Alessandro Giovanetto, Νικόλας Παπαχρονόπουλος) έδωσαν ένα αποτέλεσμα που κινήθηκε σε υψηλά επίπεδα.

Αρωγός στη μυσταγωγική και σε στιγμές «απόκοσμη» ατμόσφαιρα του live ήταν ο εναλλασσόμενος φωτισμός από τα διάφορα installations που δέσποζαν στο χώρο.

 

 

«Show me how blue is the sky… I’m standing still for a while… And, if I fly so high… Ι‘m frightened, when you’re not around…»

Ποιο να ήταν αυτό το τραγούδι «που μόνο ο Πάνος ξέρει», όπως μας είπε ο Theodore, πριν κάνει το πιάνο του να κλαίει μ’ αυτή την βασανιστικά όμορφη επανάληψη μιας νότας; Ο λόγος για το κομμάτι Not For You που προσωπικά ξεχώρισα λόγω της απόλυτης ομορφιάς του, η οποία οφείλεται στη μίνιμαλ εκτέλεση του επί σκηνής μόνο από ένα πιάνο και μια φωνή γεμάτη αισθαντικότητα.

https://www.youtube.com/watch?v=OfLcn-BExAQ

Όπως επίσης και το κινηματογραφικό ethereal Fluttering, αλλά και το υπέροχο, σκοτεινό, μ’ ένα σχεδόν ανεπαίσθητο touch από Cure, ένα εξαιρετικό κράμα απροσδιόριστων και συνάμα οικείων επιρροών από το ευρύτερο φάσμα του dark wave και του ethereal, κατά την άποψή μου, το τραγούδι  More than One.

https://www.youtube.com/watch?v=rpskvsTg-9A

 

Μόλις έρχεται η σειρά να κατατάξω και τα υπόλοιπα τραγούδια του νέου δίσκου με σειρά προτίμησης, διαπιστώνω ότι δυσκολεύομαι. Πώς να μην επαινέσω το Towards?, που με γυρνάει μ’ ένα τρόπο πίσω στο ηχόχρωμα του προηγούμενου δίσκου It is But Its Not, αλλά και πώς ν’ αντισταθώ στην επίδραση των παλιότερων κομματιών, όπως τα Run ή Are we there yet?

Κι ενώ, όταν κάτι έχει αρέσει πολύ, όπως ήταν για μένα το άλμπουμ It is But Its Not, είναι δύσκολο μετά να δώσω τη θέση του σε κάποιο άλλο, διαπιστώνω ευχάριστα ότι πολύ γρήγορα το φρεσκότατο «Inner Dynamics» όλο και κερδίζει έδαφος.

Για την εξαιρετική performance του Theodore και των συνεργατών του έχω να πω ότι όποιος μέχρι τώρα δεν είχε την εμπειρία ενός live τους, θα πρέπει να σπεύσει. Τα ηχητικά κοκτέιλ που ετοιμάζουν κάθε φορά αφήνουν μόνο θετικές εντυπώσεις.   

Και ο καινούριος δίσκος που μόλις κυκλοφόρησε είναι ένα λαμπρό – σκοτεινό αριστούργημα, όπου στίχοι μπλεγμένοι με πλήκτρα, τύμπανα και χορδές συναγωνίζονται ν΄αφήσουν τα σημάδια τους σε όσους τον ακούσουν.