Φωτογραφίες: Ντίμη Θεοδωράκη 

Ο Στέφανος Κοσμίδης είναι ο Άγγελος από το Η Ζωή Μετά, ο Μπαμπάς Σπουργίτης και ο Δεσμοφύλακας από τον Ισοβίτη στην παράσταση «Ζωή μετά χαμηλών πτήσεων» που παρουσιάζεται για τρίτη χρονιά σε νέο χώρο, στο Θέατρο Αποθήκη. Στην κουβέντα που είχαμε, μας μίλησε για τον Αρκά, την παράσταση και τις δημιουργικές του ενασχολήσεις.

“Η δύναμη του Αρκά δεν είναι τόσο το σκίτσο του, όσο ο λόγος του και ο χαρακτήρας που έχει δημιουργήσει μέσα από το λόγο του. Είναι η κοινωνικοπολιτική σάτιρά του, το πικρόχολο χιούμορ του. Ο μέσος Έλληνας καθρεφτίζεται στους χαρακτήρες του Αρκά, από τον Ισοβίτη, που είναι πολιτικό κείμενο, μέχρι το “Μαλλί με μαλλί”, όπου αναφέρεται στο εθνικό μας σπορ, το κουτσομπολιό.

Επομένως ναι μεν έχεις αρκετό βάρος στις πλάτες σου και μια επικινδυνότητα στο εγχείρημα, όταν αγγίζεις τον Αρκά, αλλά επειδή έχεις ως όπλο σου το λόγο και το θέατρο είναι λόγος, μπορείς να αντιμετωπίσεις το θεριό που λέγεται Αρκάς, όχι να το νικήσεις, απλά να ταξιδέψεις μαζί του.

Νομίζω ότι καταφέραμε να κοινωνήσουμε τον λόγο του Αρκά. Περνάμε καλά με την διαδικασία της παράστασης και βλέπουμε ότι έχει αντίκτυπο στους θεατές. Πάντα με απόλυτο σεβασμό, δεν αλλάξαμε τίποτα από το κείμενό του και η παράσταση είναι μια συρραφή κειμένων που έκανε ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αγοράς από τα κόμικς του Ισοβίτης, Λουκρητία -Καστράτος, Μπαμπάς Σπουργίτης με το παιδί του, το Μαλλί με μαλλί και η Ζωή μετά. Το έργο πιάνει σφαιρικά τα θέματα, από το πολιτικό, το κοινωνικό, το θρησκευτικό μέχρι το σεξουαλικό και το κουτσομπολιό.

Επειδή είναι κόμικς, δεν έχεις να πατήσεις σε πολλά, έχεις να πατήσεις σε συγκεκριμένες θέσεις σύμφωνα με το χαρακτήρα και τον αναπτύσσεις όσο σου το επιτρέπει ο λόγος και το χιούμορ. Δεν αντιμετωπίζεις στανισλαφσκικά τον χαρακτήρα σου. Μια οδηγία του σκηνοθέτη Δημήτρη Αγορά ήταν ότι αντιμετωπίζουμε το ρόλο μας ρεαλιστικά. Δεν είμαστε κόμικς, αλλά κανονικοί άνθρωποι. Υπάρχουν μόνο κάποια ενδυματολογικά στοιχεία ως αναφορές στους χαρακτήρες των κόμικς, όπως ο Μπαμπάς Σπουργίτης και το παιδί του έχουν λίγα φτερά πάνω τους”.

Διάβαζες παλιότερα τα κόμικς του Αρκά;

“Ξεκίνησα με Αρκά. Από την εφηβεία μου ήδη, όταν συμμετείχα στην θεατρική ομάδα της Κάρμεν Ρουγγέρη στη Νέα Σμύρνη, θυμάμαι πως μου είχε φέρει πρώτη φορά ο Γιώργος Ανεστόπουλος, φωτιστής τώρα στο Μέγαρο Μουσικής, τον “Κόκκορα” του Αρκά και στη συνέχεια διάβασα τα υπόλοιπα. Ήταν μεγάλη χαρά και τιμή όταν μου ζήτησε ο Δημήτρης Αγοράς να συμμετέχω στην παράσταση. Ειδικά ο Μπαμπάς Σπουργίτης, που είναι λατρευτός χαρακτήρας, μιας και είμαι κι εγώ πατέρας”.

Εσένα «Μπαμπά Σπουργίτη» τι σε μαθαίνουν τα μικρά σου σπουργίτια;

“Μέσα από τα παιδιά μου μαθαίνω τον ίδιο μου τον εαυτό. Μου αποκαλύπτουν τις ανησυχίες μου και τον τρόπο που σκέφτομαι κάθε φορά και σαν γονιός και σαν άνθρωπος. Προσπαθείς κάθε στιγμή να εξηγήσεις τον κόσμο σου σε ένα άλλο κόσμο και συνειδητοποιείς πόσα λάθη έχουμε κάνει ως άνθρωποι και τα ελαττώματά σου. Όταν ήταν τεσσάρων χρονών ο γιος μου, ενώ ξεφυλλίζαμε ένα περιοδικό που στη φωτογραφία δείχνει ένα γορίλα που ουρλιάζει, μου είπε: «Μπαμπά ο γορίλας δεν είναι κακός ούτε καλός, έτσι είναι!» Ο τρόπος που σκέφτονται τα παιδιά είναι απλός, αλλά ουσιαστικός. Τις ατάκες του Μπαμπά Σπουργίτη της έκανα πρόβα με την κόρη μου. Απόλαυση!”

Τι είναι για σένα ο Αρκάς;

“Στη ζωή μου βασικό συστατικό είναι το χιούμορ, τόσο το προσωπικό όσο κι αυτό που συναντάω γύρω μου. Ειδικά το χιούμορ του Αρκά, που είναι εγκεφαλικό, καυστικό, εύστοχο και το θεωρώ πολύτιμο σαν γνώση. Έχει και τα γκαγκ του, αλλά δεν είναι γκαγκ. Είμαι λάτρης των Μόντυ Πάιθονς άλλωστε.

Το χιούμορ είναι σωτήριο. Είναι το σωσίβιο μας, ειδικά στις εποχές που διανύουμε. Είναι ένας τρόπος να φιλτράρεις τα προβλήματα. Δεν πιστεύω στην πλάκα, ως  μέσο για να ξεχνάς τα προβλήματα, αλλά ως μέσο να μετακινήσεις τον βράχο που θα δεις μπροστά σου. Το χιούμορ είναι μοχλός αποσυμπίεσης και μετακίνησης για να διευθετήσει όλο αυτόν τον πανικό που υπάρχει μέσα στο μυαλό του Έλληνα”.

Μια ατάκα από το έργο που σε εκφράζει:

“Την ώρα που φεύγει ο φυλακισμένος από την φυλακή λέει στον δεσμοφύλακα:

«Ξέρεις τι μου έλειψε τόσα χρόνια εδώ μέσα;»

Δεσμοφύλακας: «Οι γυναίκες, το ποτό, το φαί, το σπίτι σου;»

Φυλακισμένος: «Όχι».

Δεσμοφύλακας: «Τότε τι;»

Φυλακισμένος: «Το δικαίωμα να λέω όχι!». Γι΄αυτό ο Αρκάς είναι πάντα επίκαιρος”.

Το σινεμά, οι ταινίες μικρού μήκους, η συγγραφή και τα trailers του Στέφανου Κοσμίδη

“Μεγάλη μου αγάπη είναι το σινεμά. Είμαι λάτρης της εικόνας και της σύνθεσης πραγμάτων όπως η αισθητική, το φως, η μουσική, το μοντάζ. Ως ηθοποιός έχω παίξει στην ταινία μικρού μήκους του Θάνου Ψυχογιού, «Carols», μια πολύ ωραία εμπειρία και στις ταινίες του Αλέξανδρου Αβρανά «Miss Violence» και «Love me not», τον οποίο γνώρισα όντας βοηθός σκηνοθέτη όταν έκανε ένα ντοκιμαντέρ για την ζωή του Αγγελόπουλου και τον θεωρώ εξαιρετικά δυνατό κινηματογραφιστή. Υπάρχουν άνθρωποι με όραμα και ψυχή, αλλά λείπει η χρηματοδότηση.

Ασχολούμαι με το βίντεο από το 1988, κάναμε βίντεο και τα μοιράζαμε μεταξύ μας. Το 2007 φτιάξαμε με ομάδα το πρώτο ελληνικό ιντερνετικό σίριαλ  IQ73. Είναι δεκατρία επεισόδια, με μάχες να διαδραματίζονται μέσα στην Καλών Τεχνών, μια προφητική κωμωδία για το σήμερα.

Πριν δύο χρόνια έγραψα το θεατρικό έργο «Ο κύριος Τιμόθεος και το χαμένο πετράδι της γνώσης» που σκηνοθέτησα στην Αθηναϊδα. Πρόσφατα παίχτηκε στο Θεσσαλικό θέατρο. Το έργο στηρίζεται στις παροιμίες και στον τρόπο που παίζουν τα παιδιά, πώς μεταμορφώνουν το κάθε αντικείμενο σε κάτι διαφορετικό.

Τον τελευταίο ενάμισι χρόνο κάνω trailers για παραστάσεις και καλλιτεχνικά events. Έχω κάνει ακόμα δυο μικρού μήκους ταινίες δικές μου, μία σε κείμενο του Χρήστου Οικονόμου, το People are Strange, ψάχνω παραγωγή για μια μικρού μήκους σε σενάριο του Δημήτρη Χαλιώτη και παράλληλα ένα ντοκιμαντέρ στη Χαλκίδα, όπου τέσσερις μουσικοί στο ναό της Αρτέμιδας, στο αρχαίο θέατρο της Ερέτριας, σ’ ένα μεσαιωνικό κάστρο και στη γέφυρα της Χαλκίδας συλλέξανε ήχους και δημιούργησαν μια σύνθεση ο καθένας (αέρας, έντομα, αυτοκίνητα, γέφυρα κτλ).

Ο Στέφανος Κοσμίδης, απόφοιτος του Εθνικού θεάτρου, έγινε ηθοποιός με αφορμή μια σχολική παράσταση. Η Κάρμεν Ρουγγέρη τον είδε, του πρότεινε να μπει στην ομάδα της, τους «Ρακοσυλλέκτες», και αυτό του άνοιξε άγνωστους μέχρι τότε ορίζοντες.

«Μου έκανε πολύ καλό η ενασχόληση με το θέατρο την περίοδο της εφηβείας μου. Θα έπρεπε να ενταχθεί ως μάθημα στα σχολεία. Το θέατρο είναι σημαντικό τόσο για την επικοινωνία μας όσο και για την ψυχή μας».

 

Πληροφορίες για την παράσταση εδώ:

“Η Ζωή μετά χαμηλών πτήσεων” μετακομίζει στο θέατρο ΑΠΟΘΗΚΗ το Δεκέμβριο