Η ταινία μας  ταξιδεύει  πίσω στον β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ έχουν συμμαχίσει με στόχο να κατακτήσουν τις άλλες  χώρες και να επιβάλουν το φασιστικό-ναζιστικό τους κίνημα. Έτσι ο πρωταγωνιστής μας, ο Guido Orefice, Ιταλός Εβραίος μαζί με άλλους στέλνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μαζί με τον Guido στο στρατόπεδο βρίσκονται ο θείος ,  η γυναίκα και ο μικρός γιος του. Έτσι, ο ίδιος προσπαθεί με κάθε δυνατό τρόπο να τους προστατέψει από την απάνθρωπη κατάσταση στην οποία βρίσκονται και ιδιαίτερα τον μικρό γιο του.

Τι μας καθηλώνει στην ταινία: Βλέπουμε έναν άνθρωπο να παλεύει με όλο του το είναι, με κάθε δυνατό μέσο, ακόμα και αφού του έχουν στερήσει κάθε μορφή ελευθερίας. Μας δείχνει ότι,  ακόμα και όταν σου έχουν πάρει τα πάντα, κανένας δεν μπορεί να σου πάρει την ψυχή και τον πλούτο που έχει μέσα της. Επίσης, είναι συγκινητική, χωρίς να εκβιάζει το συναίσθημα του θεατή, όπως πολλές άλλες ταινίες. Βαθιά ανθρώπινη με όλη την σημασία της λέξης. Θεωρώ ότι αν μπορούσα να περιγράψω την ταινία με μια λέξη, αυτή θα ήταν ¨αγάπη¨. Αγάπη για τον άνθρωπο, για την οικογένεια, για την ζωή σε όλες της τις μορφές, όμορφες ή άσχημες. Τελευταίο, αλλά και πολύ σημαντικό, η ταινία μας υπενθυμίζει ότι και στις χειρότερες καταστάσεις της ζωής μπορείς και να γελάσεις.

Ο πολυταλαντούχος κύριος Roberto Benigni είναι απλά ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ στον ρόλο του Guido Orefice, για τον οποίο έλαβε Όσκαρ Ά ανδρικού ρόλου το 1999. Επίσης, σκηνοθετεί και συνυπογράφει το σενάριο με τον Vincenzo Cerami.

Δυστυχώς, ο ρατσισμός δεν έχει καταφέρει να εκλείψει από τις ζωές μας. Υπάρχουν πολλές μορφές ρατσισμού που σχετίζονται με  το  χρώμα, τη θρησκεία, τη σεξουαλικότητα, το βάρος, το ύψος, το φύλο, τα πάντα μπαίνουν στο μικροσκόπιο. Τέλος θα ήθελα να θίξω το θέμα της ανόδου της ακροδεξιάς στο πολιτικό σκηνικό της Ευρώπης και την δημιουργία νεοναζιστικών ομάδων. Ακόμα και αν έχουν περάσει 78 χρόνια και περισσότερα, βλέπουμε ότι αυτή η πεποίθηση ακόμα καλά κρατεί. Καλό θα ήταν οι άνθρωποι να μιλούσαμε λιγότερο, να κρίναμε λιγότερο. Ας μείνουμε στην σιωπή και ας μην κατακρεουργούμε τους άλλους. Όλοι είμαστε ίσοι! Όχι ίδιοι αλλά ίσοι. Έχουμε τις ίδιες ανάγκες και τα ίδια δικαιώματα στην ζωή. Ελπίζω να φτάσει κάποτε αυτή η εποχή που ο ρατσισμός δεν θα έχει τροφή να τραφεί.

Διότι η ζωή είναι ωραία……

 

Κείμενο: Αrtemis  Salander

Βιογραφικό

Αrtemis  Salander

Σπουδες: Αγροτικη Οικονομια και αναπτυξη στο Γεωπονικο Πανεπιστημιο Αθηνων.

Αγαπώ βαθιά τις τέχνες και κάθε μορφή έκφρασης τους. Στόχος μου ως άνθρωπος η συνεχής εξέλιξη και η ψυχική μου ηρεμία.