Για τη σειρά  Orange Is the New Black είχα ακούσει πολλά, αρκετό καιρό πριν αρχίσω να τη παρακολουθήσω.  Φίλοι και φίλες με παρότρυναν συνεχώς να την ξεκινήσω. Πριν από λίγες ημέρες, λοιπόν, αποφάσισα να μπω στο αγαπημένο Netflix και να δω το πρώτο επεισόδιο.  Για να μιλήσω προσωπικά, αυτή η σειρά είναι εθιστική! Αν  τώρα  γίνω λίγο πιο αντικειμενική, θα έλεγα ότι αξίζει να τη δει κανείς για διαφόρους  λόγους. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η πλοκή εκτυλίσσεται μέσα στις γυναικείες φυλακές του Λίτσφιλντ, όπου η βασική πρωταγωνίστρια, Πάιπερ (Taylor Schilling), εκτίει την ποινή της για συνέργεια σε εμπόριο ναρκωτικών. Η Πάιπερ είχε σχέση με μια έμπορο ναρκωτικών, την Άλεξ Βος (Laura Prepon), η οποία την κατέδωσε, για να μειώσει τη δική της ποινή. Αφότου η Πάιπερ παραδόθηκε στην αστυνομία, οι δύο γυναίκες ξαναβρέθηκαν αντιμέτωπες μέσα στη φυλακή ύστερα από πολλά χρόνια. Ωστόσο, η ιστορία της σειράς δεν εκτυλίσσεται  μόνο γύρω από τη σχέση των δύο γυναικών και την επανένωση τους, αλλά παρακολουθούμε σε κάθε επεισόδιο εγκιβωτισμένες ιστορίες  με τη ζωή κάθε κρατούμενης της φυλακής. Το κυρίως μέρος της σειράς διαδραματίζεται μέσα στις φυλακές και εμείς ακολουθούμε την καθημερινότητα, τις εντάσεις, τις φιλίες, τους έρωτες και τις αγωνίες των κρατουμένων.

Η σειρά είναι βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο της Piper Kerman, “Orange Ιs the Νew Βlack: My Year in a Women’s Prison”, στο οποίο η ίδια μας διηγείται την προσωπική της ιστορία για την 15μηνη παραμονή της (13 μήνες λόγω καλής διαγωγής) στις γυναικείες φυλακές με την κατηγορία για εμπορία ναρκωτικών και ξέπλυμα χρήματος.

Η Jenji Kohan νομίζω πως μετέφερε εξαιρετικά στην οθόνη όχι μόνο τον κεντρικό χαρακτήρα, αλλά και όλους τους χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν, καθώς οι ηθοποιοί που τους υποδύονται είναι εκπληκτικοί στις ερμηνείες τους. Μια εύλογη απορία που μπορεί να δημιουργηθεί είναι τι ακριβώς σημαίνει ο τίτλος. Πορτοκαλί είναι οι στολές των νεοφερμένων κρατουμένων στη φυλακή. Ο όρος «is the new black» είναι αγγλική έκφραση που δηλώνει ότι κάτι νέο έρχεται στη μόδα, για να αντικαταστήσει το προηγούμενο. Έτσι ακριβώς θα συμβεί και στην Πάιπερ, η οποία, με την είσοδο της στη φυλακή, βιώνει και προσαρμόζεται σε μία εντελώς καινούρια πραγματικότητα.

Γιατί να το δείτε

  1. Το εξαιρετικό cast γυναικών και ανδρών ηθοποιών σίγουρα θα σας κάνει να τους λατρέψετε και πολύ σύντομα θα αποκτήσετε αγαπημένο χαρακτήρα με τον οποίο πιθανώς θα αρχίσετε να ταυτίζεστε.
  2. Είναι μία από τις λίγες σειρές που στις οποίες συμμετέχουν τόσες πολλές γυναίκες πρωταγωνίστριες σε σχέση με τους μετρημένους στα δάχτυλα άντρες ηθοποιούς. Ο φεμινιστικός χαρακτήρας της σειράς είναι πολύ ξεκάθαρος και γίνεται αντιληπτός σχεδόν σε όλα τα σημεία της.
  3. Η αγωνία, οι εναλλαγές σε καταστάσεις και συναισθήματα, η πλοκή, σε κρατούν καθηλωμένη/ο σε τόσο μεγάλο βαθμό, που ξαφνικά έχεις φτάσει μέσα σε μία εβδομάδα στον τέταρτο κύκλο!
  4. Μέσα από τη σειρά αναδεικνύεται έντονα η δυνατή συνύπαρξη ποικίλων κοινωνικών ομάδων και στρωμάτων και βλέπουμε να πρωταγωνιστούν ισάξια σε πλήθος σχεδόν όλες οι πολυπληθείς φυλετικές ομάδες που κατοικούν στις Η.Π.Α., όπως Ασιάτες, Λατίνοι, λευκοί Αμερικανοί και Αφροαμερικανοί. Η σειρά έχει μία έντονη αντιρατσιστική δυναμική καθώς, αν και στη σειρά η καθεμιά κρατούμενη είναι με τις όμοιες της (δηλ. λευκές με λευκές, ισπανόφωνες με ισπανόφωνες κ.ο.κ.) , το δέσιμο μεταξύ των χαρακτήρων, η δημιουργία βαθιών σχέσεων και η άρση οποιασδήποτε διαφοράς φυλετικής ή κοινωνικής διαπερνούν όλη τη σειρά ως κανόνες. Οι προκαταλήψεις είναι ελάχιστες.
  5. Αν και θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο χρόνια τώρα (αλλά δυστυχώς η κοινωνία μας αργεί πολύ να πάψει να είναι επικριτική με ό,τι διαφορετικό), η σειρά πρωτοπορεί στο να χρησιμοποιεί για το ρόλο διεμφυλικής γυναίκας μια πραγματική διεμφυλική γυναίκα (Laverne Cox). Στο παρελθόν συνηθιζόταν να υποδύνονται τέτοιους ρόλους άντρες. Είναι, λοιπόν, πραγματικά αξιέπαινο όχι μόνο γιατί βοηθάει στο να ανοίξει ο χώρος της τέχνης για τα διεμφυλικά άτομα σε επίπεδο popular art, αλλά δίνει φωνή και σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που η κοινωνία καθημερινά εξοστρακίζει.
  6. Αξίζει κανείς να δει αυτή τη σειρά μόνο και μόνο για την κριτική ματιά στα προβλήματα της αμερικανικής κοινωνίας, την απογύμνωση της αμερικανικής τελειότητας και τις αναφορές τόσο στην κακή λειτουργία του σωφρονιστικού συστήματος όσο και στις γενικότερες προκαταλήψεις που διατρέχουν σε βάθος χρόνου την «χώρα των μεγάλων ευκαιριών».
  7. Αυτές οι μικρές βιογραφικές ιστορίες της κάθε κρατούμενης που παρακολουθούμε σε κάθε σχεδόν επεισόδιο είναι τακτικά τοποθετημένες σε όλα εκείνα τα σημεία που θα μπορούσε το επεισόδιο να κάνει κοιλιά.

Γιατί να μην το δείτε

Επειδή δε μπορώ να βρω κάποιον άλλο εξίσου σημαντικό λόγο για να μη δει κανείς αυτή τη σειρά, θα πω ότι παρουσιάζει τη γενική αντίληψη «Οι καλοί Αμερικανοί που θέλουν να εκπολιτίσουν τους ανατολικούς λαούς». Για μία ακόμη φορά και σε μία ακόμη σειρά οι πόλεμοι, στους οποίους έχουν συμμετάσχει οι πρωταγωνιστές (άντρες) υπερασπιζόμενοι την Αμερική, όπως π.χ. ο πόλεμος στο Ιράκ, παρουσιάζονται σαν τίποτα περισσότερο από μία  λογική, αναπόφευκτη και δίκαιη προσπάθεια να φέρουν οι δημοκρατικοί Αμερικανοί την ειρήνη στον κόσμο. Το μοτίβο αυτό, βέβαια, είναι μόνιμο στις αμερικανικές δημιουργίες και θεωρώ πως πάντα πρέπει να έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας πως σε όποια ταινία ή σειρά βλέπουμε κάπου θα το συναντήσουμε.

 

Το Orange Ιs the New Black χαρακτηρίζεται κυρίως ως δραματική σειρά με έντονα κωμικά στοιχεία και μαύρο χιούμορ, γεγονός που βοηθά στην ελάφρυνση του κλίματος μετά από κάθε αναπάντεχη «μαύρη» εξέλιξη.

Τέλος, βρισκόμαστε στην έκτη σεζόν, ενώ ανακοινώθηκε πως το 2019 θα βγει και έβδομη, που —όπως φαίνεται— θα είναι και η τελευταία της σειράς. Όπως μας διαβεβαιώνει η βραβευμένη με Emmy, Uzo Aduba, για το ρόλο της ως Suzanne “CrazyEyes” Warren, «H σεζόν επτά δεν θα σας απογοητεύσει. Είναι μια σεζόν που δεν θα ξεχάσετε και θα σας δώσουμε τα πάντα και περισσότερα από αυτά που θα μπορούσατε ποτέ να θέλετε».

We are so looking forward to it!

 

Κείμενο:

Ζωή Γιαννακούλη

Έχω σπουδάσει στο ΕΚΠΑ, στο τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ από το οποίο αποφοίτησα το 2018.
Η αγαπημένη μου ασχολία είναι ο κινηματογράφος συνήθως με καλή παρέα.
Πιστεύω πως η ζωή μας χωρίς τις ταινίες, τη μουσική, το θέατρο, το χορό και κάθε άλλο κομμάτι
του πολιτισμού θα ήταν ρηχή και ψυχρή. Δίχως όλα αυτά δεν υπάρχει χώρος για έκφραση.