To Haunting of Hill House είναι μια τηλεοπτική σειρά δέκα επεισοδίων, που προβλήθηκε φέτος (2018) και έχει κερδίσει το κοινό. Ενώ έχει διαφημιστεί πολύ ως θρίλερ, θα την χαρακτήριζα περισσότερο  δραματική, με πολύ ιδιαίτερη και σκοτεινή ατμόσφαιρα  που παραπέμπει σε θρίλερ. Επιπλέον, εντοπίζονται τα στοιχεία του μεταφυσικού και του μυστηρίου.

Η ιστορία αναφέρεται σε μια οικογένεια με πέντε παιδιά, που μόλις έχουν μετακομίσει στο Hill House, όπως ονομάζεται η περιοχή. Ενώ στην αρχή όλα κυλούν φυσιολογικά, ξαφνικά αρχίζουν και συμβαίνουν περίεργα φαινόμενα…

Αυτό που θεωρώ εξαιρετικά ενδιαφέρον στην συγκεκριμένη σειρά, είναι ότι μας παρουσιάζει τα ίδια γεγονότα από διαφορετικές πλευρές: Πώς τα βιώνει κάθε πρωταγωνιστής. Έτσι, σε εντάσσει στην ψυχοσύνθεση του καθενός και τον μαθαίνεις καλύτερα. Μπορείς και εξηγείς πώς και γιατί αντιδρά με συγκεκριμένο τρόπο στις διάφορες καταστάσεις. Οι ήρωες, απ’ αυτήν την άποψη, είναι πολύ ολοκληρωμένοι. Επίσης,γίνονται έντονες εναλλαγές στον χρόνο. Δηλαδή, στη μια σκηνή μπορεί να δείχνει το παρελθόν και στην επόμενη το παρόν.  Σε άλλους θα αρέσει, σε άλλους πάλι όχι!  . Προσωπικά δεν με ενόχλησε καθόλου. Ακόμα η θεματολογία της σειράς είναι αρκετά «δύσκολη» σε ορισμένα επεισόδια. Με τον όρο «δύσκολη» εννοώ σκληρή ακόμα και στενάχωρη. Αυτό συμβαίνει διότι πραγματεύεται ευαίσθητα θέματα, όπως ο θάνατος, προβλήματα μεταξύ αδελφών, μεταξύ γονέων και παιδιών. Γενικά, πιστεύω ότι αποδίδει αρκετά εύστοχα και χωρίς υπερβολές τα θέματα που παρουσιάζει. Η σκηνοθεσία είναι πάρα πολύ καλή και τα σκηνικά εξίσου εξαιρετικά. Συνολικά όλη η ατμόσφαιρα έχει κάτι το ιδιαίτερο, το σκοτεινό και το μυστηριώδες.

Τέλος θα παραθέσω κάποιες σκέψεις που μου δημιουργήθηκαν βλέποντας τη σειρά.

Γιατί φτιάχνουμε τοίχους; Για να προστατευόμαστε… από την βροχή, το κρύο, κυρίως από εξωτερικούς παράγοντες. Πολλές φορές, όμως, ξεχνάμε τους εσωτερικούς τοίχους που χτίζουμε  μόνοι μας. Κρυβόμαστε πίσω από τοίχους, και προσθέτουμε συνέχεια τούβλα: Όσο πιο πολλά τόσο πιο καλά!Εν συνεχεία, υψώνουμε και άλλους πολλούς τοίχους, χωρίς να σταματάμε. Είμαστε στον κέντρο ενός λαβυρίνθου που τον έχουμε δημιουργήσει μόνοι μας. Και όταν κάποια στιγμή θελήσουμε  να βγούμε, μόνο τότε καταλαβαίνουμε πόσο βαθιά έχουμε χαθεί πίσω από τα τείχη προστασίας που έχουμε δημιουργήσει.

Γιατί οι άνθρωποι χτίζουν τοίχους; Γιατί φοβούνται. Πιστεύουν ότι έτσι θα είναι ασφαλείς, ότι τίποτα κακό δεν μπορεί να τους συμβεί. Νομίζουμε ότι οι τοίχοι θα μας κρατήσουν μακριά από την αρρώστια, την απώλεια, τον θάνατο. Όχι μόνο τον δικό μας αλλά και των αγαπημένων μας. Μήπως, πολλές φορές, πνίγουμε όσους αγαπάμε κάνοντάς τους να ασφυκτιούν; Πόσο άρρηκτα συνδεδεμένοι είναι ο φόβος και η αγάπη; Μήπως ο φόβος μάς κάνει να βλέπουμε φαντάσματα εκεί που δεν υπάρχουν; Και αυτά τα φαντάσματα είναι εχθροί ή φίλοι μας; Θέλουν να μας κάνουν κακό ή προσπαθούν να μας πουν κάτι για το καλό μας;

Θα κλείσω με ένα απόσπασμα από την σειρά:

«Φόβος… Ο φόβος είναι η εγκατάλειψη της λογικής. Η πρόθυμη εγκατάλειψη λογικών μοτίβων. Αλλά απ’ ότι φαίνεται το ίδιο είναι και η αγάπη».

Αrtemis  Salander

Σπουδες: Αγροτικη Οικονομια και αναπτυξη στο Γεωπονικο Πανεπιστημιο Αθηνων.

Αγαπώ βαθιά τις τέχνες και κάθε μορφή έκφρασης τους. Στόχος μου ως άνθρωπος η συνεχής εξέλιξη και η ψυχική μου ηρεμία.