Με ολοένα και περισσότερα λογοτεχνικά έργα να διασκευάζονται για τη σκηνή τα τελευταία χρόνια, ένα σύγχρονο θεατρικό κείμενο από τη Γεωργία Πιερρουτσάκου (βραβεύτηκε το 2018 από την Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης για το θεατρικό έργο «και καλή τύχη») μοιάζει να αφουγκράζεται τις ανάγκες της εποχής μας για ιστορίες παραμυθάδων.

Το «Έλα να παίξουμε» διακρίθηκε στο πλαίσιο του Στούντιο Νέων Συγγραφέων του Εθνικού Θεάτρου και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη σκηνή Νέο Ρεξ το 2016 και στη συνέχεια ανέβηκε στο Black Box του Θεάτρου Επί Κολωνώ την άνοιξη του 2018. Αυτή τη θεατρική σαιζόν έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε την παράσταση έως τις 18 Απριλίου 2019, κάθε Πέμπτη στις 20:30 στο Faust Bar Theatre.

Συγγραφέας, ηθοποιός και σκηνοθέτης, η νεότατη, ταλαντούχα Γεωργία Πιερρουτσάκου μιλάει στο FermouArt

 

“’Ερως ανίκατε μάχαν”… Μίλησέ μας για το παιχνίδι του έρωτα που πραγματεύεται το έργο σου με τίτλο «Έλα να παίξουμε».

Το «Έλα να παίξουμε» είναι μια ιστορία για τον έρωτα, το παιχνίδι και τον ανταγωνισμό ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που ερωτεύονται και γυρεύουν να κατακτήσουν και να κατακτηθούν.

Ήρωες του έργου μας είναι Ο μαύρος βασιλιάς και Η λευκή βασίλισσα που ζουν σε μια παράξενη σκακιέρα. Δυο πλάσματα καταδικασμένα να επιδίδονται σε μια αιώνια μάχη, μια παρτίδα που μοιάζει να μην έχει τέλος, έχοντας χάσει όλα τα πιόνια τους πια, για να συνεχίσουν το παιχνίδι τους, φτιάχνουν ιστορίες ερωτευμένων ζευγαριών. Κάθε βράδυ πλάθουν ΕΚΕΙΝΟΝ κι ΕΚΕΙΝΗΝ που γνωρίζονται, ερωτεύονται και ζουν μια παθιασμένη θυελλώδη σχέση φτάνοντας ως τον χωρισμό, και πάλι απ’ την αρχή. Μέχρι να καταφέρει να βγει κάποιος νικητής. Ίσως, όμως, το ερωτικό παιχνίδι να είναι το μοναδικό όπου δεν υπάρχει νικητής και ηττημένος, αλλά μόνο αυτός… ο ίδιος ο έρωτας να είναι ανίκητος και θριαμβευτής.

Ποια θέση καταλαμβάνει ο έρωτας στη ζωή σου;

Αυτήν ακριβώς που του αξίζει!

Υπάρχει το ερωτικό στοιχείο και στη δουλειά σου;

Νομίζω πως ναι. Είναι μια δουλειά που προσφέρει δυνατές συγκινήσεις, τα βιώνουμε όλα στο κόκκινο. Ακόμη κι αυτή η εφήμερη φύση του θεάτρου προσομοιάζει στον έρωτα. Κάθε βράδυ τελειώνει η παράσταση και την άλλη μέρα θα ‘ναι κάτι άλλο. Μοιάζει πολύ, ναι.

 

Όταν γράφεις, έχεις στο μυαλό σου τους θεατές;

Έχω κατά νου τον άλλον, όταν γράφω, με την έννοια ότι η ιστορία που θέλω να αφηγηθώ, με απασχολεί να του είναι κατανοητή, αλλά και ενδιαφέρουσα. Να τον αφορά, να τον εμπλέκει με έναν τρόπο.

Στη συγγραφή του θεατρικού έργου συμφωνείς ότι έρχεσαι αντιμέτωπη με τον εαυτό σου μ’ ένα σκληρό τρόπο; 

Είναι μια ιδιαίτερη διαδικασία η συγγραφική. Μοναχική και περιπετειώδης. Μια διαδρομή καταβύθισης στο άγνωστο και στον εσώτερο εαυτό.

Όταν η παράσταση επαναλαμβάνεται, ποιες νέες εμπειρίες αποκομίζεις προσωπικά;

Φέτος παίζουμε για δεύτερη χρονιά, και μάλιστα σε καινούριο θεατρικό σπίτι, στη σκηνή του Faust. Αυτή η αλλαγή ομολογώ ότι μας ανανέωσε, τόσο σκηνοθετικά, καθώς είχαμε με τον Λάζαρο Βαρτάνη, που συν-σκηνοθετούμε, να διαχειριστούμε μια εντελώς διαφορετική σκηνή, όσο και υποκριτικά. Η χημεία μας επί σκηνής με τον Στέφανο Παπατρέχα ήταν έντονη από την πρώτη στιγμή, και τώρα πια υπάρχει και σκηνική εμπειρία μεταξύ μας, που μας δίνει ακόμη περισσότερες δυνατότητες «παιχνιδιού». Κι ενώ υπάρχουν τα κεκτημένα της προηγούμενης χρονιάς, μπήκαμε και πάλι, κι εμείς και όλοι μας οι συνεργάτες, με απίστευτο κέφι και ενθουσιασμό σαν να παίζουμε πρώτη φορά.

Σου δίνει μια ανεξαρτησία το να κάνεις μια παράσταση με δικό σου κείμενο;

Μου δίνει μια κάποια ασφάλεια, θα έλεγα, γιατί η αλήθεια είναι ότι γράφοντας και δουλεύοντας επάνω στο κείμενο, με έναν τρόπο το ‘χεις δει, το έχεις οραματιστεί. Στη συγκεκριμένη περίπτωση κιόλας, επειδή το «Έλα να παίξουμε», παρουσιάστηκε πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο, όπου διακρίθηκε το 2016, αλλά σε μορφή αναλογίου, εμείς με τον Λάζαρο ουσιαστικά κληθήκαμε να δουλέψουμε πάνω σε λευκό καμβά φτιάχνοντας το πρώτο ανέβασμα του έργου πέρυσι στο Επί Κολωνώ, κι αυτό εμπεριείχε ένα αίσθημα ελευθερίας θα έλεγα. Έχει ενδιαφέρον να σκηνοθετείς έργο, χωρίς παρελθόν, που ανεβαίνει πρώτη φορά.

Πιστεύεις ότι πλέον η καριέρα ενός καλλιτέχνη είναι ζήτημα marketing;

Δε θέλω να πιστεύω κάτι τέτοιο. Το θέατρο, και εν γένει η τέχνη, δεν είναι προϊόν προς κατανάλωση.

Συγγραφή ή υποκριτική-σκηνοθεσία, προς ποια πλευρά γέρνει η ζυγαριά;

Κατά το «κιθαρίστας ή ντράμερ», λέω να το αφήσω αναπάντητο «αυτό το απλό διλημματάκι» που λέει κι ο Γιοκαρίνης (γέλια)!

Επόμενα σχέδια;

Αυτή την περίοδο ολοκληρώνω μια διασκευή που θα αποτελέσει τον πυρήνα της επόμενης δουλειάς μας με τον Στέφανο και τον Λάζαρο, καθώς και μία μετάφραση θεατρικού έργου.

«Έλα να παίξουμε» – 2η Χρονιά Παραστάσεων