2018, 234 λεπτά, έγχρωμο, Κινεζικά
Σενάριο – Σκηνοθεσία – Μοντάζ: Χου Μπο
Ερμηνευτές: Ζανγκ Γου, Πενγκ Γουτσάνγκ, Γουάνγκ Γιουγουέν, Λι Κονγκζ
Φωτογραφία: Φαν Τσάο
Καλλιτεχνική διεύθυνση: Ζίε Λίζια
Μουσική: Χουά Λουν
Ήχος: Λου Κουν, Μπάι Ρουίτζου
Παραγωγή: Λιου Ζουάν
Φεστιβάλ Βερολίνου – Τμήμα Forum:
Ειδικό βραβείο καλύτερης πρώτης ταινίας
Βραβείο Fipresci
Χρυσοί Ίπποι: Βραβείο καλύτερης ταινίας, καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου,
Βραβείο Κοινού
Διεθνές Φεστιβάλ Χονγκ Κονγκ: Βραβείο Κοινού
Επίσημη συμμετοχή: Διεθνές Φεστιβάλ Λοκάρνο, Διεθνές Φεστιβάλ Τορόντο,
Διεθνές Φεστιβάλ Κάρλοβι Βάρι, New Directors, New Films – Νεα Υόρκη,
Διεθνές Φεστιβάλ Μόσχας, Διεθνές Φεστιβάλ Σίδνεϊ, Διεθνές Φεστιβάλ Εδιμβούργου

Κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό μιας ανώνυμης πόλης στη βόρεια Κίνα, οι ζωές κάποιων απελπισμένων ανθρώπων διαπλέκονται στη διάρκεια μίας και μόνο έντονης μέρας, από το ξημέρωμα μέχρι το σούρουπο.

H κάμερα τους παρακολουθεί να δραπετεύουν από οικογένειες, αρχές, γκάνγκστερ, σχολείο και κυρίως από την ζοφερή πραγματικότητα της ζωής τους στην μεταβιομηχανική παρακμασμένη πολιτεία, μιας ζωής που κυριαρχείται από την αδιαφορία, τη βία και την απόγνωση. Όλοι τους σκέφτονται τη διαφυγή στο Μανζούλι (μια πόλη στα Κινεζο – Ρωσικά σύνορα).

Εκεί, στο μεγάλο τσίρκο, βρίσκεται ένας ελέφαντας που στέκεται διαρκώς ακίνητος, αδιάφορος για την κτηνωδία που κυριαρχεί στον κόσμο.

Τo μνημειώδες, ελεγειακό και βασανισμένο ντεμπούτο του Χου Μπο είναι μια οδυνηρή ιστορία οργής και ομορφιάς. Ήδη, αποτελεί ένα ορόσημο για τον νεότερο Κινεζικό κινηματογράφο (και όχι μόνο), σημαδεμένο από μια τραγωδία:

Ο δημιουργός του, αναγνωρισμένος συγγραφέας, σκηνοθέτης μερικών διακεκριμένων φιλμ μικρού μήκους πριν την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία και αγαπημένος μαθητής του Μπέλα Ταρ έδωσε τέλος στη ζωή του μετά την ολοκλήρωση της παραγωγής τον Οκτώβριο του 2017 στα 29 του χρόνια.

Το «Ένας ελέφαντας στέκεται ακίνητος», παρουσιάστηκε σε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βερολίνου του 2018.

Σύγχρονοι κινηματογραφιστές για το «Ένας Ελέφαντας στέκεται ακίνητος»
Βιαζόταν να προλάβει, συνεχώς.

Ίσως και να γνώριζε ότι δεν του έμενε πολύς χρόνος.
Έκαιγε το κερί του κι από τις δυο άκρες.
Ήθελε να έχει τα πάντα, εδώ και τώρα.
Δεν αποδεχόταν αυτόν τον κόσμο κι αυτός ο κόσμος
δεν μπορούσε να τον αποδεχθεί.
Η ταινία του θα μας συντροφεύει για πάντα.
Σας παρακαλώ να την καλωσορίσετε και να τον αγαπήσετε όσο τον αγάπησα κι εγώ.
Μπέλα Ταρ

Ένα μοναδικό φιλμ!
Γκας Βαν Σαντ

Το έργο του Χου Μπο είναι ένα μετέωρο που διαπέρασε τον σκοτεινό κινηματογραφικό ουρανό και συνετρίβη
μέσα στις φλόγες και την οδύνη, όπως κι ο ίδιος ο δημιουργός του. Αντανακλά την εσωτερική αγωνία από την οποία υποφέρουν οι περισσότεροι σύγχρονοι Κινέζοι που ζουν την πραγματικότητα ενός καινούριου συγκεντρωτικού συστήματος, παρουσιάζει ένα ρεαλιστικό περιβάλλον όπου οι πάντες προδίδουν
και πληγώνουν τους πάντες. Ακόμα και τώρα που έχει πέσει η νύχτα, οι άνθρωποι πρέπει να αγκαλιάζονται
και να αφήνονται να αγαπηθούν, έτσι ώστε να αντισταθούν στον φόβο και την αγωνία.
Ουάνγκ Μπινγκ

Μια ταινία που παρακολουθεί ως το τέλος κάποια βέλη που καταλήγουν εκτός στόχου.
Ένα φιλμ με ένα αξέχαστο φινάλε, ένα φιλμ που δεν θα τελειώσει ποτέ.
Λι Τσανγκ Ντονγκ

Για να πω την αλήθεια, είμαι συγκινημένος και φοβισμένος. Αυτό είναι ταινία.
Τα καταφέρνει καλύτερα από ό,τι εμείς στην ηλικία του.
Χου Χσιάο Σεν

Συχνά, γυρίζουμε τις ταινίες μας μέσα στην απόγνωση. Καιγόμαστε, βάζουμε στο φιλμ όλη μας τη ζωτικότητα, ίσως όχι για να κάνουμε τον κόσμο πιο φωτεινό, αλλά για να μοιραστούμε με τους θεατές την καρδιά και την ψυχή μας. Τούτο το έργο είναι ένα καλό παράδειγμα για το πώς ένας δημιουργός βάζει την ίδια τη ζωή του μέσα σε μια ταινία.
Κι αυτό είναι εξαιρετικά συγκινητικό.
Ανγκ Λι

Ξαναβλέποντας το πώς είναι οργανωμένο το φιλμ, παρατήρησα κάτι που με εξέπληξε. Σε γενικές γραμμές, στις συμβατικές ταινίες, αναπτύσσεις μια ιστορία, παρουσιάζεις τους χαρακτήρες και μετά το κοινό επηρεάζεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο από το περιεχόμενο της αφήγησης. Όμως, αυτή η ταινία επιδρά πάνω σου πριν συνειδητοποιήσεις την ίδια την δομή της αφήγησης. Ο Χου Μπο δημιουργεί πρώτα μια ατμόσφαιρα που βασίζεται στην εικόνα και γι’ αυτό το φιλμ παρουσιάζει τέτοιο ενδιαφέρον για τους κινηματογραφιστές. Στήνει την ατμόσφαιρα, για να μιλήσουμε γενικά για τα φωτογραφικά εφέ που χρησιμοποιεί. Τις καταστάσεις στις οποίες βρίσκονται οι χαρακτήρες τις κατανοείς κατόπιν. Ένοιωθα ότι ολόκληρη η ταινία λειτουργούσε αντίστροφα. Το βρίσκω μοναδικό.
Φιλίπ Ρουσελό

Έχουμε έναν κόσμο σκοτεινό, μέσα στην απομόνωση και την απελπισία. Πρόκειται για μια δημιουργική επιλογή του Χου Μπο. Όπως είναι κι ο τρόπος που κινεί την κάμερα και συνθέτει τα κάδρα, μαζί με τον συμφοιτητή του διευθυντή φωτογραφίας Φαν Τσάο. Παίρνουν αποφάσεις εξαιρετικά ασυνήθιστες όσον αφορά το νετ, τα όρια του κάδρου, την έκθεση, τα υποκειμενικά πλάνα. Σε γενικές γραμμές, όταν κινείς την κάμερα μαζί με κάποιον χαρακτήρα, τον ακολουθείς, περπατώντας ή με τράβελινγκ κι εστιάζεις μπροστά του για να βλέπεις πού πηγαίνει ή σε τι αντιδρά. Ο Χου Μπο έκανε μια συνειδητή επιλογή, δημιουργική, να νετάρει πάντα στον χαρακτήρα. Μ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί κανείς να μπει στον εσωτερικό κόσμο του ήρωα. Ακόμα και σημαντικές σκηνές δράσης παρουσιάζονται φλου. Δημιουργεί ένα συγκεκριμένο στυλιστικό, ψυχολογικό υποκειμενικό έτσι ώστε να μπορέσει ο θεατής να βιώσει την εμπειρία του κόσμου του χαρακτήρα,
την μοναξιά του, την απελπισία του. Ο Χου Μπο έγραφε νουβέλες, είχε εκδώσει δυο νουβέλες πριν γυρίσει το φιλμ.
Για μένα, το φιλμ είναι ένα λογοτεχνικό έργο που αποδίδεται μέσω της κινηματογραφικής γλώσσας.
Κι αυτό είναι πραγματικά σπάνιο φαινόμενο.
Εντ Λάχμαν

Αν ο Βιγιόν, ο Λοτρεαμόν, ο Μποντλέρ επέστρεφαν ξανά σ’ αυτή τη γη, πιστεύω ότι θα λάτρευαν
αυτό το βασανισμένο, αγνό φιλμ.
Πιερ Ρισιέντ

Η Διεθνής κριτική για το «Ένας ελέφαντας στέκεται ακίνητος»

Η σπουδαιότερη πρόσφατη ταινία.
The New Yorker

Ένα λυπητερό, συγκινητικό, κύκνειο άσμα
The Hollywood reporter

Άμεσο και μνημειώδες.
Sight and Sound

Οι ταινίες του Χου διατηρούν την σαρκικότητα του πανκ και λειτουργούν σε ένα υπόγειο αντιληπτικό στρώμα, όπως η εμμονική μπασογραμμή στα τραγούδια των Joy Division.
Celluloid Liberation Front

Ένα έργο ζωτικής σημασίας, κυριευμένο από την αίσθηση του ρομαντισμού
Cahiers du Cinéma

Ένας σπουδαίος, χωρίς προηγούμενο ψαλμός για την κοσμική αταξία.
Μια κορυφαία δημιουργία.
Libération

Ένας επιτυχημένος αναστοχασμός στην απόγνωση
L’ Humanité

Βρισκόμαστε μπροστά σε κάτι μεγάλο, αξέχαστο, ντοστογιεφσκικό
Le Figaro

Ένα μπλοκ ζωής που καταφέρνει να συλλάβει το πνεύμα της εποχής
Sofilm

Ένα ποίημα για την ψυχή, ένα θαύμα
Première

Μια ταινία στη ζώνη του λυκόφωτος. Ο Δάντης δεν είναι μακριά
Le Monde

Η μεγάλη αποκάλυψη στο Φεστιβάλ Βερολίνου του 2018
Positif

Μεγαλειώδες μέσα στην Μποντλερική ομορφιά του
Les Inrocks

Ένα μελαγχολικό αριστούργημα
Tranfuge

Μνημειώδες, αξέχαστο
Le Polyester

Η σκοτεινιά του σαγηνεύει
Télérama

Ένα μεγάλο φιλμ που κόβει την ανάσα
Le Canard Enchaïné

Μια πανκ όπερα, ένα αβυσσαλέο έπος σπάνιας δύναμης
Le septième obsession

Χου Μπο (1988 – 2017)

Γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1988 στην πόλη Τσινάν, πρωτεύουσα της επαρχίας Σαντόνγκ, στην Ανατολική Κίνα. Το 2014 αποφοίτησε από την Ακαδημία Κινηματογράφου του Πεκίνου (τμήμα σκηνοθεσίας). Η μικρού μήκους ταινία του «Απόμακρος πατέρας» κέρδισε βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κίνας και την ίδια χρονιά η ταινία του μικρού μήκους «Νυχτερινός δρομέας» επιλέχθηκε ως υποψήφια για «Χρυσό Ίππο» από την Ακαδημία της Ταϊπέι (τα Κινεζικά Όσκαρ). Το 2017 ο Χου Μπο συμμετείχε στο «First Training Camp», υπό την καθοδήγηση του Μπέλα Ταρ. Κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου ολοκλήρωσε την ταινία μικρού μήκους «Άνθρωπος στο πηγάδι» (συμμετοχή στο Φεστιβάλ Λοκάρνο, Τορόντο κ.ά.). Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε (με το ψευδώνυμο Χου Κιαν) δυο συλλογές διηγημάτων προκαλώντας ιδιαίτερη αίσθηση στο αναγνωστικό κοινό της Κίνας («Βουβαλοβάτραχος» και «Μια τεράστια ρωγμή»). Αυτοκτόνησε σε ηλικία 29 ετών στις 12 Οκτωβρίου 2017, μετά την ολοκλήρωση της πρώτης του ταινίας μεγάλου μήκους «Ένας ελέφαντας στέκεται ακίνητος» (το σενάριό της βασίζεται σε ένα διήγημά του από τη συλλογή «Μια τεράστια ρωγμή»).
“Στην εποχή μας δυσκολευόμαστε όλο και περισσότερο να πιστέψουμε ακόμα και στα μικρότερα πράγματα και η απογοήτευση που ακολουθεί, σφραγίζει την σημερινή κοινωνία. Η ταινία οικοδομεί προσωπικούς μύθους ανάμεσα σε καθημερινές ρουτίνες. Στο τέλος όλοι χάνουν αυτό που εκτιμούν περισσότερο.
Κάποιοι ισχυρίζονται ότι τα έργα μου μεταφέρουν αρνητικά συναισθήματα παρακμής, κατάθλιψης, απόγνωσης. Θα μπορούσα να τους ζητήσω να αναλογιστούν τον εαυτό τους για ένα μόνο δευτερόλεπτο όταν ξυπνούν, πριν πάνε για ύπνο, όταν γεμίζουν ένα ποτήρι νερό από τον ψύκτη στη δουλειά και τότε θα καταλάβουν ότι βλέπουν τη ζωή μέσα από ροζ γυαλιά. Το μόνο που κάνουν είναι να ποστάρουν τουίτ, να ζουν με ταμπέλες προϊόντων, να συσσωρεύουν εκατοντάδες φωτογραφίες στα κινητά τους περιμένοντας μια ευκαιρία για να τις στείλουν στους άλλους. Ωστόσο, τα πραγματικά πολύτιμα πράγματα βρίσκονται στις ρωγμές του κόσμου κι αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη πεσιμιστικό. Αν το κατανοήσουν αυτό, ίσως και να νοιώσουν δέος μπροστά στις αρχές που ορίζουν την ζωή.”