Από τη Ντίμη Θεοδωράκη

Τον συναντήσαμε πρώτη φορά στο live του στην Αθήνα, στο Club 22 ,το 2001, σε μια εκδήλωση που έγινε με την υποστήριξη του Goethe Institut. Το τραγούδι του «Daylight» έπαιζε συχνά σε γνωστά alternative clubs της Αθήνας. Στη γενναιόδωρη συνέντευξη που μας παραχώρησε ο Γερμανός τραγουδοποιός και τραγουδιστής, Maximilian Hecker – γνωστός για την airy pop μουσική που γράφει – ένα όμορφο πρωινό, σε πάρκο στο Mitte του Βερολίνου, έχετε την ευκαιρία να τον γνωρίσετε καλύτερα…

Wir haben ihn zum ersten Mal auf seinem Live Konzert in Athen, im «Club 22», im Jahr 2001, auf einer vom Goethe-Institut gesponserten Veranstaltung getroffen. Das Lied «Daylight» wurde oft in bekannten alternativen Klubs in Athen gespielt. In einem umfangreichen Interview des deutschen Sängers und Songwriters, Maximilian Hecker, das er uns an einem schönen Morgen in einem Park in Mitte Berlin gegeben hat, haben Sie die Möglichkeit, ihn näher kennenzulernen…

 

Maximilian Hecker

 

Μαξιμίλιαν, είναι το Βερολίνο «the place to be» ;

Εμένα προσωπικά, αρχικά με βοήθησε το γεγονός, ότι μετά την επανένωση, το Βερολίνο έγινε η πρωτεύουσα και πολλοί νέοι, δημιουργικοί, άνθρωποι της μουσικής μετακόμισαν στο Βερολίνο λόγω της ανάπτυξης και των χαμηλών ενοικίων. Έτσι είχα την ευκαιρία να έρθω γρήγορα σ’ επαφή με τη μουσική βιομηχανία στο Βερολίνο παίζοντας μουσική έξω στο δρόμο – στην περιοχή Hackescher Markt – που δεν είναι πολύ μακριά από εδώ που είμαστε τώρα.

Εκτός από τη μουσική δρόμου που είχα ως χόμπι, άρχισε η εκπαίδευσή μου ως νοσοκόμoς στη Charité, αλλά ολοκλήρωσα μόνο δύο χρόνια (από τα τρία της υποχρεωτικής μαθητείας). Δεν με ενδιέφερε η δουλειά στο νοσοκομείο κι αυτό με ώθησε να κάνω κάτι διαφορετικό. Έτσι άρχισα σιγά σιγά να γίνομαι γνωστός ως μουσικός του δρόμου στο Hackescher Markt. Τραγουδούσα γνωστά τραγούδια των Oasis και έτσι συνάντησα ανθρώπους από τη μουσική βιομηχανία, στους οποίους έδωσα δείγμα δουλειάς μου σε demo.

Ως αρχή με βοήθησε το ότι έμενα στο Βερολίνο στο ν’ αναγνωριστώ ως μουσικός. Για παράδειγμα, όταν βρέθηκα στο Μόναχο για ένα χρόνο, λόγω της εναλλακτικής μου θητείας στην κοινωνική εξυπηρέτηση αντί στρατού, έπαιζα επίσης μουσική στο δρόμο, αλλά δεν γνώρισα ποτέ κανέναν από τη μουσική βιομηχανία.

Πάντως για τη μουσική που κάνω, δεν έχει σημασία το αν είμαι στο Βερολίνο ή όχι. Κάθε φορά εμπνέομαι από την πόλη που βρίσκομαι και το γύρω περιβάλλον μου. Γενικά δεν συνεργάζομαι με μουσικούς στο Βερολίνο και σχεδόν ποτέ δεν πηγαίνω σε συναυλίες. Αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσα να κάνω τη μουσική μου και σε ένα χωριό. Η έμπνευση δεν έχει καμία σχέση με το «δημιουργικό» Βερολίνο. Η πόλη μεν με διευκόλυνε να ξεκινήσω ως μουσικός, αλλά όταν έκανα συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρία και είχα την ευκαιρία να βγάλω προς τα έξω τη μουσική μου, δεν ήταν πλέον τόσο σημαντικό να είμαι στο Βερολίνο. Έτσι, βρίσκομαι κυρίως μόνος στο σπίτι, δεν κάνω εξόδους, ούτε επαφές μέσω κοινωνικής δικτύωσης με άλλους μουσικούς του Βερολίνου.

 

Maximilian, is Berlin “the place to be” ?

Es hat mir am Anfang geholfen, dass Berlin nach der Wende zur Hauptstadt geworden ist und viele junge, kreative und musikalische Leute wegen der Aufbruchstimmung und den günstigen Mietpreisen nach Berlin gezogen sind. So konnte ich schnell in Berlin Kontakte zur Musik-Branche knüpfen, indem ich damals Straßenmusik gemacht habe – am Hackescher Markt – also gar nicht weit weg von hier.

Neben der Straßenmusik als Hobby habe ich gleichzeitig eine Ausbildung zum Krankenpfleger in der Charité begonnen, aber ich habe nur zwei Jahre (von drei Lehrjahren) absolviert. Ich habe die Zeit im Krankenhaus unangenehm empfunden und das hat mich motiviert, etwas anderes zu machen. Dadurch bin ich als Straßenmusiker am Hackescher Markt etwas bekannt geworden. Ich habe zeitgenössische Lieder von Oasis gesungen und so habe ich Leute aus der Musik-Branche kennengelernt, denen ich meine Demo-Aufnahme gegeben habe.

Am Anfang war es einfacher für mich, in Berlin als Musiker Fuß zu fassen. Ich war zum Beispiel ein Jahr in München und leistete Zivildienst. Dort habe ich auch Straßenmusik gemacht, aber ich habe überhaupt niemanden aus der Musik-Branche kennengelernt.

Mittlerweile ist es für meine Musik aber völlig egal, ob ich in Berlin bin oder nicht – ich lasse mich von der Stadt oder meiner Umgebung inspirieren. Ich mache keine Kollaboration mit Berliner Musikern, ich gehe fast nie auf Konzerte. Das heißt, ich könnte meine Musik auch in einem Dorf machen. Die Inspiration hat eigentlich gar nichts mit dem kreativen Berlin zu tun. Die Stadt erleichterte mir den Einstieg als Musiker, aber als ich dann den Vertrag und die Möglichkeit hatte, meine Musik herauszubringen, war es nicht mehr wichtig, in Berlin zu sein. Also bin ich meistens allein zu Hause, gehe nicht aus und mache kein Networking mit anderen Berliner Musikern.

https://www.youtube.com/watch?v=enIholshMaY&list=OLAK5uy_kfLbTYbNt9-rDtly-Eh3IzXG4qZpqg0RY

Τα νέα τραγούδια

Γενικά δεν λειτουργώ ποτέ έχοντας μια συγκεκριμένη ιδέα ή ένα σχέδιο στο μυαλό μου. Γιατί στηρίζομαι στο γεγονός ότι μπορώ να γράφω τραγούδια. Αλλά ποτέ δεν ξέρω, αν κάτι θα πετύχει τελικά. Πάντως μέχρι τώρα έχει λειτουργήσει. Έχουν κυκλοφορήσει εννιά άλμπουμ μου και η καριέρα μου στην Κίνα και στην Κορέα μου επιτρέπει να παραμένω μουσικός στο επάγγελμα και να μην κάνω κάποια άλλη δουλειά παράλληλα. Μπορώ να ζήσω από τη μουσική μου.

Επί του παρόντος υπήρξαν δύο τυχαίες συνεργασίες, που δεν επιδίωξα: Η πρώτη είναι το ντουέτο μου με την Rachael Yamagata με την οποία είμαστε φίλοι εδώ κι ένα χρόνο. Είναι επίσης μια από τις αγαπημένες μου τραγουδίστριες. Μου ζήτησε να κάνω τη δεύτερη φωνή στο τραγούδι της με τίτλο «Headstone», το οποίο βγήκε τον Απρίλιο του 2019.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ν’ ακούσει το τραγούδι μας ένας Κορεάτης τραγουδιστής. Το καλλιτεχνικό του όνομα είναι Leo. Δημοσίευσε στο λογαριασμό του στο Instagram το κομμάτι μας και έγραψε ως σχόλιο ότι, η Rachael Yamagata κι εγώ είμαστε δύο από τους πιο αγαπημένους του μουσικούς. Στη συνέχεια επικοινώνησα μαζί του και του πρότεινα να τραγουδήσει ένα νέο κομμάτι μου με την ελπίδα ότι θα το ερμηνεύσει με το δικό του τρόπο: για λόγους καθαρά μουσικούς, καθώς είναι καλύτερο να έχει την προσωπική του σφραγίδα στην ερμηνεία του τραγουδιού. «Θα ήθελα όμως να τραγουδήσεις κι εσύ τουλάχιστον μια στροφή», μου απάντησε. Έτσι κι έγινε. Ο Leo λοιπόν τραγουδάει τρεις στροφές στα κορεατικά κι εγώ μια στα αγγλικά. Το τραγούδι ονομάζεται «The Flower», κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2019, έχει κυρίως κορεάτικους στίχους και είναι πλέον ένα ντουέτο. Ήταν τελικά μια ενδιαφέρουσα μίξη φωνών, γιατί η φωνή του φτάνει σε πολύ ψηλές νότες, ενώ δική μου φωνή είναι περισσότερο βαθιά. Έπρεπε να προσαρμοστούμε ο ένας στο στυλ του άλλου και πιστεύω, πως εκείνος ως fan μου που είναι, ερμήνευσε το τραγούδι παρόμοια με το δικό μου στυλ. Ο Leo έχει την ικανότητα να τραγουδήσει όπως η Mariah Carey, αλλά επέλεξε να το τραγουδήσει τόσο απαλά, όπως τραγουδώ εγώ.

 

Die neue Liede

Ich habe eigentlich nie ein Konzept gehabt oder einen Plan gemacht. Denn ich habe mich nur darauf verlassen, in der Lage zu sein, Lieder zu schreiben. Doch ich weiss nie, ob mir das wirklich gelingt. Es hat bisher immer funktioniert. Ich habe neun Alben herausgebracht und durch meine Karriere in China und Korea war es auch möglich, dass ich nach wie vor Musiker bin und keinen anderen Job nebenbei machen muss. Ich kann von meiner Musik leben. Aktuell gab es durch zwei Zufälle Kollaborationen, was ich eigentlich bisher nie angestrebt habe: Das erste Duett mit Rachael Yamagata entstand dadurch, dass wir uns angefreundet haben im vorletzten Jahr. Sie ist auch eine von meinen Lieblingssängerinnen. Sie hat sich bereit erklärt, dass ich die zweite Stimme bei ihrem Lied “Headstone” singen kann, das im April 2019 heraus kam.

Dadurch ergab sich, dass ein koreanischer Sänger auf das Lied und mich aufmerksam geworden ist. Er heißt Leo (sein Künstler-Name) und hat auf seinem Instagram-Account einen Screenshot von der Single gepostet und als Kommentar geschrieben, dass Rachael Yamagata und ich zwei seiner Lieblingsmusiker sind.

Dann haben wir mit Leo Kontakt aufgenommen und ich habe ihm ein neues Lied von mir angeboten, in der Hoffnung, dass er das Lied in seiner eigenen Version aufnehmen würde: Aus musikalischen Gründen, denn es ist schlüssiger, wenn er das auf seiner typischen Art und Weise interpretiert. “Ich würde mir wünschen, dass du auch zumindest eine Strophe singst”, entgegnete er. Und so singt er nun drei Strophen auf Koreanisch und ich singe eine auf Englisch. Das Lied heisst “The Flower”, ist im Juni 2019 erschienen, hat hauptsächlich koreanische Lyrics und ist jetzt ein Duett geworden. Und so entstand eine interessante Mischung, da seine Stimme sehr hoch und kräftig ist und meine Stimme eher tief. Wir mussten uns aufeinander einstellen und er hat – glaube ich – als Fan von mir, darauf geachtet, dass er das Lied ähnlich wie ich interpetiert. Leo kann wie Mariah Carey singen, aber er hat dieses Lied so soft gesungen. Genau wie mein Stil.

Τα πρώτα βήματα, η αρχή…

Άρχισα ν’ ακούω μουσική, όταν ήμουν τεσσάρων χρονών. Εκείνη την εποχή, αγαπημένη τραγουδίστρια του πατέρα μου, ήταν η Αμερικανίδα Melanie Safka, της γενιάς του Woodstock, η οποία ήταν πολύ δημοφιλής τη δεκαετία του ’60-‘70.

Εγώ έπρεπε να μάθω να παίζω φλάουτο (the Recorder στ’ αγγλικά), αλλά δεν μου άρεσε. Έκανα μαθήματα μουσικής στο σχολείο κι έπαιζα τύμπανα ως όργανο. Είχα ντύσει το υπόγειο με χαρτόνια για να μπορώ να εξασκούμαι, μέχρι που οι γονείς μου μου πήραν δώρο αληθινά τύμπανα και ξεκίνησα μαθήματα για ένα ή δύο χρόνια σε μια μουσική σχολή. Ο ίδιος δάσκαλος που μου δίδαξε τύμπανα ήταν και δάσκαλος πιάνου. Οπότε μετά από δύο χρόνια άρχισα να παίζω πιάνο. Τα τύμπανα ήταν εύκολα, το πιάνο όμως καθόλου. Δυσκολευόμουν με τις νότες. Επιπλέον δεν μου άρεσε να παίζω τα τραγούδια κάποιου άλλου, γι’ αυτό και στη συνέχεια άρχισα ν’ αυτοσχεδιάζω. Το έβρισκα διασκεδαστικό, καθώς ο αυτοσχεδιασμός είναι σχεδόν το ίδιο με τη σύνθεση. Η αρμονία είναι η βάση ενός τραγουδιού. Άρχισα να συνθέτω μουσική, όταν ήμουν εννέα ή δέκα χρονών.

Αργότερα έπαιζα ως ντράμερ σε μια μπάντα – ήμασταν δύο άτομα – με το όνομα, «οι νέοι Beatles». Στην πορεία άρχισα ν’ αυτοσχεδιάζω, όπως ο Kurt Cobain στο πιάνο. Άκουγα φανατικά τη μουσική των Νιρβάνα κι έτσι άρχισα να μαθαίνω κιθάρα. Στα δεκαέξι μου, έγραψα το πρώτο μου τραγούδι στην κιθάρα. Ως ντράμερ έπαιξα σε τέσσερις ή πέντε μπάντες, η τελευταία φορά ήταν το 1998.

 

Erste Schritte, der Anfang

Ich habe angefangen, Musik zu hören, als ich vier Jahre alt war. Damals handelte es sich um eine Lieblingssängerin meines Vaters, die Amerikanerin Melanie (Safka) aus der Woodstock Generation, die zumindest in den sechziger/siebziger Jahren sehr bekannt war.

Dann musste ich Blockflöte lernen (die heißt The Recorder auf Englisch), aber es hat mir nicht gefallen. Ich hatte Musikunterricht in der Schule und spielte als Instrument das Schlagzeug. Ich habe im Keller Kartons aufgebaut und darauf gespielt, bis mir meine Eltern ein echtes Schlagzeug geschenkt haben und ich ein/zwei Jahre Unterricht an einer Musikschule bekam. Der gleiche Lehrer, der mich am Schlagzeug unterrichtete, war auch Klavierlehrer. Und so habe ich nach zwei Jahren mit dem Klavierspielen angefangen. Schlagzeugspielen war leicht, aber Klavier überhaupt nicht. Ich empfand es schwer, die Noten zu lesen und ich habe es zudem überhaupt nicht gemocht, Lieder nachzuspielen.

Ich empfand es als seltsam, dass ich die Lieder von jemandem anders nachspielte und ich habe dann angefangen zu improvisieren. Und das hat Spaß gemacht, weil improvisieren typischerweise das gleiche ist wie komponieren. Die Harmonie ist die Basis eines Liedes und so habe ich mit neun oder zehn Jahren angefangen, kreative Musik zu machen.

Ich war später Schlagzeuger in einer Band, wir waren zu zweit, wir hießen “The new Beatles” und ich habe später angefangen, wie Kurt Cobain am Klavier zu improvisieren. Ich habe aktiv Nirvana gehört und angefangen, Gitarre zu lernen. Mit 16 habe ich mein erstes Lied auf der Gitarre geschrieben. Ich war später noch in vier oder fünf Bands als Schlagzeuger, das letzte Mal 1998.

 

Αγαπημένο σου μουσικό όργανο, το πιάνο ή η κιθάρα;

Το πιάνο! Κάποιες φορές παίζω κιθάρα στα live, αλλά μόνο σε λίγα τραγούδια. Αγόρασα ένα keyboard για να παίζω τα τραγούδια μου, γιατί είναι πιο εύκολο να συνδυάσω τα ακόρντα σε σχέση με την κιθάρα. Και ειδικά, επειδή θεωρώ ότι δεν είμαι ένας καλός κιθαρίστας, αλλά ένας κιθαρίστας ρυθμού, όπως ο John Lennon. Οι ικανότητες μου στην κιθάρα είναι περιορισμένες.

 

Piano magst du lieber als Gitarre?

Ja sicher! Ich spiele auf der Gitarre manchmal auf Konzerten, aber nur ein paar Lieder, meistens ist es tatsächlich das Klavier. Ich habe mir ein Keyboard gekauft, um meine Lieder zu spielen, da es mir dort leichter fällt, die Akkorde zu kombinieren als auf der Gitarre. Und weil mein Gefühl ist, dass ich kein guter Gitarrist bin, sondern eher ein Rhythmus-Gitarrist wie John Lennon. Die Möglichkeiten auf der Gitarre sind für mich begrenzt.

https://www.youtube.com/watch?v=3lUstPGC_Kg&t=43s

 

Ποια ανατροφοδότηση παίρνεις από το κοινό;

Γνωρίζεις τη Sia, την Αυστραλή τραγουδίστρια; Έχει την ελευθερία να  στέκεται είτε με πλάτη στο κοινό της είτε να φοράει περούκα στις συναυλίες της. Μπορώ να καταλάβω γιατί το κάνει και πολύ θα ήθελα να μπορούσα κι εγώ, αλλά εκείνη το ξεκίνησε όταν ήταν ήδη σχετικά δημοφιλής, οπότε νομίζω ότι προσωπικά δεν θα μπορούσα να έχω την ίδια άνεση να το δοκιμάσω.

Το πρόβλημα για μένα είναι, πως όταν βρίσκομαι μπροστά σε κοινό, παίζω χειρότερα, επειδή με κοιτάζουν. Γιατί αν τύχει και δεν ερμηνεύω καλά, τότε κάνω μορφασμούς. Αισθάνομαι ότι ο κόσμος με παρατηρεί τότε και κατά συνέπεια ντρέπομαι. Το κύριο λοιπόν συναίσθημά μου στη σκηνή είναι ντροπή.

Επομένως, θα ήταν καλύτερο να υπάρχει μια μεγάλη σκηνή και το κοινό να βρίσκεται σχετικά μακριά  ή τα φώτα να πέφτουν με τέτοιο τρόπο ώστε να με τυφλώνουν και να μην αντιλαμβάνομαι το κοινό. Οι θεατές θα μπορούν να με βλέπουν φυσικά, αλλά εγώ, λόγω του φωτός, όχι. Έχω την ανάγκη να κρύβω την «ασχήμια μου».

Αυτός είναι ο λόγος που δεν χαλαρώνω, επειδή αν στο live δεν είμαι καλός performer, φαίνομαι άσχημος, που δεν τραγουδώ όπως πρέπει, γεγονός πολύ εξαντλητικό. Άρα οι συναυλίες δεν είναι εύκολη υπόθεση για μένα.

Περιστασιακά συμβαίνει η φωνή μου να είναι καλή, ίσως αυτό συμβαίνει κάθε τριακοστή συναυλία περίπου – και αυτό βέβαια που λέω είναι φυσιολογικό για τον καθένα, δεν είναι καμιά φοβερή ανακάλυψη. Επειδή δεν έχω μια πολύ καλή φωνή, δυσκολεύομαι να παράξω έναν τόνο. Κατά κύριο λόγο τραγουδώ με την ψεύτικη φωνή. Όταν είμαι σε φόρμα, έχω περισσότερη αυτοπεποίθηση. Όλα αυτά δεν τα λέω από κοκεταρία, παρά μόνο, επειδή κατά τη δική μου άποψη, δεν έχω την απόδοση που θα ήθελα.

Επίσης, η τραγουδίστρια Sia έχει πει για την ίδια, πως όταν έχει οπτική επαφή με το κοινό, τότε ξεχνά τους στίχους της. Ορισμένοι τραγουδιστές δεν αισθάνονται άνετα με το κοινό πολύ κοντά τους. Φαντάζομαι ότι ο Freddie Mercury ήταν ένας πραγματικός show-man που απολάμβανε ιδιαίτερα την προσοχή του κόσμου. Αλλά δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Όχι, πιστεύω πως κάποιος πρέπει να εστιάζει στην performance του. Έτσι, προσπαθώ να μην προσέχω τους θεατές, ώστε να δώσω μια καλή συναυλία.

 

Das Feedback aus 

dem Publikum

Kennst du Sia, die australische Sängerin? Sie hat sich die Freiheit genommen, entweder im Rücken zum Publikum zu stehen oder meist eine Perücke auf ihren Konzerten zu tragen. Das kann ich nachvollziehen und möchte ich auch gern machen, aber sie hat das gemacht als sie relativ bekannt war und ich glaube, ich könnte mir die Freiheit nicht nehmen. Das Problem ist: Wenn ich ein Publikum habe, performe ich schlechter, weil die mir ins Gesicht gucken. Denn wenn ich nicht gut singe, verzerre ich das Gesicht. Ich fühle mich dann beobachtet und schäme mich. Mein Hauptgefühl auf der Bühne ist Scham. Deshalb wäre es besser, wenn es eine große Bühne gibt und das Publikum relativ weit weg steht und/oder wenn das Licht mich so blendet, dass ich das Publikum nicht wahrnehme. Das sieht mich dann natürlich sehr deutlich, aber ich sehe das nicht, weil das Licht so eingestellt ist, dass ich geblendet werde. Ich muss meine Hässlichkeit verbergen.

Deshalb bin ich meistens nicht entspannt, weil, ich denke, wenn ich so bin wie ich bin, bin ich hässlich und ich kann nicht singen. Das ist sehr anstrengend, deshalb finde ich die Konzerte nicht leicht. Gelegentlich ist meine Stimme gut, vielleicht jedes 30. Konzert oder so (und das ist physiologisch bedingt, es ist keine Erfindung). Denn gerade weil ich nicht wirklich eine gute Gesangstimme habe, fällt es mir häufig schwer, einen Ton zu produzieren. Meistens mache ich ein heiseres Singsang. Aber wenn ich bei einer guten Stimme bin, habe ich mehr Selbstbewusstsein. Ich sage das nicht, weil ich kokettieren möchte, sondern weil ich meistens überhaupt nicht gut musiziere, aus meiner Sicht.

Die Sängerin Sia hat gesagt, wenn sie Augenkontakt mit dem Publikum hat, vergisst sie die Texte. Manche Sänger fühlen sich ebenfalls nicht wohl, wenn das Publikum sehr nah ist. Ich kann mir vorstellen, dass zum Beispiel Freddie Mercury eventuell eine One Man Show war und er die Aufmerksamkeit genossen hat. Aber nicht alle sind gleich. Nein, man muss sich darauf sehr konzentrieren, also versuche ich, das Publikum nicht zu beachten, um das Konzert gut werden zu lassen.

 

Σε συγχαίρω για την ειλικρίνειά σου. Τότε γιατί να κάνεις συναυλίες, αφού αισθάνεσαι έτσι στα live;

Οι συναυλίες είναι μια αναγκαιότητα. Δυστυχώς, η μουσική σήμερα δεν αποφέρει πολλά χρήματα, ίσα ίσα που φτάνουν για να ζήσεις. Αλλά το να είσαι υποχρεωμένος να κάνεις συναυλίες είναι το ίδιο, όπως αισθάνεται ένας υπάλληλος που πρέπει να πάει στο γραφείο, ενώ δεν το κάνει καθόλου κέφι. Κι εγώ δεν έχω όρεξη για τις συναυλίες, αλλά το κάνω, επειδή πρέπει.

 

Hut ab vor so viel Ehrlichkeit. Wie fühlst du dich also bei Live-Konzerte?

Konzerte sind eine Notwendigkeit. Man verdient heute leider nicht viel mit der Musik, es reicht immer gerade so. Es ist das gleiche, wie jemand der ins Büro gehen muss und auch keine Lust dazu hat. Also ich habe nicht immer so viel Lust auf Konzerte, aber ich mache das, weil ich muss.

 

Και πώς αισθάνεσαι, όταν είσαι σε άμεση επαφή με το ακροατήριό σου; Για παράδειγμα, όταν υπογράφεις αυτόγραφα.

Είναι συγκεχυμένο, επειδή όλο αυτό στηρίζεται σε μια αντίληψη που έχουν σχηματίσει για σένα οι θεατές. Σε θαυμάζουν, αλλά για ποιο λόγο; Για τη μουσική σου; Δεν έχω κάνει τίποτα ακόμα. Κάποιος χαίρει προσοχής, ενώ δεν την έχει πραγματικά κερδίσει και αντιμετωπίζεται ως κάτι ιδιαίτερο. Είναι τόσο εύκολο, μόνο και μόνο επειδή είναι πάνω στη σκηνή!

 

Und wie ist es, wenn du in direktem Kontakt zu deinem Publikum stehst? Zum Beispiel beim Autogramme schreiben.

Es ist verwirrend, weil es eine projektierte Wahrnehmung von jemandem ist. Man wird vielleicht bewundert, aber wofür denn? Für die Musik? Dass heisst, ich habe noch gar nichts geleistet. Man bekommt Aufmerksamkeit, die man vielleicht nicht verdient hat und wird behandelt, als ob man etwas Besonderes ist. Es ist sozusagen zu einfach, nur weil, ich auf der Bühne bin!

 

Πιστεύεις ότι είσαι πιο χαρισματικός ή καλύτερος από άλλους καλλιτέχνες;

Όχι, το αντίθετο, αισθάνομαι χειρότερος, αλλά αυτό έχει τις ρίζες του στην παιδική μου ηλικία. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι έχω κάποια ταλέντα, όμως υπάρχουν μουσικοί που έχουν συγκριτικά πολύ περισσότερα.

Δεν είναι τυχαίο που είμαι σχετικά άγνωστος στο ευρύ κοινό, σωστά; Δεν θα γίνω ποτέ τόσο γνωστός, όσο οι Coldplay ή ο James Blunt.

 

Fühlst du dich talentierter oder besser als andere Künstlern?

Nein, ich fühle mich sogar schlechter, aber das kommt eben aus der Kindheit. Manchmal denke ich, dass ich gewisse Begabungen habe, aber dann gibt’s Musiker, die viel mehr davon haben. Denn es gibt ein Grund dafür, dass ich relativ unbekannt bin, oder? Ich werde nicht so bekannt werden wie Coldplay oder James Blunt.

https://www.youtube.com/watch?v=_Q7XxWGRP7o&list=OLAK5uy_ncNuhdtIqv1WQGxOpp2l1mmXYOB3Cqtjw

 

Έχεις ένα ιδιαίτερο τρόπο που τραγουδάς…

Οι τραγουδιστές με καλή φωνή τραγουδούν με την κανονική φωνή τους και δεν την αλλάζουν, παραδείγματος χάριν ο Leonard Cohen, ο Lio Saya ή ο Tom Yorke. Εγώ έχω επιλέξει να τραγουδώ με την ψεύτικη φωνή, το φαλσέτο. Είναι κάτι τεχνητό. Δεν είναι εύκολο, αλλά με την κανονική φωνή μου θα ήταν ακόμη πιο δύσκολο να τραγουδήσω.

Θα ήθελα πολύ να τραγουδούσα σαν τον Lio Saya ή τον James Blunt, δηλαδή τραγουδιστές που έχουν ψηλές νότες. Το θέμα είναι όμως ότι δεν μπορώ πια να τραγουδήσω σε ψηλούς τόνους, οι επιλογές μου έχουν περιοριστεί.

 

Deine Art des Singens ist besonders…

Die Leute, die eine gute Stimme haben, singen mit ihrer normalen Brust-Stimme und verändern die nicht, wie Leonard Cohen, Lio Saya zum Beispiel oder Tom Yorke. Ich singe häufiger in Falset, also mit dieser falschen Stimme. Es ist künstlich, es ist nicht leicht, aber mit meiner normalen Stimme fällt es mir noch schwerer zu singen. Ich würde aber viel lieber so singen können wie Lio Saya oder James Blunt, alles Leute, die eine hohe Stimme haben. Ich kann keine hohen Töne mehr singen, meine Möglichkeiten sind eingeschränkt.

 

Η περιοδεία σου με την Barbara Morgenstern, όταν παίξατε στην Αθήνα το 2001…

…ήταν μια ωραία περιοδεία. Μιλάμε βέβαια για Show-Cases, δηλαδή οι 34 συναυλίες δεν ήταν ακριβώς συναυλίες, καθώς εμείς δεν ήμασταν τόσο γνωστοί στις χώρες που παίξαμε, αλλά έγιναν λόγω της διοργάνωσης τους από το Ινστιτούτο Goethe. Οι άνθρωποι δεν ήρθαν να μας ακούσουν, επειδή τους αρέσαμε τόσο πολύ, αλλά είτε ήταν σπουδαστές του Ινστιτούτου Goethe ή είχαν κάποιο ενδιαφέρον για τη Γερμανία. Δεν ήταν οι fans μας.

 

Die Tour mit Barbara Morgenstern, als du 2001 in Athen gespielt hast…

…war eine nette Zeit. Es waren Show-Cases! Die 34 Konzerte waren keine Konzerte an sich, weil sie und ich in den Ländern nicht so bekannt waren, sondern es war eine Veranstaltung des Goethe Instituts! Die Leute waren nicht gekommen, weil sie uns so toll fanden, sondern weil sie Schüler des Goethe Instituts waren oder sie sich für Deutschland interessierten. Sie waren nicht unsere Fans an sich.

 

Το ντεμπούτο άλμπουμ σου με τίτλο,«Infinite Love Songs», έφτασε εκείνη την εποχή στο Top Ten των New York Times. Πόσο σημαντική ήταν για σένα αυτή η διάκριση;

Δεν με εντυπωσίασε ιδιαίτερα αυτή η επιτυχία, γιατί ποτέ δεν ήμουν σίγουρος σε τι είδους περίεργη λίστα συμπεριλαμβανόμουν. Δεν θεωρώ ότι η διάκριση αφορούσε συνολικά τους New York Times, αλλά μόνο έναν δημοσιογράφο που με επέλεξε. Οπότε δεν της έδωσα μεγάλη βαρύτητα.

 

Dein Debütalbum «Infinite Love Songs» stieg in die von der New York Times deklarierten Top Ten ein. Das war für dich sicher ein grosser Erfolg?

Das hat mich nicht so sehr beeindruckt, weil ich auch nie sicher war, was das für eine komische Liste ist. Denn ich glaube, dass es nicht die Top 10 der New York Times war, sondern die eines Journalisten. Das war meine Vermutung. Deshalb habe ich das nicht so ernst genommen.

Μίλησέ μας για την «μακρά σχέση σου και ατέλειωτη αγάπη» για την Ασία.

Είναι πάντα ενδιαφέρον να ταξιδεύεις εκεί, είναι σαν μια περιπέτεια. Έχω παίξει σχεδόν σε όλη την Ευρώπη και έχει πάει καλά. Μετά την Ευρώπη, ήρθε η Ασία ή πιο σωστά η Κορέα.

Θα έλεγα ότι είναι μια σχέση αγάπης – μίσους, επειδή υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των διαφορετικών πολιτισμών ή φυλών, καθημερινά. Είναι αυτό που ονομάζουμε Πολιτισμικό Σοκ. Και καταναλώνεται πολλή ενέργεια εξαιτίας του. Αν έπρεπε να συνεργαστώ με κάποιον αυτή τη στιγμή, τότε το 30% της ενέργειας μου θα καταναλωνόταν στο να καταλάβω τι πραγματικά θέλει ο άλλος.

Πολύ συχνά υπήρξε από εκεί ενδιαφέρον και προτάσεις. Αλλά αυτό δεν σήμαινε τίποτα τελικά. Καθόμουν με κόσμο στο γραφείο τους, υπήρχε μια γενικευμένη καλή διάθεση και ατάκες τύπου «Ναι, Maxi, μας ενδιαφέρεις!«. Στη συνέχεια όμως γύριζα στο σπίτι και τίποτα περισσότερο δεν συνέβαινε, για παράδειγμα, δεν απαντούσαν στα e-mails μου.

Άρα, ήταν όλο απλά… επίδειξη! Ήθελαν να φανούν, αλλά δεν νοιάζονταν πραγματικά. Φυσικά δεν το έλεγαν κι έκαναν χρήση αυτού που λέμε «Ghosting», δηλαδή εξαφανίζονταν. Μια τέτοια συμπεριφορά είναι σχεδόν φυσιολογική στην Ανατολική Ασία και ειδικά στην Κορέα, διότι οι άνθρωποι εκεί πιστεύουν ότι θα πληγώσουν τα αισθήματα του άλλου, αν πουν ότι κόβουν την επικοινωνία. Στη Γερμανία, δεν είναι τόσο συνηθισμένο να συμπεριφέρεσαι έτσι και το να πεις ότι «δεν θέλω πλέον να έχω κάποια επαφή μαζί σου» είναι κοινωνικά αποδεκτό.

Στην Κίνα ή στην Κορέα μπορεί κάποιος να αισθανθεί άνετα. Από την άλλη πλευρά βέβαια, είναι δυσκολότερη η επαφή με φίλους και συνεργάτες, καθώς, όπως είπα και πιο πριν, οι αξίες και τα ήθη διαφέρουν κατά πολύ. Είναι από τη μία πλευρά ψυχοφθόρο, γιατί είναι όλο ξένο. Αλλά είναι επίσης και μια συναρπαστική εμπειρία που βιώνεις. Αν κοιτάξω πίσω, μπορώ να πω ότι χαίρομαι που ταξιδεύω συχνά στην Ασία, αλλά κατά την παραμονή μου εκεί, κυρίως υποφέρω.

Όταν ήμουν στην Ιαπωνία, όπως και στην Κορέα ερωτεύτηκα και, φυσικά, προσπάθησα να ξανά-ταξιδέψω εκεί. Ήταν πολύ σημαντικό για μένα να διατηρήσω τη σχέση μου. Αλλά λόγω των διαφορών που υπήρχαν, η σχέση οδηγήθηκε στην καταστροφή. Κάθε σχέση εξ αποστάσεως είναι μια δοκιμή και πολύ εξαντλητική. Ήθελα να μετακομίσω στο Τόκιο λόγω της σχέσης μου το 2010, αλλά συνειδητοποίησα ότι αυτό δεν είναι μια επιλογή που μπορώ να υποστηρίξω, επειδή η Ιαπωνία ή η Κορέα είναι τόσο ξένες προς μένα.

Πιθανότατα δεν θα αφήσω ποτέ τη Γερμανία. Δεν είμαι καθόλου ο τύπος που λέει, «Λοιπόν, μισός χρόνος στο Παρίσι, τι πιο τέλειο!». Έχω μεγαλώσει έτσι, που έχω ανάγκη την τάξη και την οργάνωση. Ο μόνος λόγος που μ’ έκανε να θέλω να μετακομίσω σε άλλη χώρα, ήταν ο έρωτας. Αλλά τελικά έπρεπε να επιστρέψω στο Βερολίνο. Φοβάμαι το νέο. Μου αρέσει η ρουτίνα μου.

Erzähl uns etwas über deine “lange unendliche Beziehung und Liebe” zu Asien.

Es ist immer interessant dorthin zu reisen, es ist wie ein Abenteuer. Ich habe überall in ganz Europa gespielt und es hat sich gut ergänzt. Nach Europa ging es weiter nach Asien, besser gesagt nach Korea. Ich würde sagen, dass es eine Hass-Liebe ist, denn zwischen verschiedenen Kulturen oder Rassen gibt es ganz viele Unterschiede. Täglich. Man nennt das dann wohl Kulturschock. Und ganz viel Energie geht da drauf. Wenn ich jetzt innerhalb von Europa mit jemandem zusammenarbeiten müsste, dann geht nicht 30% der Energie drauf, sich zu verständigen, sondern was man wirklich will.

Ganz häufig habe ich Interesse signalisiert bekommen und Angebote erhalten. Das hat aber gar nichts bedeutet, weil ich bei denen in dem Büro saß, es wurde gute Laune verbreitet und “Mensch Maxi, wir sind an Ihnen interessiert” gesagt. Dann bin ich nach Hause gefahren und es passierte gar nichts mehr, es wurde zum Beispiel nicht mehr auf E-Mails geantwortet oder so.

Also war das nur… Show. Sie wollten sich präsentieren, aber hatten kein echtes Interesse an mir. Das haben sie aber natürlich nicht gesagt, also haben sie einfach “Ghosting” gemacht – den Kontakt abgebrochen. Das ist in Ost-Asien und besonders in Korea fast normal, weil man behauptet, dass es nicht höflich ist abzusagen, weil man die Gefühle des Anderen nicht verletzen will. In Deutschland ist das nicht so häufig und eine „Ich möchte nichts mehr mit dir zu tun haben“-Absage gesellschaftlich akzeptierter.

Man kann sich in China oder Korea sehr wohl fühlen. Andererseits ist der Kontakt zu Freunden und Geschäftspartnern schwieriger, weil die Kommunikation, die Wert- und die Moralvorstellungen so anders sind. Es ist einerseits belastend, weil es fremd ist. Aber es ist auch eine aufregende Geschichte, die man erlebt. Rückblickend freue ich mich, oft nach Asien zu reisen, aber meistens leide ich währendessen.

Ich habe mich sowohl in Japan als auch in Korea in eine Person verliebt und dann habe ich natürlich versucht, wieder dorthin zu reisen. Ich fand es sehr wichtig, diesen Kontakt aufrecht zu erhalten. Da gibt’s natürlich andere Sichtweisen und es endete meist in einer Katastrophe. Jede „long distance” Beziehung ist ein Test und sehr anstrengend. Ich wollte wegen der Beziehung 2010 nach Tokio ziehen, habe aber gemerkt, dass das für mich keine realistische Möglichkeit ist, weil mir Japan (oder Korea) zu fremd ist.

Wahrscheinlich würde ich Deutschland nicht verlassen. Ich bin nicht der Typ, der sagt: „Na klar, ein halbes Jahr nach Paris ist so geil!”. Ich bin zwanghaft strukturiert und brauche Ordnung. Der einzige Grund umzuziehen war natürlich, weil ich verliebt war. Aber ich musste trotzdem zurück nach Berlin, weil alles so fremd war. Ich habe Angst vor Neuem. Ιch mag meine Routine.

Τα τραγούδια…

Το είδος της μουσικής που κάνω είναι έντονες, δραματικές, μερικές φορές ελαφρώς προς το κιτς μπαλάντες, και γι΄ αυτό το είδος είναι πολύ χρήσιμο, το κείμενο να είναι εξίσου «βαρύ». Το να τραγουδώ μπαλάντες είναι μια ρεαλιστική απόφαση για μένα. Θέλω να μιλήσω για την καρδιά που πονάει και όχι για την πολιτική ή την προστασία του περιβάλλοντος.

Οι εμπειρίες μου με το ρομάντζο και την αγάπη είναι σχεδόν αποκλειστικά αρνητικές εμπειρίες, καθώς μέχρι στιγμής δεν έχω βρει την ευτυχία μέσα από σχέση.

Αυτό οφείλεται στην παιδική μου ηλικία και στην άποψή μου ότι η αγάπη κάποια μέρα θα χαθεί. Την αγάπη την κερδίζει κάποιος μέσα από τη συμπεριφορά του και μέσω της εμφάνισής του. Αν κάποιος αισθάνεται άχρηστος και άσχημος, στην καλύτερη των περιπτώσεων ν’ αγαπηθεί για διάστημα δύο/τριών εβδομάδων. Η ιδέα του να είναι μέσα σε μια σχέση προϋποθέτει να είναι ηθοποιός και, όταν δεν θα έχει πλέον άλλη δύναμη να υποστηρίξει το ρόλο του, θα τον εγκαταλείψουν. Γι’ αυτό τραγουδώ για την αγάπη με αυτόν τον τρόπο.

Αγάπη σημαίνει ότι κάποια στιγμή θα σ’ εγκαταλείψουν. Σημαίνει να προσπαθείς να καταλάβεις και να παλεύεις να κερδίσεις λίγη προσοχή. Όταν ήμουν δύο χρονών, η αδελφή μου γεννήθηκε με μια σοβαρή ψυχική και σωματική αναπηρία. Οι γονείς μου δεν μπορούσαν παρά μόνο να επικεντρωθούν στην αδελφή μου για ένα χρόνο, ώστε να την φροντίσουν. Πριν από τη γέννησή της, ήμουν στο επίκεντρο για δύο χρόνια και ξαφνικά βγήκα οφσάιντ, οπότε ως εκ τούτου από εκεί πηγάζει η αίσθηση μου ότι δεν αξίζω και πως κάποια στιγμή θα με εγκαταλείψουν.

Με ελκύουν πάντα οι γυναίκες που δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για μένα. Ενδιαφέρονται στην αρχή (λένε στις φίλες τους ότι αυτός είναι τραγουδιστής, μουσικός), αλλά αργότερα χάνουν το ενδιαφέρον τους. Γράφω τραγούδια γι’ αυτές τις γυναίκες. Μου είναι πιο εύκολο να γράφω με αφορμή άσχημα βιώματα.

 

Die Liede…

Die Art von Musik, die ich mache sind intensive, dramatische, manchmal kitschige Balladen und für dieses Genre ist es sehr hilfreich, wenn der Text auch ein „schwerer“ Text ist. Wenn man eine Ballade singt, ist das für mich eine pragmatische Entscheidung. Ich möchte über Herzschmerz sprechen und nicht über Politik oder Umweltschutz. Meine Erfahrungen mit der romantischen Liebe sind auch fast ausschliesslich negative Erlebnisse, weil ich nicht in der Lage bin, in einer Liebesbeziehung Glück zu empfinden.

Das kommt von meiner Kindheit, dass meine Vorstellung von Liebe ist, dass man auf jeden Fall irgendwann fallen gelassen wird. Die Liebe muss sich man verdienen, durch Handlung, durch sein Aussehen. Wenn man sich selber wertlos und hässlich fühlt, kann man nur für vielleicht zwei/drei Wochen geliebt werden. Die Vorstellung, in einer Beziehung zu sein, bedeutet ein Schauspieler zu sein und – wenn man keine Kraft mehr hat – dann wird man verlassen. Deshalb singe ich in dieser Art und Weise über Liebe.

Liebe bedeutet, irgendwann fallen gelassen zu werden. Und verstehen zu müssen und kämpfen zu müssen, um ein bisschen Aufmerksamkeit zu bekommen. Als ich zwei Jahre alt war, wurde meine Schwester geboren und sie war geistig und körperlich schwerstbehindert. Meine Eltern konnten sich für ein Jahr nur auf meine Schwester konzentrieren, weil sie gepflegt werden musste. Vor der Geburt meiner Schwester stand ich zwei Jahre im Mittelpunkt und plötzlich war ich im Abseits und wahrscheinlich kommt daher meine Vorstellung davon, dass ich selbst nichts wert bin und irgendwann fallen gelassen werde.

Ich bin immer an Frauen interessiert, die sich eigentlich nicht für mich interessieren. Sie interessieren sich am Anfang, aber später sie verlieren ihr Interesse. Also schreibe ich Lieder über diese Frauen. Es ist für mich einfacher, Lieder über ein schlechtes Erlebnis zu schreiben.

Ποιο ρόλο παίζει στα τραγούδια σου η λαχτάρα;

Είναι η λαχτάρα να κάνω κάτι καλό, κάτι που ίσως είχα χάσει στην πρώιμη παιδική μου ηλικία. Η αίσθηση που θέλω να νιώσω ότι είμαι αποδεκτός, πολύτιμος και ότι ανήκω κάπου.

Welche Rolle spielt die Sehnsucht in deinen Liedern?

Das ist die Sehnsucht, etwas wieder gut zu machen, was ich vielleicht damals in der frühen Kindheit verloren habe. Das Gefühl, angenommen zu sein, wertvoll und irgendwohin zugehören.

 

Υπάρχουν στιγμές που η έμπνευση δεν έρχεται, όταν την θες;

Είναι ευρέως διαδεδομένο το κλισέ, πως όταν ο μουσικός δεν αισθάνεται καλά και είναι λυπημένος, κάθεται στο πιάνο του και στη συνέχεια… το αντίθετο! Όταν αισθάνομαι χάλια, τότε δεν πλησιάζω το πιάνο.

Εάν είμαι σε καλή διάθεση κι αισθάνομαι υγιής, τότε αλλάζει το θέμα. Το βασικότερο όλων είναι η μουσικότητα, όταν γράφω ένα τραγούδι, οι στενοχώριες είναι παρελθόν. Και ξαφνικά ξεπηδά ένα τέλειο riff! Οι συγχορδίες που έρχονται στο μυαλό μου, είναι πιθανό να εμφανιστούν ανά πάσα στιγμή.

 

Gibt es Momente, in denen du keine Lieder schreiben kannst?

Es gibt ein häufiges Klischee, wenn man sich nicht gut fühlt und traurig ist, geht man ans Klavier und dann… Gegenteil! Wenn ich mich schlecht fühle, dann habe ich keine Lust, ans Klavier zu gehen. Wenn ich in einer guten Stimmung bin, mich gesund fühle, ist das etwas anderes. Doch hauptsächlich geht es eher um Musikalität, wenn man ein Lied schreibt und der Weltschmerz nicht vorhanden ist. Und dann fällt mir auf einmal ein tolles Riff ein! Die Akkordfolge (Harmonie- Sequenz), die fällt mir ein, kann mir immer einfallen.

https://www.youtube.com/watch?v=Yqe1lPHIf54

 

Τι έρχεται πρώτο, η μουσική ή οι στίχοι;

Πρώτα έρχεται η μουσική. Οι στίχοι μπορούν να γραφτούν μετά από δύο-τρεις εβδομάδες, αφού έχω τελειώσει με τη μουσική και δεν έχουν καμία σχέση με τα υπόλοιπα, είναι σαν ασκήσεις για το σπίτι. Την αρμονία και τη μελωδία δεν μπορείς όμως να τις προγραμματίσεις. Χρειάζεται να περιμένεις να έρθουν από μόνες τους.

 

Μπορείς να εξαναγκάσεις τους στίχους, αλλά όχι τη μουσική.

 

Ένα καλό παράδειγμα είναι οι Coldplay, που δεν ενδιαφέρονται τόσο πολύ για τους στίχους τους. Επειδή τραγουδούν στη μητρική τους γλώσσα, θα όφειλαν να δίνουν περισσότερο σημασία στους στίχους τους. Αλλά τελικά υπό αυτή την έννοια, κανείς δεν μπορεί να τα έχει όλα.

Όταν θέλω να φτιάξω ένα νέο άλμπουμ, δεν έχω μια συγκεκριμένη ιδέα. Μου παίρνει ενάμισι χρόνο για να γράψω περίπου έντεκα τραγούδια. Για τους στίχους, αρκούν λίγες βδομάδες για να ολοκληρωθούν, αφότου η μουσική είναι έτοιμη. Κι επειδή αυτό συμβαίνει στο ίδιο σύντομο χρονικό διάστημα, τα τραγούδια ταιριάζουν μεταξύ τους σαν θεματική.

 

Was kommst zuerst, die Musik oder die Texte?

Zuerst kommt die Musik. Die Texte kommen vielleicht nach zwei/drei Wochen, bevor ich die Lieder aufnehmen muss. Die Texte haben überhaupt nichts mit dem Rest zu tun, sie sind wie Hausaufgaben. Es geht über Harmoniefolge und Melodie. Das ist das Einzige, was man nicht kontrollieren kann. Harmoniefolge und Melodie, darauf muss man warten.

You can force lyrics, but you cannot force music.

Ein gutes Beispiel ist Coldplay, die auf ihre Texte nicht so viel Wert legen. Denn es ist ihre Muttersprache und deswegen sollten sie sich darüber mehr Gedanken machen. Insofern: Man kann nicht alles haben.

Ich habe kein bestimmtes Konzept, wenn ich ein neues Album machen will, weil ich ungefähr eineinhalb Jahre brauche, um elf Lieder zu schreiben. Die Texte kommen nach der Musik und ich brauche ein paar Wochen, um diese zu schreiben. Und weil das in einem kurzen Zeitraum passiert, passen die Lieder inhaltlich zusammen.

 

Ποια είναι η πιο ευχάριστη φάση κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας ενός άλμπουμ;

Όταν έχω μια καλή ιδέα. Αλλά η ηχογράφηση, είναι τραγωδία! Καθόλου διασκεδαστική, καθώς φοβάμαι την αποτυχία.

 

Wann ist die glückliche Phase für dich, wenn du ein Album vorbereitest?

Wenn man eine gute Idee hat. Aber Aufnehmen ist furchtbar! Das macht keinen Spass, ich habe Versagensangst.

 

Σε ποια στιγμή της δημιουργικής διαδικασίας αισθάνεσαι σίγουρος ότι ένα τραγούδι σου είναι έτοιμο;

Δεν είναι μια λογική απόφαση, αλλά είναι σχετικά εύκολο να το αποφασίσω. Είναι απλώς μια αίσθηση που έχω.

 

In welchem Moment der Kreativität bist du sicher, dass ein Lied fertig ist?

Es ist relativ leicht zu verstehen, es ist keine rationale Entscheidung. It’s just a feeling.

 

Είσαι ένας πειθαρχημένος τραγουδοποιός;

Όχι. Ποτέ δεν έπαιξα πιάνο για περισσότερο από δύο ώρες στη ζωή μου. Δεν ανήκω στην κατηγορία των session-μουσικών. Ακόμα κι όταν παίζω άσχημα πιάνο και τραγουδώ, κι αυτό έχει την αξία του στη δική μου μουσική πορεία.

Πάρε για παράδειγμα την Cat Power, που κάνει  boom boom boom στο πιάνο. Είναι πολύ κακή session-μουσικός, αλλά κανείς δεν το προσέχει, όταν παίζει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν χρειάζεται να εξασκούμαι τόσο πολύ όσο ένας επαγγελματίας μουσικός που παίρνει χρήματα για να παίξει κιθάρα. Ο session-μουσικός, είναι μια εντελώς διαφορετική δουλειά.

Δεν σχεδιάζω την καριέρα μου. Δεν είμαι ο business-τύπος, που βρίσκεται σ’ εγρήγορση και σχεδιάζει τα πάντα εκ των προτέρων. Νομίζω ότι είμαι τεμπέλης όσον αφορά κάποια πράγματα και πιθανότατα υπάρχουν άλλοι μουσικοί που το ψάχνουν πιο πολύ, επιχειρούν νέα μονοπάτια, χρησιμοποιούν πολύ τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενώ εγώ δεν ακολουθώ πιστά αυτό τον δρόμο. Οπότε το κάθε τι συμβαίνει μέρα με τη μέρα. Δεν υπάρχει σχέδιο. Και πολλά μάλιστα συμβαίνουν κατά τύχη.

 

Bist du ein disziplinierter Liedermacher?

Nein. Ich habe noch nie in meinem Leben länger als zwei Stunden auf dem Klavier gespielt. Ich bin kein Session-Musiker. Wenn ich schlecht Klavier spiele und singe, hat es trotzdem Wert. Zum Beispiel Cat Power, die macht auf dem Klavier boom boom boom. Sie ist eine sehr schlechte Session-Musikerin, aber niemand hört sich anders an, wenn sie spielt. Deshalb muss ich auch nicht so viel üben, wie ein professioneller Band-Musiker, der Geld dafür bekommt, dass er nur die Gitarre spielt. Als Live-Musiker ist das ein ganz anderer Job.

Ich plane meine Karriere nicht, ich bin nicht so ein gewiefter Business-Typ, der alles voraus plant. Ich bin – glaube ich – faul, was einige Sachen angeht und es gibt wahrscheinlich andere Musiker, die fleissiger an verschiedenen Aspekten arbeiten würden und versuchen neue Territorien zu erschliessen und ganz viel Networking machen, aber das liegt mir eigentlich nicht. Deshalb ist es immer erst so, day by day. Kein Plan. Es ergibt sich vieles durch Zufall.

https://www.youtube.com/watch?v=Yqe1lPHIf54

 

Το βιβλίο – αυτοβιογραφία σου χαρακτηρίζεται ως «ένα ιδιαίτερο ντοκουμέντο μιας αυτο-ανακάλυψης». Είσαι ακόμα πολύ νέος. Γιατί θέλησες να γράψεις μια αυτοβιογραφία τόσο νωρίς;

Δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος. Μου έκαναν την πρόταση να γράψω ένα βιβλίο και να το εκδώσουν και το έκανα. Δεν είμαι συγγραφέας. Ήταν απλά και μόνο ένα ημερολόγιό μου, που έγραφα για δέκα χρόνια. Δεν είχα καμιά ιδιαίτερη φιλοδοξία.

 

Deine Buch-Autobiographie ist bezeichnet als “ein bestimmtes Dokument einer Selbsterfindung”. Du bist so jung, warum möchtest du so früh eine Autobiographie schreiben?

Es gibt keinen Grund. Ich habe ein Angebot bekommen, ein Buch zu schreiben und ich habe eine Aufzeichnung gemacht. Ich bin kein Schriftsteller. Es war nur ein Tagebuch, ohne Ambition. Und dann hat jemand gesagt, ich würde das gern rausbringen. Es waren Sachen, die ich seit zehn Jahren sowieso geschrieben hatte.

 

Τι άλλο θα επιθυμούσες να έχεις στη ζωή σου;

Δεν σκέφτομαι τόσο πολύ το μέλλον. Ένα παλιό γερμανικό punk συγκρότημα, οι Roh, έλεγαν σ’ ένα τραγούδι τους: «Πώς θα διαχειριστώ τον χρόνο μου μέχρι την κηδεία μου;» Ελπίζω ότι θα βρω τρόπους να τα καταφέρω. Πιθανόν μελλοντικά θα έχω οικογένεια, σύζυγο, παιδιά και θα μπορώ να ζήσω.

 

Was wünscht du dir noch von deinem Leben?

Ich mache mir nicht so viele Gedanken über die Zukunft. Ich hoffe nur, es rum zu bringen. Es gab eine deutsche Punk Band, die hiessen Roh und sangen: “Wie krieg ich die Zeit bis zu meiner Beerdigung noch rum”. Ich hoffe, dass ich das irgendwie hinkriege. Wahrscheinlich werde ich noch Familie, Frau, Kinder haben und das irgendwie einigermaßen überstehen.

 

Τελικά τι έχει περισσότερο σημασία για σένα στο τέλος της μέρας;

Το να είσαι ψυχικά υγιής, δηλαδή να βρεις τον αληθινό σου εαυτό. Στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου ζούσα με μια τεχνητή εκδοχή του εαυτού μου. Όταν ως παιδί πρέπει να προσποιείσαι για να κερδίσεις την προσοχή των άλλων, τότε αναπτύσσεται ένας τεχνητός εαυτός.

Ελπίζω να καλλιεργήσω αυτόν τον αληθινό εαυτό μου περισσότερο και όχι μόνο να σκέφτομαι ότι όλη την ώρα, ως ηθοποιός, πρέπει να κρύβω την ασχήμια μου από τους άλλους. Και ότι μπορώ να ζήσω ειρηνικά τολμώντας να είμαι αυτός που είμαι, χωρίς να φοβάμαι ότι οι άνθρωποι θα με απορρίψουν, αν είμαι αυθεντικός.

 

Was zählt am Ende des Tages wirklich in deinem Leben?

Psychisch gesund werden, das heißt dieses wahre Selbst finden. Denn den grösseren Anteil in meinem Leben spielt eine künstliche Version von mir selbst. Wenn man sich als Kind verstellen musste, um die Aufmerksamkeit zu bekommen, dann entwickelt man ein künstliches Selbst.

Ich hoffe, dieses wahre Selbst mehr zu kultivieren und nicht nur zu denken, dass man die ganze Zeit als Schauspieler die Hässlichkeit verstecken muss für die Anderen. Dass man im Frieden leben kann und man sich traut, so zu sein, wie man ist und man nicht Angst davor haben muss, dass die Leute einen ablehnen, wenn man authentisch ist.

Upcoming events

SEP6
Fri 19:00 UTC+09by Maximilian Hecker
Seoul, South Korea

 

SEP14
Sat 20:00 UTC+08by Maximilian Hecker
Shenzhen, China

 

SEP15
Sun 20:00 UTC+08by Maximilian Hecker
Guangzhou, China

 

SEP18
Wed 20:00 UTC+08by Maximilian Hecker
Nanjing, China

 

SEP19
Thu 19:30 UTC+08by Maximilian Hecker
Shanghai, China

 

SEP20
Fri 20:00 UTC+08by Maximilian Hecker
Hangzhou, China

 

SEP21
Sat 19:30 UTC+08by Maximilian Hecker
Chengdu, China

 

SEP24
Tue 19:30 UTC+08by Maximilian Hecker
Chongqing Shi, China

 

SEP25
Wed 19:30 UTC+08by Maximilian Hecker
Wuhan, China

 

SEP27
Fri 20:00 UTC+08by Maximilian Hecker
Beijing, China

 

SEP28
Sat 19:30 UTC+08by Maximilian Hecker
Xian Shi, China

 

Facebook Page:

https://www.facebook.com/maximilianhecker/