Pic by The #ArtAsylum

“Tελικά αυτός ο ιός ξεβράκωσε τους πάντες και φανέρωσε το πραγματικό πρόσωπο του ανθρώπου.

Αυτό το άσχημο πρόσωπο που αντικρίζουν κάθε μέρα τα ζώα και η φύση.

Αυτό είναι λοιπόν, για όσους αναρωτηθήκατε πώς μας βλέπουν τα πλάσματα γύρω μας.

Είμαστε ληστρικοί, μοχθηροί, επικίνδυνοι, εγωιστές, έτοιμοι να πούμε και να κάνουμε οτιδήποτε αρκεί να γίνουμε μια δραχμή πιο πλούσιοι. Ένα ευρώ, μισό δολάριο…

Δεν χρειάστηκε να γίνει κάποιος παγκόσμιος πόλεμος για να μεταμορφωθούν σε πειρατές χώρες που θεωρητικά διδάσκουν με το πνεύμα και τον πολιτισμό τους.

«Τι μεταφέρει αυτό το αεροπλάνο Κύριοι;» ρώτησαν.

«Μάσκες για εκείνη την χώρα που έχει πρόβλημα και πεθαίνει κόσμος» ήταν η απάντηση.

«Ψηλά τα χέρια! Θα τις πάρουμε εμείς κι οι άλλοι ας πάνε να ψοφήσουν…», είπαν.

Και μπορεί σήμερα, με διπλωματικό τρόπο, ο ένας να αποκαλεί τον άλλον κλέφτη, απατεώνα, λωποδύτη αλλά όταν περάσει το κακό θα είναι όλοι κουστουμαρισμένοι κύριοι που θα ψιθυρίζουν στα μικρά παιδιά τους πως «όταν μεγαλώσεις κοίτα να γίνεις ένας άξιος άνθρωπος στην κοινωνία».

Μα… για στάσου μισό λεπτό…

Στ’ αλήθεια τώρα, λογαριάζεται σε κάτι αυτό το «άξιος» που τσαμπουνάτε στα παιδιά σας;

Αυτό που είπαν και σε εσάς όταν ήσασταν μικροί δηλαδή…

Λογαριάζεται σε καλά αισθήματα; Σε ηρωικές πράξεις; Σε κινήσεις φιλανθρωπίας; Με αυτά τα πρότυπα ανθρώπων που κυβερνούν αυτόν τον κόσμο και που προβάλλονται στα παιδιά;

Όχι βρε συ. Όταν σου λέγανε «άξιος άνθρωπος» εννοούσαν «πλούσιος άνθρωπος». Πλούσιος σε λεφτά να κάνει ότι θέλει, να διαφεντεύει όποιον θέλει.

Κάποτε στο έλεγαν οι γονείς σου ενώ τώρα στο λέει η τηλεόραση.

Τα λεφτά ορίζουν τους άξιους σε αυτή την κοινωνία και δεν παίζει ρόλο ο τρόπος που θα τα κάνεις.

Και να σου πω και κάτι; Άμα βγάλεις και πολλά λεφτά, όταν πάνε να ξεφουρνίσουν πως πάτησες επί πτωμάτων για να τα μαζέψεις, ξοδεύεις κάμποσα από αυτά και γίνεσαι ευεργέτης και παράδειγμα προς μίμηση.

Καθώς τρώνε καναπεδάκια με μαυρο χαβιάρι στις δεξιώσεις  οι άνθρωποι του κύκλου σου, σε αποκαλούν φωναχτά «μάγκα», «άξιο τέκνο», «άνθρωπο με πυγμή», χώνουν κάπου εκεί στην πρόταση και την λέξη «αυτοδημιούργητος» που σημαίνει πως κάποτε ήσουν μπατίρης, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις πολιτικών δεν ισχύει αυτό, και βγαίνεις μετά στο μπαλκόνι με κουστουμιά Armani και λες στον λαό σου «Ιδού, εγώ ειμί το φως. Ακολουθάτε με…».

Και σε ακολουθάει κόσμος, όπως στο παραμύθι με τα παιδιά που ακολούθησαν στον θάνατο τον μουσικό με την φλογέρα και το μόνο που σώθηκε ήταν εκείνο που ήταν κουτσό και δεν μπορούσε να προλάβει τους υπόλοιπους.

Δεν χρειάστηκε να πέσει ούτε μια ντουφεκιά για να αποδειχτούν όλα αυτά, αν και κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού σου τα ήξερες…

Μια αρρώστια χρειαζόταν όλο κι όλο για να πουν οι χώρες του κόσμου πως «είμαστε αυτοί που είμαστε και δεν μας νοιάζει τι θα πείτε. Το προφίλ μας θα το ξαναφτιάξουμε όταν περάσει η φουρτούνα».

Και δεν είναι μόνο οι χώρες που φέρονται με αυτόν τον τρόπο, έτσι δεν είναι;

Γιατί η «χώρα» όσο να πεις, είναι μια κάπως αόριστη έννοια. Δεν είναι ένα πρόσωπο.

Αν βάλεις όμως, πως άστεγοι έφαγαν πρόστιμο, επειδή δεν ήταν σπίτι τους…οι άστεγοι…

Αν βάλεις, πώς το κράτος αντιμετωπίζει τον φόβο των πολιτών με δυνάμεις καταστολής, πώς τα αφεντικά βρήκαν ευκαιρία να απολύσουν, να εκμεταλλευτούν, να πλουτίσουν, πώς σε πλήρωσαν με χειροκροτήματα, πώς από τελευταίος τροχός της αμάξης έγινες πρώτος, αλλά όταν περάσει το κακό θα ξαναγίνεις τελευταίος, τότε ακούς το καμπανάκι.

Ο ήχος του είναι μακρινός αλλά ακούγεται ξεκάθαρα να σου λέει, πως «αν δεν έχεις λεφτά, είσαι αναλώσιμος, αμελητέα ποσότητα».

Και η φύση γελάει καθώς τα βλέπει όλα αυτά, γιατί η φύση θα συνεχίσει να υπάρχει πολύ περισσότερο από την ημέρα που θα φάμε ο ένας τον άλλον για τα φράγκα…

Παιδιά, και κάπου εδώ να σας θυμίσω, μην ξεχαστεί κανένας ιστορικός και τα γράψει όλα αυτά σε κάποιο βιβλίο ιστορίας και γίνουμε ρεζίλι στους απογόνους. Πρέπει στο μέλλον να διαβάζουν για εμάς και να νιώθουν θαυμασμό και περηφάνια και να πιστεύουν πως αντισταθήκαμε στον ιό ηρωικά και πως ο ένας βοηθούσε τον άλλον.

Και για να καλύψω εδώ και τους συνωμοσιολόγους, να πω το εξής: ακόμα και αν είναι μούφα όλο αυτό που συμβαίνει με τον ιό, και να μην υπάρχει τίποτα, τα προσχήματα πλέον δεν κρατιούνται και όλη αυτή η απανθρωπιά που κρύβεται πίσω από κάτι λέξεις του τύπου «πολιτισμένο» και «λογικό ον» έχει ξεκουκουλωθεί και ίσως κάποιος στο μέλλον τα ανακαλύψει και πει ΦΤΟΥ ΣΑΣ ΞΕΦΤΙΛΕΣ…

Αν τα προσθέσεις όλα αυτά καθώς και άλλα πολλά, θα δεις πως δεν υπάρχει λογική στον άνθρωπο και ναι, αν με ρωτήσει κάποιος, θα του πω ότι υπάρχουν και καλοί άνθρωποι εκεί έξω, αλλά ξέρουμε όλοι τι επιπλέει συνήθως και δυστυχώς η βρώμα του καλύπτει το άρωμα των λουλουδιών…

mike pougounas

Ο Mike Pougounas γεννήθηκε στην Αθήνα το 1965 και σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου.

Αυτές τις ημέρες θα εκδοθεί το βιβλίο του με τίτλο «Το Κλειδί της Εύας» από τις εκδόσεις Ars Nocturna – Gothic Books.

Ασχολήθηκε με την μουσική από μικρός και έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα 11 στούντιο άλμπουμ με τα συγκροτήματα Flowers of Romance, Nexus και New Zero God.

Από το 2012 μέχρι σήμερα, επιμελείται και παρουσιάζει την δίωρη εβδομαδιαία μουσική εκπομπή The Blackout Radio Show with Mike Pougounas, για τον Αμερικάνικο ραδιοφωνικό σταθμό KOWS 92,5FM η οποία αναμεταδίδεται και από ιντερνετικούς σταθμούς στον Καναδά, στην Αγγλία και στην Ελλάδα.                                                              

 Pic by #EliasMoraitis

 

Γράφει για το δικό του μουσικό blοg, που ονομάζεται Tribe4mian, ενώ άρθρα του αναρτώνται συχνά στο Merlin’s Music Box, και κάποια έχουν δημοσιευθεί στο Ελληνικό περιοδικό Planet of Songs και στο ηλεκτρονικό Revista 13 από την Αργεντινή.

Η πρώτη του ιστορία που εκδόθηκε σε βιβλίο ήταν το “Why Can’t I Be You?” στο βιβλίο «Ο Κήπος των Κρεμασμένων».

Το 2008 βραβεύτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας για την ταινία του “Vlad ο Δαίμων”.