• Σενάριο: Claude Miller, John Wainwright (νουβέλα), Jean Herman, Michel Audiard (διάλογοι)
  • Φωτ: Bruno Nuytten
  • Μουσική: Georges Delerue
  • Ερμ: Lino Ventura , Michel Serrault , Romy Schneider , Guy Marchand
  • Διάρκεια: 86 min

Ο ανακριτής και ο δολοφόνος

Σε μια μικρή γαλλική πόλη, δύο νεαρά κορίτσια βιάσθηκαν και δολοφονήθηκαν. Ο προφανής ύποπτος είναι ένας εξέχων δικηγόρος, ο Jérôme Martinaud(Michel Serrault), που βρισκόταν στον χώρο και τον χρόνο των δύο εγκλημάτων . Παραμονή Πρωτοχρονιάς ,ο επιθεωρητής Gallien(Lino Ventura) τον καλεί στο γραφείο του  και αρχίζει να τον υποβάλλει σε πιεστική ανάκριση. Η μαρτυρία του Martinaud είναι γεμάτη κενά και αντιφάσεις, ωστόσο ο Gallien δεν είναι σε θέση να αποσπάσει την ομολογία του. Ο δικηγόρος φαίνεται να ταιριάζει στο ψυχολογικό προφίλ του δολοφόνου, αλλά τα αποδεικτικά στοιχεία εναντίον του δεν είναι αδιάσειστα. Όταν η ανάκριση φαίνεται να οδηγείται σε αδιέξοδο, η σύζυγος του Martinaud παρουσιάζεται στο αστυνομικό τμήμα και κάνει κάποιες συγκλονιστικές αποκαλύψεις …

Garde à vue - Le cinéma ne se définit pas avec des mots

Εκ πρώτης όψεως, το «Garde à vue» μοιάζει με  συνηθισμένο αστυνομικό  δράμα, με λιπόσαρκη πλοκή. Ωστόσο στην πραγματικότητα είναι μια σκοτεινή και σύνθετη μελέτη για την αυταπάτη και την  εξαπάτηση .Η υποδειγματική σεναριακή και σκηνοθετική του οικονομία  το καθιστούν μια από τις πιο συναρπαστικές αλλά και πιο ζοφερές γαλλικές ταινίες της δεκαετίας του 1980 , σε αντίθεση με το φλύαρο και άνευρο αμερικανικό remake του Stephen Hopkins , «Under Suspicion»(2000).

Η ταινία διαθέτει μόνο τέσσερις βασικούς χαρακτήρες, τους δύο πρωταγωνιστές, τον βίαιο βοηθό του Gallien, Marcel Belmont (Guy Marchand) αλλά  και την γοητευτική αλλά ψυχρή σύζυγο του Martinaud ( Romy Schneider).Ο  ικανός και αποφασιστικός Gallien προσπαθεί με μια σειρά παραπλανητικών ερωτήσεων  να μπερδέψει και να παγιδέψει τον ύποπτο. Καθώς προχωρούν τα αμείλικτα παιχνίδια μυαλού, ο κατηγορούμενος και ο κατήγορος μας βυθίζουν σε σκοτεινές περιοχές, όπου αμυδρά φωτίζονται  τα ευάλωτα σημεία τους κάτω από την στιλπνή επιφάνεια τους. Παράλληλα εγείρονται και πολλά ερωτήματα .Πιστεύει  πραγματικά ο Gallien  ότι ο Martinaud είναι ένοχος; Ή σκόπιμα παραπλανά τον εαυτό του για να κερδίσει μια εύκολη νίκη και να αντισταθμίσει τις επαγγελματικές και προσωπικές του αποτυχίες; Βλέπει ο Martinaud την ανασφάλεια του Gallien και την εκμεταλλεύεται  για να αποκτήσει το πλεονέκτημα; Μόνο ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο σε αυτή τη αδιάλλακτη μάχη : ανάμεσα στους δυο αντιθετικά διαφορετικούς άντρες δημιουργείται  μια διπολική σχέση  αντιπάθειας και θαυμασμού .

Ωστόσο ο Gallien φοβάται μήπως παρασυρθεί από λανθασμένες εντυπώσεις και ζητά απεγνωσμένα ένα άλλοθι ή μια εξομολόγηση. Αλλά πώς μπορεί να το αποσπάσει αυτό από ένα πανέξυπνο άνδρα, γεμάτο αντιφάσεις; Η αμφιβολία κυριαρχεί και οι δύο άνδρες επιδίδονται σε ένα παιχνίδι τακτικής, όπου ο «κυνηγός» περικυκλώνει το «θήραμά»  με αδυσώπητη λογική και αυτό προσπαθεί να ξεφύγει, απαντώντας με φράσεις γεμάτες πνεύμα και αλαζονεία. Τελικά  ο Gallien ασυναίσθητα  χειραγωγείται από τον φόβο του να μην χειραγωγηθεί.

Το σενάριο του Michel Audiard, δεν αφήνεται στα προφανή. Υπάρχουν γεγονότα, υπάρχουν κίνητρα, υπάρχουν ενδείξεις, αλλά οι ανθρώπινες σχέσεις κυριαρχούν πάνω από όλα αυτά τα ζητήματα. Οι ταλαντεύσεις μεταξύ των ανακρίσεων, των λεπτομερειών των εγκλημάτων και της προσωπικής ζωής του Martinaud δημιουργούν τη συναρπαστική αίσθηση ενός παζλ που τα κομμάτια του συναρμολογούνται ξανά και ξανά.

Οι ερμηνείες των δυο «μονομάχων» είναι μνημειώδεις . Ο Michel Serrault έχει τη μοναδική ικανότητα  να ερμηνεύει διφορούμενους και διπρόσωπους χαρακτήρες. Ενσαρκώνει αριστοτεχνικά  πετυχημένους και πλούσιους άντρες, που όμως ζουν μια  άθλια προσωπική ζωή εξαιτίας κάποιας κρυμμένης ενοχής. Ο Lino Ventura ερμηνεύει με ήρεμη ,υπόγεια δύναμη αλλά και υποδειγματική γκάμα αποχρώσεων,  απαραίτητη για αποφύγει τη σχηματικότητα.

Το «Garde à Vue» ,περισσότερο από αστυνομικό θρίλερ είναι μια μελέτη χαρακτήρων .Κοιτάμε τον ύποπτο από τη σκοπιά του αστυνομικού, μετά από τη πλευρά της γυναίκας του και προσπαθούμε να ανακαλύψουμε όχι μόνο αν είναι ένοχος ή αλλά και τι είδους άνθρωπος είναι . Η, με ακρίβεια ωρολογιακού μηχανισμού ,αφήγηση  αντί να επιλύει ,περιπλέκει ακόμη περισσότερο την υπόθεση. Κι όταν φθάνει το ανατρεπτικό φινάλε ,η έκφραση που είναι χαραγμένη στα φθαρμένα χαρακτηριστικά του Ventura συλλαμβάνει τέλεια αυτό που αισθάνεται και ο θεατής : φρίκη, κατάπληξη, δυσπιστία. Τότε συνειδητοποιούμε ότι η άβυσσος της ανθρώπινης ψυχής παραμένει πάντα ένα αξεδιάλυτο μυστήριο .