Βράδιασε, ώρα για ιστορία…

-Μέχρι που θα έφτανες για μένα;

-Μπα σε καλό σου. Τι ερώτηση είναι αυτή βραδιάτικα; Αφού ξέρεις, επιβεβαίωση ζητάς;

-Θέλω απλά να μου πείς. Για μένα έχει σημασία.

-Καλά λοιπόν. Ακού. Μέχρι εκεί που δεν θα έφτανε κανείς.

Πίσω από αυτά που βλέπεις και δεν βλέπεις.

Για φαντάσου λέει μια πραγματική σαν ψεύτικη ιστορία.

Ό, τι πιάνεις με το βλέμμα να ήταν απατηλό, μια εικόνα οφθαλμαπάτη γη, ουρανός κι σύμπαν φτιαγμένος απ’ ένα αρχάγγελο εκπεσών παραδομένο πλήρως στην μαύρη σκιά, κι αυτός να ορίζει την ζωή και θάνατο του σάρκιου που φοράς, να του ανήκουν όλα όσα βλέπεις, όλα εκτός από την ψυχή μας.

Για φαντάσου σ’ αυτόν τον κόσμο να βρισκόταν ένας μ’ ολοφώτεινο βλέμμα κι να σου δείχνε την στυγνή αλήθεια του πλαστού αυτού κόσμου, του κάκιστου αντιγράφου του αληθινού, φτιαγμένου μόνο και μόνο να σε δοκιμάζει, να σε φυλακίζει.

Ως πλανήτης φυλακή, σε φθοροποιά σώματα δεσμώτες ψυχής.

Κι αυτός ο άλλος να σου δείχνε τον τρόπο, την οδό της απόδρασης προς το αληθές φως, με μόνα κριτήρια την απόλυτη ταπείνωση και ανιδιοτελής αγάπη, την ελευθερία επιλογής.

Με μόνο όπλο σ’ αυτό τον αιώνιο πόλεμο καλό-κακό, σκοτάδι-φως την πίστη σε κάτι ανώτερο απ’ το εγώ μας, που αντιπαλεύει τους πάντες και πάντα, ακόμη κι κείνους που αγάπησες και αγαπάς. Πώς θα λεγόταν λοιπόν αυτός άγιος, προφήτης, Θεός;

-Ξέρω ‘γω; Μήπως Ιησούς Χριστός. Δεν μου απάντησες ἀκόμα όμως.

-Μα καρδιά μου, δεν κατάλαβες. Μέχρι εκεί θα έφτανα για σένα. Μέχρι την θυσία, μέχρι να σε πάρω απ’ το χέρι κι να σ’ οδηγήσω στο φως, στο δικό μας φως της αγάπης που επιλέξαμε. Που επέλεξες. Μέχρι ν’ απαρνηθώ ακόμη και το σώμα που φορώ για να υπάρχω για σένα. Σου αρκεί αυτό.

-Μου αρκεί. Που τα λες και τα πιστεύεις και μαζί σου τα πιστεύω κι ‘γώ. Κι ό,τι πιστεύουμε μαζί, γίνεται η αλήθεια μας. Κι αυτό μας αρκεί, ιδού η σημασία που σου ζητούσα.

-Είσαι μια κατεργάρα εσύ, αν δεν σε ήξερα. Αυτά, άντε για ύπνο τώρα. Μας πήρες η  χαραυγή των αστεριών.  

Οδυσσέας Νασιόπουλος

Τρίκαλα, Οκτώβριος 2020

 

Βιογραφικό Οδυσσέας Νασιόπουλος:

Ὁ Ὁδυσσέας Νασίοπουλος γεννήθηκε τὸ Σεπτέμβρη τοῦ 1982, σ ‘ἕνα ὁρεινό χωριό τῆς ἐπαρχίας Καλαμπάκας-Τρικάλων, ὀνόματι Κακοπλεύρι. Μαθήτευσε στην Καλαμπάκα, οἱ σπουδές του στὸ Τ.Ε.Ι. Κοζανής Ἡλεκτρολογίας, ἔμελλαν να μείνουν ἀνολοκλήρωτες, λόγῳ δυσμενῶν οἰκονομικῶν συγκηριῶν, και στροφῆς του προς τὸ γράψιμο, και δὴ τὴν ποίηση, διήγημα, σενάριο.Ἡ ἀδιάλλειπτη και συνεχής μελέτη τῶν ἀρχαίων Ἑλληνικῶν και τὸ διάβασμα, τὸν βοήθησαν, ὡς προς την βελτιώση τοῦ τρόπου γραφῆς.

Ἔχει συμμετάσχει σὲ πλῆθος λογοτεχνικῶν διαγωνισμῶν πανελλήνιων και διεθνῶν ἀποσπώντας πολλά βραβεία, ἐπαίνους και τιμητικές διακρίσεις, ὅπως ἐπίσης καὶ συμμετοχές σ’ ανθολογίες και Λογοτεχνικά-Καλλιτεχνικά ἡμερολόγια. Ἡ «Ματαιοπονία», εἶναι ἡ πρώτη του ὁλοκληρωμένη ποιητικὴ συλλογή ποῦ ἔχει ἐκδοθεῖ, ὡς ἀποτέλεσμα, Α΄Βραβείου Πανθεσσαλικοῦ λογοτεχνικοῦ διαγωνισμοῦ τῶν Ἑκδόσεων Ἥρα Ἑκδοτική το 2012, στὸ Βόλο. Ζεῖ και ἐργάζεται στὰ Τρίκαλα, βοηθώντας στην οἰκογενειακή ἐπιχείρηση Ἀρτοποιεῖο. Ἡ «Πάλη για ἥλιο» εἶναι ἡ δεύτερη ποιητική του συλλογή που ἐκδίδεται, ἀπ’ τις  Πρότυπες Ἑκδόσεις Πηγή, Θεσσαλονίκη 2016.