Ο Μεξικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός Guillermo del Toro ανέπτυξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον τόσο για τις ταινίες όσο και για τις ιστορίες τρόμου από παιδί. Άρχισε να κάνει ταινίες μικρού μήκους ενώ ήταν στο γυμνάσιο και αργότερα σπούδασε κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο της Γκουανταλαχάρα . Στη συνέχεια έμαθε την τέχνη του μακιγιάζ ταινιών από τον θρυλικό καλλιτέχνη μακιγιάζ ταινιών Dick Smith . Ο del Toro πέρασε μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1980 δουλεύοντας ως καλλιτέχνης μακιγιάζ ειδικών εφέ και συνίδρυσε τη Necropia, μια εταιρεία ειδικών εφέ. Τα πρότυπα του ήταν κυρίως σκηνοθέτες ταινιών θρίλερ και τρόμου όπως οι James Whale, Mario Bava, George A. Romero, Alfred Hitchcock και όλη τη φιλμογραφία των Βρετανικών ‘’Hammer Films’’.

Guillermo del Toro

Ο del Toro έγραψε και σκηνοθέτησε αρκετά επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς τρόμου ‘’Hora marcada’’ 1988–90 πριν δημιουργήσει την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους «Cronos» (1993), ένα σκοτεινό παραμύθι για το αρχετυπικό φαουστικό μοτίβο του ανθρώπου που πουλά την ψυχή του στο διάβολο για να πάρει το ελιξήριο της αιώνιας ζωής. Ακολούθησε το κακόγουστο και αποτυχημένο sci fi τρόμου «Mimic» (1997) με τη Μίρα Σορβίνο να κινδυνεύει από ορδές μεταλλαγμένων κατσαρίδων .

Στο υποβλητικά σκηνοθετημένο παραμύθι τρόμου «Στη Ράχη του διαβόλου» (2001) ένα δωδεκάχρονο αγόρι, εγκαταλείπεται σ’ ένα ορφανοτροφείο στη μέση του πουθενά ,στα τέλη της δεκαετίας του ’30 στην Ισπανία του Φράνκο. Το ορφανοτροφείο κρύβει, μέσα στους λαβυρινθώδεις διαδρόμους του, μια αλυσίδα από προβληματικές σχέσεις μεταξύ των ανηλίκων που ζουν εκεί και ένα τραγικό μυστικό.

Στο σίκουελ «Blade II» (2002) ο Wesley Snipes , υβριδικός κυνηγός βαμπίρ, συνεργάζεται αναγκαστικά με αυτούς που κυνηγά για να εξοντώσουν τους μανιακούς Reapers.

Στα «Hellboy: Ο Ήρωας της Κόλασης» (2004) και «Hellboy II: Η Χρυσή Στρατιά»(2008),προσαρμόζει στην οθόνη μια υπερφυσική ιστορία του συγγραφέα κόμικς Mike Mignola, με ήρωα τον “Hellboy”,έναν πανίσχυρο σούπερ ήρωα από την Κόλαση, προιόν ενός αποτυχημένου μεταφυσικού πείραματος των Ναζί , που θα χρησιμοποιήσει τις υπερφυσικές του δυνάμεις προκειμένου να εξολοθρεύει στο κακό που απειλεί την ανθρωπότητα.

Ο del Toro κέρδισε την διεθνή αναγνώριση με το αριστούργημα του «Ο Λαβύρινθος του Πάνα» το 2006. Η θλιβερή πραγματικότητα του ισπανικού εμφυλίου φιλτράρεται από ένα κοριτσίστικο βλέμμα και μεταμορφώνεται σε καθηλωτικό παραμύθι που θυμίζει την «Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων» και τους μύθους του Μπόρχες μέσα από έξοχες, συχνά σουρεαλιστικές, εικαστικά πανέμορφες εικόνες.

Το Δαχτυλίδι της Φωτιάς (2013) αποτελεί μια ογκώδη βιομηχανική παραγωγή με ατελείωτες μάχες τεράτων, ανελέητο μεταλλικό θόρυβο ,αφόρητο μελοδραματισμό και παιδαριώδη μηνύματα.

Ο «Πορφυρός Λόφος» (2015) χαρακτηρίζεται από σκοτεινό ρομαντισμό, εντυπωσιακά κοστούμια που συμβάλλουν στην γοτθική ατμόσφαιρα και στοιχεία παραμυθιού συνθέτοντας ένα οπτικό κομψοτέχνημα , στο οποίο το αληθινό τέρας είναι ο ίδιος¬ ο άνθρωπος, ένοχος μιας θανάσιμης ερωτικής αμαρτίας.

Το «Σχήμα του νερού»(2017) είναι ένα γοητευτικό παραμύθι τοποθετημένο χρονικά στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου για την διαφορετικότητα ,το δικαίωμα και την επιθυμίa κάθε πλάσματος να ακούγεται, να κατανοείται και να αγαπιέται.

Το «Μονοπάτι των χαμένων ψυχών»(2021) σηματοδοτεί την απόφαση του del Toro  να αφήσει κατά μέρος τα υπερφυσικά στοιχεία και να στραφεί στο νεο –νουάρ κάνοντας ένα ριμέικ του κλασικού «Αγύρτη» (1947) του Edmund Goulding που με τη σειρά του ήταν βασισμένο σε ένα ζοφερό μυθιστόρημα του William Lindsay Gresham.

Ο  del Toro εμποτίζει τις ταινίες τρόμου και φαντασίας με συναισθηματική και θεματική πολυπλοκότητα. Η εξερεύνηση της ανθρώπινης φύσης και η απάντηση στα ερωτήματα «γιατί είμαστε εδώ και τι κάνουμε» είναι δύο σταθερές στη φιλμογραφία του. Η πυρετώδης φαντασία του , κατοικείται από ταινίες, βιβλία και «τέρατα».  Οι περισσότερες από τις ταινίες του είναι ισχυρά ιστορικά αφηγήματα με αξέχαστους χαρακτήρες,με τον Μεξικανό δημιουργό να έχει παραπoιήσει δημοφιλή παραμύθια για να βοηθήσει το κοινό να κατανοήσει τον θεματικό τους πυρήνα.