Συντάκτης: Σύλβια Μπίστη

Όλο το φως που μπόρεσα να δω: ένας απολογισμός του 2017.

Ιανουάριος: Πρωτοχρονιά με κρύο και γαστρεντερίτιδα. Πλησιάζει σιβηρικός αντικυκλώνας, μετεωρολογικά και προσωπικά μιλώντας. Ξεκινάω το νέο χρόνο με την αυτοβιογραφία της Emma Goldman (1849-1940), της πιο φοβερής και τρομερής γυναίκας του εικοστού αιώνα, της γυναίκας που διεκδίκησε το δικαίωμα στα όμορφα και λαμπερά πράγματα. Λέγεται “Living my life”, που θα πει Zώντας τη ζωή μου. Στο Θέατρο της οδού Κυκλάδων βλέπω το Κουκλόσπιτο του Ιψεν. Το βράδυ χιονίζει. Το θαύμα των θαυμάτων… Βλέπω το Paterson του Jim Jarmous και ψιλιάζομαι ότι αυτή θα είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς. Καλά το ψιλιάζομαι. Διαβάζω τα ποιήματα του Ron Padgett και...

Διαβάστε Περισσότερα

Η θερμοδυναμική για όλους ή πώς να νοσταλγείτε σωστά.

Eίναι καιρός τώρα που όλος ο κόσμος λέει “Καλή συνέχεια!”, δεν ξέρω αν το έχεις προσέξει. Το ακούς όλη την ώρα, όπου σταθείς κι όπου βρεθείς: στα εστιατόρια, στα καφέ, στα σούπερ μάρκετ, στα βενζινάδικα, στο περίπτερα. Δε θέλω να συνεχίσω ρε παιδιά. Να σταματήσω θέλω! μου’ρχεται να φωνάξω, αλλά δεν το κάνω ένεκα η ρημάδα η ευγένεια. “Τυχαίνει καμμιά φορά να θες να σταματήσεις. Επιτόπου, όπως είσαι. Στη μέση μιας κουβέντας, μιας τζούρας από το τσιγάρο, στη μέση μιας γουλιάς από το ποτό σου ή στην μπουκιά σου απάνω, όπως τρως. Στη μέση ενός δρόμου. Να πέσεις στα...

Διαβάστε Περισσότερα