Κατηγορία: Fermouart

«Βραδινές σκέψεις» από τον Οδυσσέα Νασιόπουλο

Βραδινές σκέψεις   Το ‘χείς, σε παράξενο, τα βράδια όταν η σιγαλιά απλώνει τ’ ασπρόμαυρο σεντόνι της και πέφτει βαριά στα ματοτσίνορα της έρημης πόλης. Όταν ησυχάζουν οι λέξεις που ειπώθηκαν στ’ αδιάκοπα ξεσπάσματα τους, στην εναγώνια συνθήκη τους, να βρούνε μια λογικοφανεί θέση. Και μετά εκεί όταν τα φώτα χαμηλώνουν, στην γωνιά του ο καθείς μετρά την μέχρι τούδε ζωή του, τις παρουσίες, απουσίες, τις ματαιώσεις, μιας θλίψης, μιας ευτυχίας το ανάστημα. Μέχρι να ‘ρθει το αύριο σαν χτες, και γίνει η μέρα μια νέα προσδοκία στους ίδιους δρόμους την παράλληλη ευθύνη, την μάχιμη ελπίδα να καλύψεις τα...

Διαβάστε Περισσότερα

Το Μικρό Παρίσι των Αθηνών 2019 με θέμα «Kαμπαρέ του κόσμου»

Μικρό Παρίσι των Αθηνών 2019 21 Noεμβρίου – 1 Δεκεμβρίου 2019 Thème de l’année : Cabarets du monde – Kαμπαρέ του κόσμου   Το σήμα κατατεθέν της Παρισινής νυχτερινής διασκέδασης από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι και σήμερα αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για σπουδαίους δημιουργούς ζωγράφους, συνθέτες, ποιητές κ.α. Η λαϊκής προέλευσης υψηλή αισθητική των μεγάλων θεαμάτων των Παρισινών καμπαρέ επηρέασε και επηρεάζει την ψυχαγωγία, την εξέλιξη και ποιότητα των θεαμάτων σε όλο τον κόσμο, περισσότερο από έναν αιώνα τώρα. Από το Moulin Rouge και το Chat noir πέρασαν και άφησαν το ιστορικό τους αποτύπωμα ο Toulouse Lautrec, ο...

Διαβάστε Περισσότερα

«Η πόλη στο πάτωμα» του Οδυσσέα Νασιόπουλου

Η πόλη στο πάτωμα Ήταν μια πόλη, μέσα στην πόλη, που όλοι την περπατούσαν, κι όλοι την αγνοούσαν, την ήξεραν οι γλώσσες των ανθρώπων ως η πόλη στο πάτωμα, καθότι δεν είχε όνομα δικό της. Οι σκιές την ήξεραν ως «Ονειρόπολη». Κάνεις δεν ξέρει πότε χτίστηκε, ποιος την έφτιαξε, άλλοι είπαν, πως είναι μόνο ένας μύθος σαν αυτούς τους περίεργους αστικούς. Άλλοι πάλι πιο αιθεροβάμονες λένε, πως την θεμελίωσαν τα πετάμενα όνειρα των ανθρώπων. Εκείνα που δεν βρήκαν εκπλήρωση στα αδιάκοπα ποδοβολητά τους, την εφήμερη ζωή. Και κείνα ζούσαν εκεί την δική τους μικρή ζωή. Τις ήσυχες νύχτες, αν...

Διαβάστε Περισσότερα

«Τα βότσαλα» του Οδυσσέα Νασιόπουλου

Άκου. Είναι το τραγούδι της θάλασσας. Στάσου, να το ακούσεις κι συ, είναι τόσο υπέροχα γαλήνιο, τόσο βαθιά και τρομαχτικά όμορφο. Νιώσε τον ρυθμό της στο πισωγύρισμα των κυμάτων, σου ταιριάζει ξέρεις, έτσι έρχεσαι και φεύγεις κι συ, καράβι αταξίδευτο στο ηλιοβασίλεμα. Άκου. Είναι τα λόγια της, λένε και ξελένε πολλές των ανθρώπων ιστορίες πως παρανόησαν έρωτα και τυραννία της ζωής. Πόσες και πόσες ιστορίες έχουν να σου πούνε, τα βότσαλα αυτά τα ξεβρασμένα μνημεία της ακρογιαλιάς. Θα ‘λεγες, πως είναι οι άταφοι νεκροί των καραβιών που θάφτηκαν κύκλο της θάλασσας. Και τούτα εδώ είναι οι μορφές τους, είναι...

Διαβάστε Περισσότερα