Κατηγορία: Fermouart

ΣΚΕΨΕΙΣ: Another brick in the wall – Η μικρή Ολλανδέζα λιποθύμησε από ντροπή

Όταν στις προεδρικές εκλογές, του 2004, το ποσοστό της αποχής προσέγγιζε το 50% και το περιθώριο μεταξύ Μπους και Κέρι έμοιαζε να κλίνει εξίσου προς κάθε πλευρά, ο Μάικλ Μουρ, γνωστός Αμερικάνος ντοκιμαντερίστας, αποφάσισε να ξεκινήσει ένα ταξίδι – εκστρατεία σε 62 αμερικανικές πόλεις, προκειμένου να αφυπνίσει τους αργόσχολος πολίτες και να τους δραστηριοποιήσει πολιτικά. Η εκστρατεία του αυτή καταγράφηκε από το φακό και προβλήθηκε ως “η αφύπνιση των ηλιθίων”, όμως ήταν στ’ αλήθεια αφύπνιση ή πρόκειται απλά για μια ακόμη νάρκωση που περιβλήθηκε το φωτοστέφανο της σωτήριας λύσης; Τι μας κάνει άραγε να πιστεύουμε πως τα μεγάλα συμφέροντα...

Διαβάστε Περισσότερα

ΣΚΕΨΕΙΣ: “Τι χρώμα θα έδινες στον Φόβο; “

κείμενο: Αντωνία Κοσμίδη σχέδιο: ©pascal campion art   Σκεφτόμουν λοιπόν ότι ο φόβος έχει για όλους κάποια απόχρωση… και ότι το χρώμα με το οποίο τελικά συσχετίζεις το φόβο, σίγουρα σημαίνει πολλά για τους ίδιους τους φόβους σου. Για ΄μένα ο φόβος είναι κόκκινος! Κόκκινος…σαν ένα κόκκινο φανάρι που σου κόβει τη φόρα και αναχαιτίζει την πορεία σου…που σ’εγκλωβίζει σε μια στασιμότητα, σε μια αδράνεια, σε μια ακινησία… ‘Ισως γιατί αυτό που φοβάμαι πιο πολύ τελικά είναι οι ίδιοι αυτοί οι φόβοι μου που δεν τους συνειδητοποιώ και όμως υποσυνείδητα επηρεάζουν ή ίσως καθορίζουν τις επιλογές μου και με κρατάνε...

Διαβάστε Περισσότερα

ΣΚΕΨΕΙΣ: «Δυστοπικές ιστορίες, κεφάλαιο πρώτο»

Κείμενο και Σκίτσο: Γιώργος Μικάλεφ   Δυστοπικές ιστορίες, κεφάλαιο πρώτο Στο Μετρό. Τρία παιδιά με τα ακορντεόν τους βγαίνουν βιαστικά απ’ το συρμό παίζοντας το ντεσπασίτο και δύο τύποι με ασυρμάτους κάνουν  πως τα κυνηγούν. Δυο γιαγιάδες διεκδικούν την ίδια θέση και τσακώνονται για το ποια είναι η γηραιότερη. Νεαρός μιλάει μόνος του χωρίς hands free, blue tooth ή κάτι ανάλογο και ένα καγκουρό μιλάει υπερβολικά δυνατά στο τηλέφωνο για το στοίχημα και το ματς που τον έκανε κατά 20 ευρώ πλουσιότερο. Οι υπόλοιποι διαβάζουν αφοσιωμένοι λες και ήταν αναγνωστήριο εκεί μέσα. Απορώ πως τα καταφέρνουν και δεν τους...

Διαβάστε Περισσότερα

ΣΚΕΨΕΙΣ: “Τα Ανομολόγητα”

[Κείμενο-Φωτογραφία: Αντωνία Κοσμίδη]   “Πόσο κοντά νιώθεις με τον εαυτό σου; Πόσο ειλικρινά συνδιαλέγεσαι μαζί του; και οι σκέψεις… οι ανομολόγητες… ; Που πάνε  λοιπόν οι σκέψεις αυτές  που δεν μοιράζεσαι με κανέναν; Μετουσιώνονται σε σιωπές ή σε μουσική…σε ποίηση ή σε χρώμα ή σε κίνηση… σε φωτιά ή σε στάχτη…σε βροχή ή σε λιακάδα… σε λάμψη  στο βλέμμα σου ή σε μελαγχολία… σε σταθερότητα ή  σε λύγισμα στη φωνή σου… ;   Και γιατί επιστρέφουν χωρίς προειδοποίηση ακριβώς όταν εσύ τις έχεις εντελώς ξεχάσει; Και η βροχή…Πώς τυχαίνει πάντα να σου φτιάχνει ατμόσφαιρα σ’αυτές τις μοναχικές διαδρομές…!!  ...

Διαβάστε Περισσότερα

ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΑΞΙΔΙΟΥ: “Ένα παραμύθι και η μυρωδιά καμένου ξύλου”

Σκέψεις Ταξιδιού Πήλιο 21-10-2017 ένα παραμύθι και η μυρωδιά καμένου ξύλου   “Αυτά που ονειρεύεσαι υπάρχουν… κι οταν τα συναντάς, όλα μέσα σου συναινούν… Λιακάδα και Δροσιά κι αυτή μαγική μυρωδιά καμένου ξύλου που τόσο θυμίζει Χριστούγεννα… Η συνύπαρξη των εποχών… Όνειρα και πραγματικότητα. Ανακατεμένες εικόνες από διάφορα παραμύθια επιστρέφουν στο νου μου… Παραμύθια… που μου διάβαζαν όταν ήμουν μικρή… Εικόνες…έτσι όπως τις είχα φτιάξει με την παιδική μου φαντασία… Καθαρός ουρανός… καθαρός αέρας… η διαύγεια του νου κι όλες οι αισθήσεις συντονισμένες στο ίδιο παρον Είναι σαν… να ξέρεις τι θες… ναι…ξαφνικά ξέρεις ακριβώς τι θες… Τόσο απλό και...

Διαβάστε Περισσότερα